ਕਨਕਮਪਿ ਰਹਸ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਯਾ ਤृਰ੍ਣਾਮਿਵ ਯਃ ਸਮਵੈਤਿ ਵੈ ਪਰਸ੍ਵਮ । ਭਵਤਿ ਚ ਭਗਵਤ੍ਯਨਨ੍ਯਚੇਤਾਃ ਪੁਰੁषਵਰਂ ਤਮਵੇਹਿ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਮ੍
ਜੋ ਪਰਾਈ ਦੌਲਤ—even ਸੋਨਾ—ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਮੰਨੋ।
ਸ੍ਫਟਿਕਗਿਰਿਸ਼ਿਲਾਮਲਃ ਕ੍ਵ ਬਿष੍ਣੁਰ੍ਮਨਸਿ ਨृਣਾਂ ਕ੍ਵ ਚ ਮਤ੍ਸਰਾਦਿਦੋषਃ । ਨ ਹਿ ਤੁਹਿਨਮਯੂਖਰਸ਼੍ਮਿਪੁਞ੍ਜ ਭਵਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਦੀਪ੍ਤਿਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਫ਼ੈਦ ਪਹਾੜ ਤੇ ਈਰਖਾ ਆਦਿ ਦੋਸ਼ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਢੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।
ਵਿਮਲਮਤਿਵਿਮਤ੍ਸਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਚਿਚਰਿਤੋऽਖਿਲਸਤ੍ਵਮਿਤ੍ਰਬੂਤਃ । ਪ੍ਰਿਯਹਿਤਵਚਨੋऽਸ੍ਤਮਾਨਮਾਯੋ ਵਸਤਿ ਸਦਾ ਹ੍ਟਦਿ ਤਸ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਭਲੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ—ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਸਤਿ ਹ੍ਟਦਿ ਸਨਾਤਨੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਵਤਿ ਪੁਮਾਨ੍ ਜਗਤੋऽਸ੍ਯ ਸੌਮ੍ਯਰੂਪਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰਸਮਤਿਰਮ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨੋऽਨ੍ਤਃ ਕਥਯਤਿ ਚਾਰੁਤਯੈਵ ਸ਼ਾਲਪੋਤਃ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਦਾ-ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਠਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਹਾਵਣੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੋਹਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਟੋਣੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਮਨਿਯਮਵਿਦੂਤਕਲ੍ਮषਾਣਾ ਮਨੁਦਿਨਮਚ੍ਯੁਤਸਕ੍ਤਮਾਨਸਾਨਾਮ੍ । ਅਪਗਤਮਦ-ਮਾਨ-ਮਤ੍ਸਰਾਣਂ ਤ੍ਯਜ ਭਟ!ਦੂਰਤਰੇਣ ਮਾਨਵਾਨਾਮ
ਹੇ ਯੋਧੇ! ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਯਮ-ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਨਹੀਂ, ਅਹੰਕਾਰ, ਅਹੰਮ, ਈਰਖਾ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਛੱਡ ਦੇ।
ਹ੍ਟਦਿ ਯਦਿ ਭਗਵਾਨਨਾਦਿਰਰਾਸ੍ਤੇ ਹਰਿਰਸਿਸ਼ਙ੍ਖਗਦਾਧਰੋऽਵ੍ਯਯਾਤ੍ਮਾ । ਤਦਘਮਘਵਿਘਾਤਕਰ੍ਤृਭਿਨ੍ਨਂ ਭਵਤਿ ਕਥਂ ਸਤਿ ਚਾਨ੍ਧਕਾਰਮਰ੍ਕੇ
ਜੇ ਅਨਾਦੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਜੋ ਸੰਖ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹੋਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।
ਹਰਤਿ ਪਰਧਨਂ ਨਿਹਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤੂਨ੍ ਵਦਤਿ ਤਥਾਨृਤਨਿष੍ਠੁ ਰਾਣਿ ਯਸ਼੍ਵ । ਅਸੁਭਜਨਿਤਦੁਰ੍ਮਦਸ੍ਯ ਪੁ ਸਃ ਕਲੁषਮਤੇਹ੍ਟ ਦਿ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨਨ੍ਤਃ
ਜੋ ਪਰਾਈ ਦੌਲਤ ਚੁਕਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਨ ਮਲਿਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ—ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸਹਤਿ ਪਰਸਮ੍ਪਦਂ ਵਿਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕਲੁषਮਤਿਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸਤਾਮਸਾਧੁਃ । ਨ ਯਜਤਿ ਨ ਦਦਾਤਿ ਯਸ਼੍ਵ ਸਨ੍ਤਂ ਮਨਸਿ ਨ ਤਸ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋऽਧਮਸ੍ਯ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਮਨ ਮਲਿਨ ਰੱਖਦਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਵਰਤਦਾ, ਨਾਂ ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ—ਜਨਾਰਦਨ ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।
ਪਰਮਸੁਦ੍ਟਦਿ ਬਾਨ੍ਧਵੇ ਕਲਤ੍ਰੇ ਸੁਤਤਨਯਾਪਿਤृਮਾਤृਭृਤ੍ਯਵਰ੍ਗੇ। ਸ਼ਠਮਤਿਰੁਪਯਾਤਿ ਯੋऽਰ੍ਥਤृष੍ਣਾਂ ਤਮਧਮਚੇष੍ਟਮਵੈਹਿ ਨਾਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ, ਮਾਪਿਆਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਧੋਖਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਗਤ ਨਾ ਮੰਨੋ।
ਅਸ਼ੁਭਮਤਿਰਸਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸਕ੍ਤਃ ਸਤਤਮਨਾਰ੍ਯ੍ਯਵਿਸ਼ਾਲਸਙ੍ਗਮਤ੍ਤਃ । ਅਨੁਦਿਨਕृਤਪਾਪਬਨ੍ਧਯਤ੍ਨਃ ਪੁਰੁषਪਸ਼ੁਰ੍ਨਹਿ ਵਾਸੁਦੇਵਭਕ੍ਤਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ, ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਭਗਤ ਨਹੀਂ।
ਸਕਲਮਿਦਮਹਞ੍ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪਰਮਪੁਨਾਮ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ ਏਕਃ । ਇਤਿ ਮਤਿਰਚਲਾ ਭਵਤ੍ਯਨਨ੍ਤੇ ਹ੍ਟਦਯਗਤੇ ਵ੍ਰਜ ਤਾਨ੍ ਵਿਹਾਯ ਦੂਰਾਤ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸੋਚ ਹੈ—'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ'—ਜਦ ਇਹ ਸਮਝ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਪਾਸ ਜਾਓ।
ਕਮਲਨਯਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿष੍ਣੋ ਧਰਣਿਧਰਾਚ੍ਯੁਤ ਸ਼ਹ੍ਘਚਕ੍ਰਪੋਣੋ! ਭਵ ਸ਼ਰਣਮਿਤੀਰਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਵੈ ਤ੍ਯਜ ਭਟ ਦੂਰਤਰੇਣ ਤਾਨਪਾਪਾਨ੍
ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਚਲ, ਸੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਜੋ 'ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਯੋਧੇ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਛੱਡ ਦੇ।
ਵਸਤਿ ਮਨਸਿ ਯਸ੍ਯ ਸੋऽਵ੍ਯਯਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰੁषਵਰਸ੍ਯ ਨ ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਿਪਾਤੇ । ਤਵ ਗਤਿਰਥਵਾ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਚਕ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਹਤਵੀਰ੍ਯ੍ਯਬਲਸ੍ਯ ਸੋऽਨ੍ਯਲੋਕ੍ਯਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਚਲ ਆਤਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ—ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਚਕਰ-ਧਾਰੀ, ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਜਾਂ ਮੇਰਾ; ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ।
ਇਤਂ ਨਿਂ ਜਭਟਸ਼ਾਸਨਾਯ ਦੇਵੋ ਰਵਿਤਨਯਃ ਸ ਕਿਲਾਹ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ । ਮਮ ਕਥਿਤਾਮਿਦਞ੍ਚ ਤੇਨ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕੁਰੁਵਰ! ਸਮ੍ਯਗਿਦਂ ਮਯਾਪਿ ਚੋਕ੍ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ।
ਨਕੁਲੈਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਦ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਾ । ਕਲਿਙ੍ਗਦੇਸ਼ਾਦਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰੀਯਤਾ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਕੁਲ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ, ਕਲਿੰਗ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ।
ਮਯਾਪ੍ਯੇਤਦੂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਤ੍ਸ! ਤਵੋਦਿਤਮ੍ । ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਮृਤੇ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਤ੍ਰਾਣਂ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਕਿਙ੍ਗਰਾ ਪਾਸ਼ਦਣ੍ਡਾਸ਼੍ਵ ਨ ਯਮੋ ਨ ਚ ਯਾਤਾਃ । ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਕੇਸ਼ਵਾਲਮ੍ਬਨਃ ਸਦਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਸੀ, ਨਾ ਦੰਡ, ਨਾ ਘੋੜਾ, ਨਾ ਯਮ ਆਪ, ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਵਸ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ।
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ ਭਗਵਨ੍ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸਂਸਾਰਵਿਜਿਗੀषੁਭਿਃ । ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਵਿष੍ਣੁਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਯਥਾ ॥ ੩,੮.
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧਿਤਾਚ੍ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਦਾਰਾਧਨਪਰੈਰ੍ਨਰੈਃ । ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਫਲਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਤਚ੍ਚੇਚ੍ਛਾਮਿ ਮਹਾਮੁਨੇ ॥ ੩,੮.
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਤਿ ਭਵਾਨੇਤਤ੍ਸਗਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਔਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ ॥ ੩,੮.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਸਗਰ ਨੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਔਰਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸਗਰਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਤ੍ਯੈਨਮੌਰ੍ਵਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਭਾਰ੍ਗਵਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਰਾਧਨੋਪਾਯਸਂਬਨ੍ਧਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ॥ ੩,੮.
ਸਗਰ ਨੇ ਔਰਵ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਢੰਗ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਵਿਧੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
ਫਲਂ ਚਾਰਾਧਿਤੇ ਵਿष੍ਣੋ ਯਤ੍ਪੁਂਸਾਮਭਿਜਾਯਤੇ । ਸ ਚਾਹ ਪृष੍ਟੋ ਯਤ੍ਨੇਨ ਤਸ੍ਮੈ ਤਨ੍ਮੇਖਿਲਂ ਸ਼ृਣੁ ॥ ੩,੮.
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਔਰਵ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਔਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ਭੌਮਂ ਮਨੋਰਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਰਮ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਪਦਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਾਰਾਧਿਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਪਿ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍ ॥ ੩,੮.
ਔਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਨੋਰਥ, ਸਵਰਗ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ ਯਾਵਚ੍ਚ ਫਲਮਾਰਾਧਿਤੇऽਚ੍ਯੁਤੇ । ਤਤ੍ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਰਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਥਾਪਿ ਵਾ ॥ ੩,੮.
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਜੋ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਆਛੁਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਉਹ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੁ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਭੂਪਾਲ ਕਥਾਮਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਹਰਿਃ । ਤਦਹਂ ਸਕਲਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ ॥ ੩,੮.
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ ਕਿ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਵਤਾ ਪੁਰੁषੇਣਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਪਨ੍ਥਾ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਤੋषਕਾਰਕਃ ॥ ੩,੮.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਢੰਗ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਯਜਨ੍ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਯਜਤ੍ਯੇਨਂ ਜਪਨ੍ਤ੍ਯੇਨਂ ਜਪਨ੍ਨृਪ । ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਨਨ੍ਯਾਨ੍ਹਿਨਸ੍ਤ੍ਯੇਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੋ ਯਤੋ ਹਰਿਃ ॥ ੩,੮.
ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ—ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦਾਚਾਰਵਤਾ ਪੁਰੁषੇਣ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਆਰਾਧ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਵਰ੍ਣੋਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾਨੁष੍ਠਾਨਕਾਰਿਮਾ ॥ ੩,੮.
ਇਸ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਰੇ ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਰਾਧਯਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ॥ ੩,੮.
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਪਰਾਪਵਾਦਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਮਨृਤਂ ਚ ਨ ਭਾषਤੇ । ਅਨ੍ਯੋਦ੍ਵੇਗਕਰਂ ਵਾਪਿ ਤੋष੍ਯਤੇ ਤੇਨਕੇਸ਼ਵਃ ॥ ੩,੮.
ਉਹ ਪਰਾਈ ਬੁਰਾਈ, ਚੁਗਲੀ, ਝੂਠ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।