ਪ੍ਰਾਗੁਤ੍ਤਰੇ ਚ ਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਧਨ੍ਵਂਤਾਰਿਬਲਿਂ ਬੁਧਃ । ਨਿਰ੍ਵਪੈਦ੍ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਤਃ ਪਰਮ੍
ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਧਨਵੰਤਰੀ ਲਈ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਫਿਰ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕਰੋ।
ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਵਾਯਵੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਸ੍ਤਾਸੁ ਯਥਾਦਿਸ਼ਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਭਾਨਵੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਬਲਿਮ੍
ਪੱਛਮ-ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭੂਤਾਨष੍ਟੌ ਵਿਸ਼੍ਵਪਤੀਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ । ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਬਲਿਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਰਾਜਨ! ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਅਠ ਗ੍ਰਹਿਣ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋਨ੍ਯਦਨ੍ਨਮਾਦਾਯ ਭੂਮਿ ਭਾਗੇ ਸ਼ੁਚੌ ਬੁਧਃ । ਦਦ੍ਯਾਦਸ਼੍षੋਭੂਤੇਭ੍ਯਸ੍ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਬੁਧਿਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁੱਧ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਥਾਨ੍ਨਮੇਤਦਹਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨ ਯਤੋऽਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਭੂਤਨਿਕਾਯਭੂਤਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਾਯ ਤੇषਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਇਹ ਭੋਜਨ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ; ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਊਂ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੋ ਭੂਤਗਣੋ ਯ ਏषਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੇऽਖਿਲਭੂਤਸਙ੍ਘਾਃ । ਤृਪ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਨ੍ਨਂ ਹਿ ਮਯਾ ਨਿਸृष੍ਟਂ ਤੇषਾਮਿਦਂ ਤੇ ਮੁਦਿਤਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਚੌਦਾਂ ਭੂਤ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਭੋਜਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।
ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਭੁਵਿ ਸਰ੍ਵੋਪਕਾਰਾਯ ਗृਹੀ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯੋ ਯਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗ੍ਰਹਸਥ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਚਣ੍ਡਾਲਵਿਹਙ੍ਗਾਨਾਂ ਭੁਵਿ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਰਾਜਨ! ਕੁੱਤੇ, ਚੰਡਾਲ, ਪੰਛੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗੋਦੋਹਮਾਤ੍ਰਂ ਵੈ ਕਾਲਂ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਗृਹਾਙ੍ਗਣੇ । ਅਤਿਥਿਗ੍ਰਹਣਾਰ੍ਥਾਯ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤੁ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਫਿਰ, ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਗੋ-ਦੋਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਲਈ ਉਡੀਕ ਕਰੋ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਅਤਿਥਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਸ੍ਵਾਗਤਾਦਿਨਾ । ਤਥਾਸਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨੇਨ ਚ
ਜੇ ਮਹਿਮਾਨ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਆਗਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿਓ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚਾਨ੍ਨਦਾਨੇਨ ਪ੍ਰਿਯਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋਤ੍ਤਰੇਣ ਚ । ਗਚ੍ਛਤਸ਼੍ਚਾਨੁਯਾਨੇਨ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਦ੍ਗृਹੀ
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ, ਪਿਆਰੇ ਸਵਾਲ-ਜਵਾਬ ਅਤੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਸਾਥ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਏ।
ਅਜ੍ਞਾਤਕੁਲਨਾਮਾਨਮਨ੍ਯਦੇਸ਼ਾਦੁਪਾਗਤਮ੍ । ਪੂਜਯੇਦਤਿਥਿਂ ਸਮ੍ਯਙ੍ਨੈਕਗ੍ਰਾਮਨਿਵਾਸਿਨਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜੇ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਨਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਇੱਕੋ ਪਿੰਡ ਦਾ ਵਾਸੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਕਿਞ੍ਚਨਮਸਮ੍ਬਨ੍ਧਮਜ੍ਞਾਤਕੁਲਸ਼ਾਲਿਨਮ੍ । ਅਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਾਤਿਥਿਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯਧਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਅਣਜਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਗੋਤ੍ਰਾਚਰਣਮਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਥਾ ਕੁਲਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਂ ਮਨ੍ਯੇਤਾਭ੍ਯਾਗਤਂ ਗृਹੀ
ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਪੜਾਈ, ਵੰਸ਼, ਚਲਣ-ਚਲਣ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਗ੍ਰਹਸਥ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਾਨੇ।
ਪਿਤ੍ਰਰ੍ਥਂ ਚਾਪਰਂ ਵਿਪ੍ਰਮੇਕਮਪ੍ਯਾਸ਼ਯੇਨ੍ਨृਪ । ਤਦ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਵਿਦਿਤਾਚਾਰਸਮ੍ਭੂਤਿਂ ਪਾਞ੍ਚਯਜ੍ਞਿਕਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ, ਜੋ ਇਥੋਂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦੀ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਤੇ ਜਨਮ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਨਾਗ੍ਰਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਹਨ੍ਤਕਾਰੋਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵਾਪਭੂਤਂ ਭੂਪਾਲ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯੋਪਪਾਦਯੇਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਿਤਯਂ ਪਰਿਵ੍ਰਾਡ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍ । ਇਚ੍ਛਯਾ ਚ ਬੁਧੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਭਵੇ ਸਤ੍ਯਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਭੋਜਨ ਭੀਖਾ ਵਜੋਂ ਦੇਵੇ; ਤੇ ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਤੇऽਤਿਥਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਗੁਕ੍ਤਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਚਤੁਰਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵੈਤਾਨ੍ਨृਪ ਪਾਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹਨਾਂ ਚਾਰਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ੋ ਗृਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਘਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ-ਮਾਲਕ ਦਾ ਪੂਣ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਸੁਗਣੋऽਰ੍ਯਮਾ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਤਿਥਿਮੇਤੇ ਵੈ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤੇऽਨ੍ਨਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਧਾਤਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਵਸੁ ਤੇ ਅਰਯਮਾਨ—ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤਿਥਿਪੂਜਾਯਾਂ ਯਤੇਤ ਸਤਤਂ ਨਰਃ । ਸ ਕੇਵਲਮਘਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਹ੍ਯਤਿਥਿਂ ਵਿਨਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪਾਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਵਾਸਿਨੀਦੁਃਖਿਗਰ੍ਭਿਣੀਵृਦ੍ਧਬਾਲਕਾਨ੍ । ਭੋਜਯੇਤ੍ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਨ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚਰਮਂ ਗृਹੀ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਵਾਸਿਨੀਆਂ, ਦੁਖੀ, ਗਰਭਵਤੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਭੋਜਨ ਖਵਾਏ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿਚ ਆਪ ਖਾਏ।
ਅਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਚੈਤੇषੁ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ । ਮृਤਸ਼੍ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਨਰਕਂ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਭੁਗ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਜੇ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਏ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀੜੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਤਾਸ਼ੀ ਮਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਹ੍ਯਜਪੀ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ । ਅਸਂਸ੍ਕृਤਾਨ੍ਨਭੁਙ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਬਾਲਾਦਿਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼ਕृਤ੍
ਜੋ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜਪ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੀਵ ਤੇ ਖੂਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤਿਆਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਸਾਬ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਗੂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋਮੀ ਚ ਕृਮੀਨ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਅਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿषਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀੜੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਵੈ ਗृਹੀ । ਭੁਞ੍ਜਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਪੁਂਸਃ ਪਾਪਬਨ੍ਧੋ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਗ੍ਰਹਸਥ ਕਿਵੇਂ ਖਾਏ, ਤੇ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਇਹ ਚਾਰੋਗ੍ਯਵਿਪੁਲਂ ਬਲਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਥਾ ਨृਪ । ਭਵਤ੍ਯਰਿष੍ਟਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵੈਰਿਪਕ੍ਸ਼ਾਭਿਚਾਰਿਣਃ
ਇੱਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬੁਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ-ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜਾਦੂ ਤੋਂ ਰਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤੋ ਯਥਾਵਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਰਤ੍ਨਪਾਣਿਸ੍ਤੁ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਪ੍ਰਯਤੋ ਗृਹੀ
ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਹਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਕृਤੇ ਜਪੇ ਹੁਤੇ ਵਹ੍ਨੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰੋ ਨृਪ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਤਿਥਿਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਗੁਰੁਭ੍ਯਸ੍ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਯ ਚ । ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਧਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤਮਾਲ੍ਯਧਾਰੀ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਵਯਾਂਸਿ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਦੈਤ੍ਯਸਙ੍ਘਾਃ । ਪ੍ਰਤੋਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਤਰਵਸ੍ਸਮਸ੍ਤਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਨਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਯਾਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤਮ੍ ੫੧ । ਪਿਪੀਲਿਕਾਃ ਕੀਟਪਤਂਙ੍ਗਕਾਦ੍ਯਾ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਕਰ੍ਮਨਿਬਂਧਬਦ੍ਧਾਃ । ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਮਿਦਂ ਮਯਾਨ੍ਨਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸृष੍ਟਂ ਸੁਖਿਨੋ ਭਵਂਤੁ ੫੨ । ਯੇषਾਂ ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਨ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਨੈਵਾਨ੍ਨਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਤਥਾਨ੍ਨਮਸ੍ਤਿ । ਤਤ੍ਤृਪ੍ਤਯੇऽਨ੍ਨਂ ਭੁਵਿ ਦਤ੍ਤਮੇਵ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤੁ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਮੁਦਿਤਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ, ਦੈਤ, ਪਿਸਾਚ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ। ਚੀਟੀ, ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਭੁੱਖੇ ਹਨ, ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹਨ—ਇਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਹਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ—ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।