ਸ੍ਥਾਲੀਸ੍ਥਮਗ੍ਨੀਸਂਯੋਗਾਦੁਦ੍ਰੇਕਿਸਲਿਲੇ ਯਥ । ਤਥੇਨ੍ਦੁਵृਦ੍ਧੌ ਸਲਿਲਮਂਭੋਧੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ॥ ੨,੪.
ਜਿਵੇਂ ਪਤਿਲੀ 'ਚ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੇ ਵਧਣ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਅਨ੍ਯੂਨਾਨਤਿਰਿਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤ੍ਯਾਪੋ ਹ੍ਰਸਂਤਿ ਚ । ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨੇष੍ਵਿਨ੍ਦੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਯੋਃ ॥ ੨,੪.
ਪਾਣੀ ਨਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਵਧਦਾ; ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ, ਤੇ ਚੰਨਣ ਤੇ ਅਮਾਵਸ ਦੇ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਵਧਦਾ ਤੇ ਘਟਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚੈਵ ਹ੍ਯਙ੍ਗੁਲਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵੈ । ਅਪਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਣੋ ਦृष੍ਟੌ ਸਾਮੁਦ੍ਰੀਣਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ ॥ ੨,੪.
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਧਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੰਜ ਸੌ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭੋਜਨਂ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । षਡ੍ਰਸਂ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੈਵ ਹਿ ॥ ੨,੪.
ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ 'ਚ ਭੋਜਨ ਆਪ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਥੇ ਸਭ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਦੂਦਕਸ੍ਯ ਪਰਿਤੋ ਦृਸ੍ਯਤੇ ਲੋਕਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀ ਭੂਮਿਃ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ ॥ ੨,੪.
ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਲੋਕਸਥਿਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਗੁਣਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ।
ਲੋਕਾਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਜੋਜਨਾਯੁਤਵਿਸ੍ਤृਤਃ । ਉਚ੍ਛ੍ਰਾਯੇਣਾਪਿ ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਚਲੋ ਹਿ ਸਃ ॥ ੨,੪.
ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਇੰਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਮਃ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ੌਲਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਮਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਕਟਾਹੇਨ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ ॥ ੨,੪.
ਫਿਰ, ਹਨੇਰਾ ਉਸ ਖੋਲ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮਜਬੂਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ cosmic ਅੰਡੇ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਖੋਲ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਵਿਸ੍ਤਾਰਾ ਸੇਯਮੁਰ੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸਹੈਵਾਣ੍ਡਕਟਾਹੇਨ ਸਦ੍ਵੀਪਾਬ੍ਧਿਮਹੀਧਰਾ ॥ ੨,੪.
ਇਹ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, cosmic ਅੰਡੇ ਦੇ ਖੋਲ, ਦਵੀਪ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੰਜ ਸੌ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸੇਯਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗੁਣਾਧਿਕਾ । ਆਧਾਰਭੂ੬ ਆ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜਗਤਾਮਿਤਿ ॥ ੨,੪.
ਇਹੀ ਧਰਤੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਤਸ਼੍ਚ ਨਰਕਾ ਵਿਪ੍ਰ ਭੁਵੋਧਃ ਸਲਿਲਸ੍ਯ ਚ । ਪਾਪਿਨੋ ਯੇषੁ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਞ੍ਛृਣੁष੍ਵਮਹਾਮੁਨੇ ॥ ੨,੬.
ਪ੍ਰਾਚਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਨਰਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਪਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਰੌਰਵਃ ਸੂਕਰੋ ਰੋਧਸ੍ਤਾਲੋ ਵਿਸ਼ਸਨਸ੍ਤਥਾ । ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਸ੍ਤਪ੍ਤਕੁਮ੍ਭੋ ਲਵਣੇਥ ਵਿਲੋਹਿਤਃ ॥ ੨,੬.
ਰੌਰਵ, ਸੂਕਰ, ਰੋਧ, ਤਾਲ, ਵਿਸ਼ਸਨ, ਮਹਾਜਵਾਲਾ, ਤਪਤਕੁੰਭ, ਲਵਣ ਤੇ ਵਿਲੋਹਿਤ—
ਰੁਧਿਰਾਮ੍ਭੋ ਵੈਤਰਣਿਃ ਕ੍ਰਿਮਿਸ਼ਃ ਕ੍ਰਿਮਿਭੋਜਨਃ । ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਲਾਲਾਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਃ ॥ ੨,੬.
ਰੁਧਿਰਾਂਭ, ਵੈਤਰਨੀ, ਕ੍ਰਿਮਿਸ਼, ਕ੍ਰਿਮਿਭੋਜਨ, ਅਸੀਪਤ੍ਰਵਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਲਾਲਾਭਕਸ਼—
ਤਥਾ ਪੂਯਵਹਃ ਪਾਪੋ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲੋ ਹ੍ਯਧਃ ਸ਼ਿਰਾਃ । ਸਂਦਂਸ਼ਃ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਮਸ਼੍ਚਾਵੀਚਿਰੇਵ ਚ ॥ ੨,੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਯਵਹ, ਪਾਪ, ਵਹਿਨਿਜਵਾਲਾ, ਅਧ:ਸ਼ਿਰਾ, ਸੰਦੰਸ਼, ਕਾਲਸੂਤਰ, ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਅਵੀਚੀ—
ਸ਼੍ਵਭੋਜਨੋਥਾਪ੍ਰਤਿष੍ਠਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਚਿਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਰਕਾ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਾਃ ॥ ੨,੬.
ਸ਼ਵਭੋਜਨ, ਅਥਾਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਆਪ੍ਰਚੀ ਤੇ ਹੋਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਹਨ।
ਯਮਸ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਘੋਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਭਯਦਾਯਿਨਃ । ਪਤਨ੍ਤਿ ਯੇषੁ ਪੁਰੁषਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਰਤਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ॥ ੨,੬.
ਯਮ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਥਾਂਵਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਪਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤਥਾਸਮ੍ਯਕ੍ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੇਨ ਯੋ ਵਦੇਤ੍ । ਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਦਨृਤਂ ਵਕ੍ਤਿ ਸ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਰੌਰਵਮ੍ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਪੁਰਹਨ੍ਤਾ ਚ ਗੌਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਰਕਂ ਰੋਧਂ ਯਸ਼੍ਚੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਨਿਰੋਧਕਃ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਾਹ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਰੋਧ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਹਰ੍ਤਾ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਸੂਕਰੇ । ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਨਰਕੇ ਯਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਸਂਸਰ੍ਗਮੁਪੈਤਿ ਵੈ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਨਾ ਚੁਰਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਕਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਯਵੈਸ਼੍ਯਹਨ੍ਤਾ ਚ ਤਥੈਵ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ । ਤਪ੍ਤਕੁਣ੍ਡੇਸ੍ਵਸृਗਾਮੀ ਹਨ੍ਤਿ ਰਾਜਭਟਾਂਸ਼੍ਚ ਯਃ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਰਾਜਨ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਰਮ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਵਗਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧ੍ਵੀਵਿਕ੍ਰਯਕृਦ੍ਬਨ੍ਧਪਾਲਃ ਕੇਸਰਿਵਿਕ੍ਰਯੀ । ਤਪ੍ਤਲੋਹੇ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਚ ਭਕ੍ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਸਾਧਵੀ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਜੇਲਦਾਰ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਜੂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨੁषਾਂ ਸੁਤਾਂ ਚਾਪਿ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲੇ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ । ਅਵਮਨ੍ਤਾ ਗੁਰੂਣਾਂ ਯੋ ਯਸ਼੍ਚਾਕ੍ਰੋष੍ਟਾ ਨਰਾਧਮਃ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪੂਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਜਵਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪਏ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ—
ਵੇਦਦੂषਯਿਤਾਯਸ਼੍ਚ ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਯਕਸ਼੍ਚ ਯਃ । ਅਗਮ੍ਯਗਾਮੀ ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਲਵਣਂ ਦ੍ਵਿਜ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਵੇਦ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੇਦ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਵੈਧ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਹ ਲਵਣ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚੋਰੋ ਵਿਲੋਹੇ ਪਤਤਿ ਮਰ੍ਯਾਦਾਦੂषਕਸ੍ਤਥਾ ॥ ੨,੬.
ਚੋਰ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਹੱਦਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ।
ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਪਿਤृਦ੍ਵੇष੍ਟਾ ਰਤ੍ਨਦੂषਯਿਤਾ ਚ ਯਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਕ੍ਰਿਮਿਭਕ੍ਸ਼ੇ ਵੈ ਕ੍ਰਿਮੀਸ਼ੇ ਚ ਦੁਰਿष੍ਟਕृਤ੍ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਤਨ ਭੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਮਿਭਕਸ਼ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਮੀਸ਼, ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪਿਤृਦੇਵਾਤਿਥੀਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਨਾਤਿ ਨਰਾਧਮਃ । ਲਾਲਾਭਕ੍ਸ਼ੇ ਸ ਯਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਸ਼ਰਕਰ੍ਤਾ ਚ ਵੇਧਕੇ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਲਾਲ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਤੇ ਸੂਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆਂ ਹੋਏ ਭਿਆਨਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਕਰ੍ਣਿਨੋ ਯਸ਼੍ਚ ਯਸ਼੍ਚ ਖਙ੍ਗਾਦਿਕृਨ੍ਨਰਃ । ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਵਿਸ਼ਸਨੇ ਨਰਕੇ ਭृਸ਼ਦਰੁਣੇ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵੱਢਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹੀਤਾ ਤੁ ਨਰਕੇ ਯਾਤ੍ਯਧੋਮੁਖੇ । ਅਯਾਜ੍ਯਯਾਜਕਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸੂਚਕਃ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਗਲਤ ਤੌਫ਼ੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਉਲਟਾ ਲਟਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਪੁਜਾਰੀ ਜੋ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁਭ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਲਟਾ ਲਟਕਦੇ ਹਨ।
ਵੇਗੀ ਪੂਯਵਹੇ ਚੈਕੋ ਯਾਤਿ ਮष੍ਟਾਨ੍ਨਭੁਙ੍ਗਰਃ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਪੀਪ ਵਾਲੀ ਮਾਸ ਦੀ ਦਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾਸਰਸਾਨਾਂ ਚ ਤਿਲਾਨਾਂ ਲਵਣਸ੍ਯ ਚ । ਵਿਕ੍ਰੇਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਯਾਤਿ ਤਮੇਵ ਨਰਕਂ ਦ੍ਵਿਜ ॥ ੨,੬.
ਹੇ ਦੁਜਜਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਖ, ਮਾਸ, ਰਸ, ਤਿਲ ਜਾਂ ਲੂਣ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਕੁਕ੍ਕੁਟਚ੍ਛਾਗ ਸ਼੍ਵਵਰਾਹਵਿਹਙ੍ਗਮਾਨ੍ । ਪੋषਯਨ੍ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਤਮੇਵ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ ॥ ੨,੬.
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿੱਲੀ, ਕੁੱਕੜ, ਬਕਰਾ, ਕੁੱਤਾ, ਸੂਰ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਪਾਲ ਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।