ਤਮੁਹ੍ਮਮਾਨਂ ਵੇਗੇਨ ਵੀਚਿਮਾਲਾਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍ । ਤਜਗ੍ਰਾਹ ਸ ਨृਪੋ ਗਰ੍ਭਾਤ੍ ਪਤਿਤਂ ਮृਗਪੋਤਕਮ੍
ਉਹ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗਰ੍ਭਪ੍ਰਵ੍ਯੁਤਿਦੋषੇਣ ਪ੍ਰੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਾਕ੍ਰਮਣੋਨ ਚ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਸਾਪਿ ਹਰਿਣੀ ਪਪਾਤ ਚ ਮਮਾਰ ਚ
ਗਰਭ ਛੁੱਟਣ ਦੀ ਪੀੜ ਤੇ ਵੱਡੀ ਛਾਲ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਉਹ ਹਿਰਣੀ ਡਿੱਗੀ ਤੇ ਮਰ ਗਈ।
ਹਰਿਣੀਂ ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਵਿਪਨ੍ਨਾਂ ਨृਪਤਾਪਸਃ । ਮृਗਪੋਤਂ ਸਮਾਦਾਯ ਨਿਜਮਾਸ਼੍ਵਮਮਾਗਤਃ
ਹਿਰਣੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ-ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰਾਨੁਦਿਨਞ੍ਚਾਸੌ ਮृਗਪੋਤਸ੍ਯਵੈ ਨृਪਃ । ਪੋषਣ ਪੁष੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਯ ਸ ਤੇਨ ਵਬृਧੇ ਮੁਨੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਚਚਾਰਾਸ਼੍ਰਮਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤृਣਾਨਿ ਗਹਨੇषੁ ਸਃ । ਦੂਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਾਦ੍ਦੂਲਤ੍ਰਾਸਾਦਭ੍ਯਾਯਯੌ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਹਿਰਣ ਦਾ ਬੱਚਾ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਗਤ੍ਵਾਤਿਦੂਰਞ੍ਚ ਸਾਯਮਾਯਾਦ ਯਥਾਸ਼੍ਵਮਮ੍ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਭਰਤਸ੍ਯਾਭੂਦਾਸ਼੍ਵਮਸ੍ਯੋਟਜਾਜਿਰੇ
ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਭਰਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮृਗੇ ਦੂਰ-ਸਮੀਪਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਿ । ਆਸੀਚ੍ਚੇਤਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਯਯਾਵਨ੍ਯਤੋ ਦ੍ਰਿਜ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਰ। ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਰਾਜ੍ਯਤਨਯਃ ਪ੍ਰੋਜ੍ਝਿਤਾਸ਼ੇषਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਮਮਤ੍ਵਂ ਸ ਚਕਾਰੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਰਿਣਬਾਲਕੇ
ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕਿਂ ਵृਕੈਕ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵ੍ਯਾਘੂਃ ਕਿਂ ਸਿਂਹੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਚਿਰਾਯਮਾਣੇ ਨਿष੍ਕਾਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਸੀਦਿਤਿ ਮਾਨਸਮ੍
ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ, 'ਕੀ ਉਹ ਭੇੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ? ਜਾਂ ਸ਼ੇਰ ਜਾਂ ਬਾਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ? ਉਹ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।'
ਏषਾ ਵਸੁਮਤੀ ਤਸ੍ਯ ਖੁਰਾਗ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਕਰ੍ਬੁਰਾ । ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਮਮ ਜਾਤੋऽਸੌ ਕ੍ਵ ਮਮੈਣਕਬਾਲਕਃ
'ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਰੋਚਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਹਿਰਣ ਦਾ ਬੱਚਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਵਿषਾਣਾਗ੍ਰਣ ਮਦੂਬਾਹੁਕਣ੍ਡੂਯਨਪਰੋ ਹਿ ਸਃ । ਕ੍ਸ਼ੇਮੇਣਾਭ੍ਯਾਗਤੋऽਰਣ੍ਯਾਦਿਪਿ ਮਾਂ ਸੁਖਯਿष੍ਯਤਿ
'ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਆਪਣੀ ਸਿੰਗ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਗਲ ਖੁਜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇਗਾ।'
ਏਤੇ ਲੂਨਸ਼ਿਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਸ਼ਨੈਰਚਿਰੋਦੂਗਤੈਃ । ਕੁਸ਼ਾਃ ਕਾਸਾ ਵਿਰਾਜਨ੍ਤੇ ਵਟਵਃ ਸਾਮਗਾ ਇਵ
'ਇਹ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।'
ਇਤ੍ਥਂ ਚਿਰਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ ਚਕ੍ਰ ਮਾਨਸਂ ਮੁਨਿਃ । ਪ੍ਰੀਤਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥੇ ਚਾਭਵਨ੍ਮृਗੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਹਿਰਣ ਦਾ ਬੱਚਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਮੁਨੀ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਸਮਾਧਿਭਙ੍ਗਸ੍ਤਾਸੀਤ੍ ਤਨ੍ਮਮਤ੍ਵਾਦृਤਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਰਾਜ੍ਯਭੋਗਰ੍ਦ੍ਧਿਖਜਨਸ੍ਯਾਪਿ ਭੂਪਤੇਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਜ ਤੇ ਰਾਜ-ਭੋਗ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਚਪਲਂ ਚਪਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੂਰਗਂ ਦੂਰਗਾਮਿਨਿ । ਮृਗਪਤੋऽਭਵਜ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯ੍ਯਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਸਥਿਰ ਸੀ, ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਰ ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ।
ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਸੋऽਥ ਕਾਲਞ੍ਚਕ੍ਰ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਪਿਤੇਵ ਸਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮृਗਪੋਤੇਨ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਮृਗਮੇਵ ਤਦਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ ਤ੍ਯਜਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨਸਾਵਪਿ । ਤਨ੍ਮਯਤ੍ਵੇਨ ਮੈਤ੍ਰਯ! ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਮੈਤਰੇਯਾ! ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਕਾਲਕृਤਾਂ ਭਾਵਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ੀਮ੍ । ਜਮ੍ਬੂਮਾਰ੍ਗੇ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਜਾਤੋ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਮृਗਃ
ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਮਨੋਸਥਿਤੀ ਐਸੀ ਹੋ ਗਈ, ਕਿ ਜੰਬੂ ਰਾਹ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਾਦੁਦ੍ਰਿਗ੍ਨਃ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ! ਵਿਹਾਯ ਮਾਤਰਂ ਭੂਯਃ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਮੁਪਾਯਯੌ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁष੍ਕੈਸ੍ਤृਣੈਸ੍ਤਥਾ ਪਰ੍ਣੌਃ ਸ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ਨਾਤ੍ਮਪੋषਣਮ੍ । ਮृਗਤ੍ਵਹਤੁਭੂਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣੋ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਯਯੌ
ਉਥੇ, ਸੁੱਕੇ ਘਾਹ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਹਿਰਣ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਦੀ ਮਾਫੀ ਲਈ ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਚੋਤਸृष੍ਟਦੇਹੋऽਸੌ ਜਜ੍ਞ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਦ੍ਰਿਜਃ । ਸਦਾਚਾਰਵਤਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੇ ਕੁਲੇ
ਉਥੇ, ਹਿਰਣ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ।
ਅਰ੍ਵ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸ ਚ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ! ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਸਮਝ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਤਰੇਯਾ! ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨੋऽਧਿਗਤਜ੍ਞਾਨੋ ਦੇਵਾਦੀਨਿ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਭੇਦੇਨ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇੱਕਤਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਪਪਾਠ ਗੁਰੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਕृਤੋਪਨਯਨਃ ਸ਼੍ਵੁਤਿਮ੍ । ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਣਿ ਜਗृਹੇ ਨ ਚ
ਉਪਨਯਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਸਿਖਾਈ ਗਈ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ।
ਉਕ੍ਤੋऽਪਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕਿਞ੍ਚਿੜਵਾਕ੍ਯਮਭਾषਤ । ਤਦਪ੍ਯਸਂਸ੍ਕਾਰਗੁਣਾਂ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਵਾਕ੍ਯੋਕ੍ਤਿਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਘੱਟ ਬੋਲਦਾ ਸੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲਦਾ, ਉਹ ਸਧਾਰਣ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਅਪਧ੍ਵਸ੍ਤਵਪੁਃ ਸੋऽਪਿ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਧृਗ੍ ਦ੍ਰਿਜਃ । ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਦਨ੍ਤਾਨ੍ਤਰਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਭੂਤਃ ਸ ਨਾਗਰੈਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਦੰਦ ਤੇ ਮੂੰਹ ਗੰਦੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ, ਪਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।
ਸਮ੍ਮਾਨਨਾ ਪਰਾਂ ਹਾਨਿਂ ਯੋਗਰ੍ਦ੍ਧੇਃ ਕੁਰੁਤੇ ਯਤਃ । ਜਨੇਨਾਵਮਤੋ ਯੋਗੀ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਞ੍ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਯੋਗੀ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਵਰੇਤ ਵੈ ਯੋਗੀ ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮਦੂषਯਨ੍ । ਜਨਾ ਯਥਾਵਮਨ੍ਯੇਰਨ੍ ਗਚ੍ਛਯੁਰ੍ਨੈਵ ਸਙ੍ਗਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਚਾਹੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਣ; ਲੋਕ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਵਚਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਜਡੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਕृਤਿਂ ਜਨੇ
ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਭੁਹੂਕ੍ਤੇ ਕੁਲਮ੍षਵ੍ਰੀਹ੍ਮਾਦਿਸ਼ਾਕਂ ਵਨ੍ਯਂ ਫਲਂ ਕਣਾਨ੍ । ਯਦੂ ਯਦਾਪ੍ਰੋਤਿ ਸੁਬਹੁ ਤਦਤ੍ਤੇ ਕਾਲਸਂਯਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਅਨਾਜ, ਦਾਲਾਂ, ਤਿਲ, ਚਾਵਲ, ਜੜਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਫਲ ਜਾਂ ਬੀਜ ਮਿਲਦੇ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੰਜਮ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਖਾ ਲੈਂਦਾ।