ਅਧਮੋਤ੍ਤਮੌ ਨ ਤੇष੍ਵਾਸ੍ਤਾਂ ਨ ਵਧ੍ਯਵਧਕੌ ਦ੍ਵਿਜ । ਨੇਰ੍ष੍ਯਾਸੂਯਾ ਭਯਂ ਦ੍ਵੇषੋ ਦੋषੋ ਲੋਭਾਦਿਕੋ ਨ ਚ ॥ ੨,੪.
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਘੱਟ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਧੀਆ; ਨਾ ਕੋਈ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਨ ਵਾਲਾ। ਨਾ ਈਰਖਾ, ਨਾ ਵੈਰ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਲੋਭ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼।
ਮਹਾਪੀਤਂਬਹਿਰ੍ਵਰ੍षਂ ਧਾਤਕੀਖਣ੍ਡਮਨ੍ਤਤਃ । ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਸ਼ੌਲਸ੍ਯ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਦਿਸੇਵਿਤਮ੍ ॥ ੨,੪.
ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਦੇਵ-ਦੈਤ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਧਾਤਕੀਖੰਡ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਬਾਹਰੀ ਖੇਤਰ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਾਨृਤੇਨ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵੀਪੇ ਪੁष੍ਕਰਸਂਜ੍ਞਿਤੇ । ਨ ਤਤ੍ਰ ਨਦ੍ਯਃ ਸ਼ੈਲਾ ਵਾ ਦ੍ਵੀਪੇ ਵਰ੍षਦ੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤੇ ॥ ੨,੪.
ਪੁਸ਼ਕਰ ਨਾਮ ਦੇ ਟਾਪੂ 'ਚ ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਟਾਪੂ ਦੇ ਦੋ ਖੇਤਰਾਂ 'ਚ ਨਾ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਪਹਾੜ।
ਤੁਲ੍ਯਪੇषਾਸ੍ਤੁ ਮਨੁਜਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਕਰੂਪਿਣਃ ॥ ੨,੪.
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਹੀਨਂ ਧਰ੍ਮਾਚਰਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰਯੀਵਾਰ੍ਤਾਦਣ੍ਡਨੀਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਰਹਿਤਞ੍ਚ ਯਤ੍ ॥ ੨,੪.
ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਤੀ-ਅਸ਼ਰਮ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਹਨ, ਨਾ ਧਰਮ-ਕਰਮ, ਨਾ ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਨਾ ਸਜ਼ਾ-ਕਾਨੂੰਨ, ਨਾ ਸੇਵਾ।
ਵਰ੍षਦ੍ਵਯਂ ਤੁ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਭੌਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋਯਮੁਤ੍ਤਮਃ । ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਸੁਖਦਃ ਕਾਲੋ ਜਰਾਰੋਗਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਧਾਤਕੀਖਣ੍ਡਸਂਜ੍ਞੇऽਥ ਮਹਾਵੀਰੇ ਚ ਵੈ ਮੁਨੇ ॥ ੨,੪.
ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਇਹ ਦੋ ਖੇਤਰ ਧਾਤਕੀਖੰਡ ਤੇ ਮਹਾਵੀਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸੁਗਮ ਸੁਵਰਗ ਹਨ; ਹਰ ਰੁੱਤ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਃ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ॥ ੨,੪.
ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ 'ਚ ਵੱਡਾ ਨਯਗਰੋਧ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਉੱਤਮ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੇਵ-ਦੈਤ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਸ੍ਵਾਦੂਦਕੇਨੋਦਧਿਨਾ ਪੁष੍ਕਰਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ । ਸਮੇਨ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯੈਵ ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਨ੍ਮਣ੍ਡਲਂ ਤਥਾ ॥ ੨,੪.
ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚੋਹਾ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਹੀ ਬਰਾਬਰ, ਗੋਲ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵੀਪਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਭਿਰਾਵृਤਾਃ । ਦ੍ਵੀਪਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣੌ ਪਰੌ ॥ ੨,੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਾਪੂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਦੇ ਗਠਜੋੜ 'ਚ ਹਨ; ਹਰ ਟਾਪੂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਜੋੜ ਪਿਛਲੇ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ।
ਪਯਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਸਮਾਨਿ ਵੈ । ਨ੍ਯੂਨਾਤਿਰਿਕ੍ਤਤਾ ਤੇषਾਂ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ ॥ ੨,੪.
ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਘਾਟ ਜਾਂ ਵਾਧਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ੍ਥਾਲੀਸ੍ਥਮਗ੍ਨੀਸਂਯੋਗਾਦੁਦ੍ਰੇਕਿਸਲਿਲੇ ਯਥ । ਤਥੇਨ੍ਦੁਵृਦ੍ਧੌ ਸਲਿਲਮਂਭੋਧੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ॥ ੨,੪.
ਜਿਵੇਂ ਪਤਿਲੀ 'ਚ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੇ ਵਧਣ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਅਨ੍ਯੂਨਾਨਤਿਰਿਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤ੍ਯਾਪੋ ਹ੍ਰਸਂਤਿ ਚ । ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨੇष੍ਵਿਨ੍ਦੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਯੋਃ ॥ ੨,੪.
ਪਾਣੀ ਨਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਵਧਦਾ; ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ, ਤੇ ਚੰਨਣ ਤੇ ਅਮਾਵਸ ਦੇ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਵਧਦਾ ਤੇ ਘਟਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚੈਵ ਹ੍ਯਙ੍ਗੁਲਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵੈ । ਅਪਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਣੋ ਦृष੍ਟੌ ਸਾਮੁਦ੍ਰੀਣਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ ॥ ੨,੪.
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਧਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੰਜ ਸੌ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭੋਜਨਂ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । षਡ੍ਰਸਂ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੈਵ ਹਿ ॥ ੨,੪.
ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ 'ਚ ਭੋਜਨ ਆਪ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਥੇ ਸਭ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਦੂਦਕਸ੍ਯ ਪਰਿਤੋ ਦृਸ੍ਯਤੇ ਲੋਕਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀ ਭੂਮਿਃ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ ॥ ੨,੪.
ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਲੋਕਸਥਿਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਗੁਣਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ।
ਲੋਕਾਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਜੋਜਨਾਯੁਤਵਿਸ੍ਤृਤਃ । ਉਚ੍ਛ੍ਰਾਯੇਣਾਪਿ ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਚਲੋ ਹਿ ਸਃ ॥ ੨,੪.
ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਇੰਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਮਃ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ੌਲਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਮਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਕਟਾਹੇਨ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ ॥ ੨,੪.
ਫਿਰ, ਹਨੇਰਾ ਉਸ ਖੋਲ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮਜਬੂਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ cosmic ਅੰਡੇ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਖੋਲ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਵਿਸ੍ਤਾਰਾ ਸੇਯਮੁਰ੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸਹੈਵਾਣ੍ਡਕਟਾਹੇਨ ਸਦ੍ਵੀਪਾਬ੍ਧਿਮਹੀਧਰਾ ॥ ੨,੪.
ਇਹ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, cosmic ਅੰਡੇ ਦੇ ਖੋਲ, ਦਵੀਪ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੰਜ ਸੌ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸੇਯਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗੁਣਾਧਿਕਾ । ਆਧਾਰਭੂ੬ ਆ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜਗਤਾਮਿਤਿ ॥ ੨,੪.
ਇਹੀ ਧਰਤੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਤਸ਼੍ਚ ਨਰਕਾ ਵਿਪ੍ਰ ਭੁਵੋਧਃ ਸਲਿਲਸ੍ਯ ਚ । ਪਾਪਿਨੋ ਯੇषੁ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਞ੍ਛृਣੁष੍ਵਮਹਾਮੁਨੇ ॥ ੨,੬.
ਪ੍ਰਾਚਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਨਰਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਪਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਰੌਰਵਃ ਸੂਕਰੋ ਰੋਧਸ੍ਤਾਲੋ ਵਿਸ਼ਸਨਸ੍ਤਥਾ । ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਸ੍ਤਪ੍ਤਕੁਮ੍ਭੋ ਲਵਣੇਥ ਵਿਲੋਹਿਤਃ ॥ ੨,੬.
ਰੌਰਵ, ਸੂਕਰ, ਰੋਧ, ਤਾਲ, ਵਿਸ਼ਸਨ, ਮਹਾਜਵਾਲਾ, ਤਪਤਕੁੰਭ, ਲਵਣ ਤੇ ਵਿਲੋਹਿਤ—
ਰੁਧਿਰਾਮ੍ਭੋ ਵੈਤਰਣਿਃ ਕ੍ਰਿਮਿਸ਼ਃ ਕ੍ਰਿਮਿਭੋਜਨਃ । ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਲਾਲਾਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਃ ॥ ੨,੬.
ਰੁਧਿਰਾਂਭ, ਵੈਤਰਨੀ, ਕ੍ਰਿਮਿਸ਼, ਕ੍ਰਿਮਿਭੋਜਨ, ਅਸੀਪਤ੍ਰਵਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਲਾਲਾਭਕਸ਼—
ਤਥਾ ਪੂਯਵਹਃ ਪਾਪੋ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲੋ ਹ੍ਯਧਃ ਸ਼ਿਰਾਃ । ਸਂਦਂਸ਼ਃ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਮਸ਼੍ਚਾਵੀਚਿਰੇਵ ਚ ॥ ੨,੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਯਵਹ, ਪਾਪ, ਵਹਿਨਿਜਵਾਲਾ, ਅਧ:ਸ਼ਿਰਾ, ਸੰਦੰਸ਼, ਕਾਲਸੂਤਰ, ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਅਵੀਚੀ—
ਸ਼੍ਵਭੋਜਨੋਥਾਪ੍ਰਤਿष੍ਠਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਚਿਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਰਕਾ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਾਃ ॥ ੨,੬.
ਸ਼ਵਭੋਜਨ, ਅਥਾਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਆਪ੍ਰਚੀ ਤੇ ਹੋਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਹਨ।
ਯਮਸ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਘੋਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਭਯਦਾਯਿਨਃ । ਪਤਨ੍ਤਿ ਯੇषੁ ਪੁਰੁषਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਰਤਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ॥ ੨,੬.
ਯਮ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਥਾਂਵਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਪਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤਥਾਸਮ੍ਯਕ੍ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੇਨ ਯੋ ਵਦੇਤ੍ । ਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਦਨृਤਂ ਵਕ੍ਤਿ ਸ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਰੌਰਵਮ੍ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਪੁਰਹਨ੍ਤਾ ਚ ਗੌਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਰਕਂ ਰੋਧਂ ਯਸ਼੍ਚੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਨਿਰੋਧਕਃ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਾਹ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਰੋਧ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਹਰ੍ਤਾ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਸੂਕਰੇ । ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਨਰਕੇ ਯਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਸਂਸਰ੍ਗਮੁਪੈਤਿ ਵੈ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਨਾ ਚੁਰਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਕਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਯਵੈਸ਼੍ਯਹਨ੍ਤਾ ਚ ਤਥੈਵ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ । ਤਪ੍ਤਕੁਣ੍ਡੇਸ੍ਵਸृਗਾਮੀ ਹਨ੍ਤਿ ਰਾਜਭਟਾਂਸ਼੍ਚ ਯਃ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਰਾਜਨ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਰਮ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਵਗਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧ੍ਵੀਵਿਕ੍ਰਯਕृਦ੍ਬਨ੍ਧਪਾਲਃ ਕੇਸਰਿਵਿਕ੍ਰਯੀ । ਤਪ੍ਤਲੋਹੇ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਚ ਭਕ੍ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ॥ ੨,੬.
ਜੋ ਸਾਧਵੀ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਜੇਲਦਾਰ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਜੂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।