ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਃਸਂਹਿਤਾਂ ਤਾਮਧੀਤਵਾਨ
ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੇਲੇ, ਉਹ ਸੰਹਿਤਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ।
ਚਕਾਰ ਸਂਹਿਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚ ਤਾਃ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਪਞ੍ਚ ਤੇषਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਮੇ ਸ਼੍ਵृਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਪੰਜ ਚੇਲੇ ਕੌਣ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੁਣ।
ਮੁਦੂਗਲੋ ਗੋਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਃ ਸ਼ਾਲੀਯ ਏਬ ਚ। ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਃ ਪਞ੍ਚਮਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਤ੍ਰੇਯ! ਸੁਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਮੁਦੂਗਲ, ਗੋਮੁਖ, ਵਾਤਸਿਆ, ਸ਼ਾਲੀਆ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਸੀਸ਼ਿਰ — ਹੇ ਮੈਤਰੇਯਾ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ।
ਸਂਹਿਤਾਤ੍ਰਿਤਯਂ ਚਕ੍ਰ ਸ਼ਾਕਪੂਰ੍ਣਿਰਥਤਰਮ । ਨਿਰੁਕ੍ਤਮਕਰੋਤ੍ ਤਦੂਜ੍ਵਤੁਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਸ਼ਾਕਪੂਰਨੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੇ ਉਜਵਤੂ ਨੇ ਨਿਰੁਕਤ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ।
ਕ੍ਰੌਞ੍ਚੋ ਵੈਤਾਲਿਕਸ੍ਤਦੂਦੂ ਬਲਾਕਸ਼੍ਵ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਨਿਰੁਕ੍ਤਕृਜ੍ਵਤੁਰ੍ਥੋऽਭੂਦੂ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਕ੍ਰੌਂਚ, ਵੈਤਾਲਿਕ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬਲਾਕਾ — ਇਹ ਨਿਰੁਕਤ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
ਇਤ੍ਯੇਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਾਖਾਭ੍ਯੋऽਪ੍ਯਨੁਸ਼ਾਖਾ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ ! ਬਾਸ੍ਕਲਿਸ਼੍ਚਾਪਰਾਸ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਰਃ ਸਂਹਿਤਾਃ ਕृਤਵਾਨ ਦ੍ਰਿਜ
ਇਹਨਾਂ ਟੋਟਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਉਪ-ਟੋਟੇ ਬਣੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੇ ਬਾਸਕਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਕਾਲਾਯਨਿਰ੍ਗਾਰ੍ਗ੍ਯਸ੍ਤृਤੀਯਸ਼੍ਚ ਕਥਾਜਵਃ । ਇਤ੍ਯੇਤ ਬਹੁਧਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸਂਹਿਤਾ ਯੈਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਕਾਲਾਯਨੀ, ਗਾਰਗਿਆ ਤੇ ਤੀਜਾ ਕਥਾਜਵ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਤਰੋਃ ਸ਼ਾਖਾਃ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਨ੍ਮਹਾਮਤਿਃ । ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨਨਾਮਾਸੌ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵੈ
ਪਰਾਸ਼ਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ, ਜੋ ਵਿਆਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੀ ਸਤਾਈ (27) ਟੋਟੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਾਸ਼੍ਚ ਜਗृਹੁਸ੍ਤੇऽਪ੍ਯਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਤਸੁਤੋ ਦ੍ਰਿਜਃ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਟੋਟੀਆਂ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਰਾਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੀ ਸੀ।
ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪਰਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਗੁਰੁਵृਤ੍ਤਿਪਰਃ ਸਦਾ । ऋषਿਰ੍ਯੋऽਦ੍ਯ ਮਹਾਮੇਰੌਃ ਸਮਾਜੇ ਨਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਚੇਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਜ ਮਹਾਮੇਰੂ ਦੀ ਸਭ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਂ ਮੁਨਿਗਣੈਃ ਸਮਯੋऽਭੂਤ੍ ਕृਤੋ ਦ੍ਰਿਜ
ਉਸ ਲਈ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨ ਏਕਸ੍ਤੁ ਤਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਯਂ ਬਾਲਕਂ ਰੋऽਥ ਪਦਾਸ੍ਪृष੍ਟਮਘਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੇਵਲ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਉਲੰਘਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾਨਾਹ ਸ ਭੋਃ ਸ਼ਿष੍ਯ! ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਹਂ ਬ੍ਰਤਮ੍ । ਚਰਧ੍ਵ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵਿਚਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਚੇਲੋ! ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਕਰੋ; ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਾ ਪੁੱਛੋ।'
ਅਥਾਹ ਯਾਜ੍ਞਬਲ੍ਕ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਿਮੇਭਿਰ੍ਭਗਵਨ੍ ! ਦ੍ਰਿਜੈਃ । ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤੈਰਲ੍ਪਤੇਜੋਭਿਸ਼੍ਵਰਿष੍ਯੇऽਹਮਿਦਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਫਿਰ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਮੈਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁ ਦ੍ਧੋ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਂ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾਧਾਤ ਮਤ੍ਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਵਮਾਨਕ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋ ਵਦਸ੍ਯੇਨਾਨ੍ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍ । ਤੇਨ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਨਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਤਿ ਮਮਾਜ੍ਞਾਭਙ੍ਗਕਾਰਿਣਾ
'ਤੂੰ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਆਗਿਆ-ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਚੇਲੇ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭਤ੍ਤਯੈਤਤ੍ਤੇ ਮਯੋਦਿਤਮ੍ । ਮਮਾਪ੍ਯਲਂ ਤ੍ਵਯਾਧੀਤਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਤਦਿਦਂ ਦ੍ਰਿਜ
ਯਾਜ਼ਨਵਲਕ ਨੇ ਫਿਰ ਭੱਟਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਗਿਆਨ ਸੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਾਕ੍ਤਾਨਿ ਸਰੂਪਾਣਿ ਯਜੂ षਿ ਸਃ । ਛਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਯਯੌ ਸ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਲਟੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੁਨੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਜੂ ष੍ਯਥ ਵਿਸृष੍ਟਾਨਿ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯੇਨ ਵੈ ਦ੍ਰਿਜ । ਜਗृਹੁਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੈਤ੍ਤਿਰੀਯਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕ ਨੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਛੱਡੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਤਿਤਲੀ ਬਣ ਕੇ, ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਤੈਤਿਰੀਆ ਨਾਮ ਪਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵ੍ਰਤਂ ਚੀਰ੍ਣਂ ਗੁਰੁਣਾ ਚੋਦਿਤੈਸ੍ਤੁ ਯੈਃ । ਚਰਕਾਧ੍ਵਰ੍ਯਵਸ੍ਤੇ ਤੁ ਚਰਣਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਚਰਕ ਅਧਵਰਯੂ ਬਣ ਗਏ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।
ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯੋऽਪਿ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਪ੍ਰਾਮਾਯਾਮਪਰਾਯਣਃ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਯਜੂष੍ਯਬਿਲषਂਸ੍ਤਤਃ
ਯਾਜ਼ਨਵਲਕ ਵੀ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਉੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।
ਨਮਃ ਸਵਿਤ੍ਰੇ ਦ੍ਰਾਰਾਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤੇਃ ਸਿਤਤੇਜਸੇ । ऋਗੂਯਜੁਃ ਸਾਮਭੂਤਾਯ ਤ੍ਰਯੀਧਾਮਵਤੇ ਨਮਃ
ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਧਾਮ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋऽਗ੍ਰੀषੋਮਭੂਤਾਯ ਜਗਤਃ ਕਾਰਣਾਤ੍ਮਨੇ । ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਪਰਂ ਤੇਜਃ ਸੌषੁਮ੍ਨਮੁਰੁ ਬਿਭ੍ਰਤੇ
ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਉੱਚ ਤੇਜ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸੂਸ਼ੁਮਨਾ ਕਿਰਨਾਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਲਾਕਾष੍ਠਾਨਿਮੇषਾਦਿਕਾਲਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ । ਧ੍ਯੇਯਾਯ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾਯ ਪਰਮਾਕ੍ਸ਼ਰਰੂਪਿਣੇ
ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਨਿਮੇਸ਼ ਆਦਿ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ।
ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਤਿ ਯਃ ਸੁਰਗਣਾਨਾਪ੍ਯਾਯ੍ਯੇਨ੍ਦੁ ਖਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ । ਸੁਧਾਮृਤੇਨ ਚ ਪਿਤॄ ਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤृਪ੍ਤਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਤ੍ਰਿਪਤ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਹਿਮਾਮ੍ਬੁਘਰ੍ਮਵृष੍ਟੀਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਹਰ੍ਤਾ ਚ ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਤ੍ਰਿਕਾਲਰੂਪਾਯ ਨਮਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਯ ਵੇਧਸੇ
ਜੋ ਹਿਮ, ਪਾਣੀ, ਗਰਮੀ ਤੇ ਵਰਖਾ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੋ ਹਨ੍ਤਿ ਤਿਮਿਰਾਣ੍ਯੇਕੋ ਜਗਤੋऽਸ੍ਯ ਜਗਰ੍ਤ੍ਪਾਤਃ । ਸਤ੍ਤ੍ਵਧਾਮਧਰੋ ਦੇਵੋ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ
ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਤਤਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਯੋਗ੍ਯੋ ਨ ਜਨੋ ਨੈਵਾਪਃ ਸੌਚਕਾਰਣਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨੁਦਿਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਦੇਵਾਯ ਵੇਧਸੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੇਵਤਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਯਦਂਸ਼ੁਬਿਰ੍ਲੋਕਃ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗ੍ਯੋऽਭਿਜਾਯਤੇ । ਪਵਿਤ੍ਰਤਾਕਾਰਣਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸਵਿਤ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਯਾਦਿਬੂਤਾਯ ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਸੂਰਜ, ਭਾਸਕਰ, ਵਿਵਸਵਤ, ਆਦਿਤਯ, ਆਦਿ ਸਰੂਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ।