ਦਾਨਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛੂਦ੍ਰੋਪਿ ਪਾਕਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜੇਤ ਚ । ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤੇਨ ਵੈ ॥ ੩,੮.
ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਭृਤ੍ਯਾਦਿਭਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ऋਤੁਕਾਲੇਭਿਗਮਨਂ ਸ੍ਵਦਾਰੇषੁ ਮਹੀਪਤੇ ॥ ੩,੮.
ਨੌਕਰ ਆਦਿ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਸਭ ਲੋਕ ਵਸਤੂਆਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਜਾਣਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦਯਾ ਸਮਸ੍ਤਭੂਤੇषੁ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾ ਨਾਤਿਮਾਨਿਤਾ । ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਮਨਾਯਾਸੋ ਮਙ੍ਗਲਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਤਾ ॥ ੩,੮.
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਘਮੰਡ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ, ਸਚਾਈ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ—ਇਹ ਗੁਣ ਹਨ।
ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਸ੍ਪृਹਾ ਤਥਾ ਤਦ੍ਵਦਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਅਨੁਸੂਯਾ ਚ ਸਾਮਾਨ੍ਯਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕਥਿਤਾ ਗੁਣਾਃ ॥ ੩,੮.
ਮਿਲਾਪ, ਲੋਭ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੋਂ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਤੇ ਸਾਮਾਨ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਗੁਣਾਂਸ੍ਤਥਾਵਦ੍ਧਰ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਦੀਨਾਮਿਮਾਞ੍ਛृਣੁ ॥ ੩,੮.
ਇਹ ਗੁਣ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਆਮ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਹੁਣ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਅਤੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ।
ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਤਥਾ ਪਦਿ । ਰਾਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਵੈਸ਼੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਰ੍ਮ ਨ ਚੈਤਯੋਃ ॥ ੩,੮.
ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਕੰਮ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯੇ ਸਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਮੁਭਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤਦੇਵਾਪਦਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਸਂਕਰਮ੍ ॥ ੩,੮.
ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਕੰਮ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਪਰ ਉਹ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਮਿਲਾ ਕੇ ਨਾ ਕਰਨ।
ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਕਥਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਾ ਮਯਾ ਤਵ । ਧਰ੍ਮਾਨਾਸ਼੍ਰਮਿਣਾਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ॥ ੩,੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਮੈਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ।
ਔਰ੍ਵ ਉਵਾਚ । ਬਾਲਃ ਕृਤੋਪਨਯਨੋ ਵੇਦਾਹਰਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਗੁਰੁਗੇਹੇ ਵਸੇਦ੍ਭੂਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਔਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮੁੰਡਾ ਉਪਨਯਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ਼ੌਚਾ ਚਾਰਵ੍ਰਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਗੁਰੋਃ । ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚਰਤਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਵੇਦਸ਼੍ਚ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਉਥੇ, ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਵਰਤਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਵੇਦ ਸਿੱਖੇ।
ਉਭੇ ਸਂਧ੍ਯੇ ਰਵਿਂ ਭੂਪ ਤਥੈਵਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਉਪਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤਦਾ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੋਰਪ੍ਯਭਿਵਾਦਨਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਸ੍ਥਿਤੇ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਯਾਤੇ ਨੀਚੈਰਾਸੀਤ ਚਾਸਤਿ । ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗੁਰੋਰ੍ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਨ ਸਂਚਰੇਤ੍
ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਚਲੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ; ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਤੇਨੈਵੋਕ੍ਤਂ ਪਠੇਦ੍ਵੇਦਂ ਨਾਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤਃ ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਗੁਰੁਣਾ ਤਤਃ
ਉਹ ਵੇਦ ਸਿਰਫ਼ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੜ੍ਹੇ। ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਭਿਖਸ਼ਾ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਏ।
ਅਵਗਾਹੇਦਪਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਚਾਰ੍ਯ੍ਯੇਣਾਵਗਾਹਿਤਃ । ਸਮਿਜ੍ਜਲਾਦਿਕਂ ਚਾਸ੍ਯ ਕਾਲ੍ਯਂ ਕਾਲ੍ਯਮੁਪਾਨਯੇਤ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾਏ। ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਲੱਕੜੀ ਆਦਿ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਲਿਆਵੇ।
ਗृਹੀਤਗ੍ਰਾਹ੍ਯਵੇਦਸ਼੍ਚ ਤਤੋਨੁਜ੍ਞਾਮਵਾਪ੍ਯ ਚ । ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਮਾਵਿਸ਼੍ਤ੍ਪ੍ਰੋਆ!ਜ੍ਞੋ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਗੁਰੁਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਵੇਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲੈਣ ਤੇ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ।
ਵਿਧਿਨਾਵਾਪ੍ਤਦਾਰਸ੍ਤੁ ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਗृਹਸ੍ਥਕਾਰ੍ਯ੍ਯਮਖਿਲਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਭੂਪਾਲ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖੇ।
ਨਿਵਾਪੇਨ ਪਿਤॄਨਰ੍ਚਨ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾਤਿਥੀਨ੍ । ਅਨ੍ਨੈਰ੍ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੈਰਪਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਵੇਦ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਭੂਤਾਨਿ ਬਲਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯੇਨਾਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਪੁਰੁषੋ ਨਿਜਕਰ੍ਮਸਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲੇ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਿਕ੍ਸ਼ਾਭੁਜਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ਪਰਿਵ੍ਰਾਡ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ । ਤੇਪ੍ਯਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤੇ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਤੇਨ ਵੈ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਭਿਖਸ਼ਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵੇਦਾਹਰਣਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਯ ਚ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਟਂਤਿ ਵਸੁਧਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪृਥਿਵੀਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਚ
ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇਖਣ ਲਈ ਵੀ।
ਅਨਿਕੇਤਾ ਹ੍ਯਨਾਹਾਰਾ ਯਤ੍ਰ ਸਾਯਂਗृਹਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਤੇषਾਂ ਗृਹਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਯੋਨਿਰੇਵ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਟਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਵੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਾਗਤਦਾਨਾਦਿਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਨृਪ । ਗृਹਾਗਤਾਨਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸ਼ਯਨਾਸਨਭੋਜਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੇ, ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਘਰ ਆਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਛੋਣਾ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ੋ ਗृਹਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਸ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਣ੍ਯਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਘਰੋਂ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਜ੍ਞਾਨਮਹਂਕਾਰੋ ਦਂਭਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹ ਸਤਃ । ਪਰਿਤਾਪੋਪਘਾਤੌ ਚ ਪਾਰੁष੍ਯਂ ਚ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਬੇਅਦਬੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਪਖੰਡ, ਦੁਖ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਰੋਤ੍ਯੇਵਂ ਗृਹਸ੍ਥਃ ਪਰਮਂ ਵਿਧਿਮ੍ । ਸਰ੍ਵਬਂਧਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਇਹ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਯਃਪਰਿਣਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੀ । ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਹੈਵ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਉਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਪਰ੍ਣਮੂਲਫਲਾਹਾਰਃ ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਜਟਾਧਰਃ । ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਸ੍ਸਰ੍ਵਾਤਿਥਿਰ੍ਨृਪ
ਉਥੇ, ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਕਰਕੇ, ਜਟਾ ਤੇ ਦਾਡੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਬਣ ਜਾਵੇ ਤੇ ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ, ਰਾਜਾ।
ਚਰ੍ਮਕਾਸ਼ਕੁਸ਼ੈਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਪਰਿਧਾਨੋਤ੍ਤਰੀਯਕੇ । ਤਦ੍ਵਤ੍ਤ੍ਰਿषਵਣਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤਮਸ੍ਯ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਕਪੜੇ ਚਮੜੇ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਬਣਾਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਹੋਮਸ੍ਸਰ੍ਵਾਭ੍ਯਾਗਤਪੂਜਨਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਬਲਿਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤਮਸ੍ਯ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਹਵਨ, ਆਏ ਹੋਏ ਸਭ ਦਾ ਸਤਕਾਰ, ਤੇ ਭਿਖਾ ਤੇ ਬਲੀ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਵਨ੍ਯਸ੍ਨੇਹੇਨ ਗਾਤ੍ਰਾਣਾਮਭ੍ਯਂਗਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਤਪਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਾਦਿਸਹਿष੍ਣੁਤਾ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਪ ਤੇ ਠੰਢ-ਗਰਮੀ ਆਦਿ ਸਹਿਣਾ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ।