ਨਾਮ ਰੂਪਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਪਂਚਨਮ੍ । ਵੇਦਸ਼ਬ੍ਦੇਭ੍ਯ ਏਵਾਦੌ ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ।
ऋषੀਣਾਂ ਨਾਮਧੇਯਾਨਿ ਯਥਾ ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਵੈ । ਤਥਾ ਨਿਯੋਗਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਹ੍ਯਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਸੋऽਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਣਾਏ; ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਤੱਵ ਦਿੱਤੇ।
ਯਥਰ੍ਤੁष੍ਵृਤੁਲਿਂਗਾਨਿ ਨਾਨਾਰੂਪਾਣਿ ਪਰ੍ਯ ਯੇ । ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਤਥਾ ਭਾਵਾ ਯੁਗਾਦਿषੁ
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਕਰੋਤ੍ਯੇਵਂਵਿਧਾਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਸ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋਸੌ ਸृਜ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਐਸਾ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ।
(ਗृਹਸ੍ਥਸਦਾਚਾਰਾਣਾਂ ਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਵਿਧੇਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਣਨਮ੍) ਸਗਰ ਉਵਾਚ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਸਦਾਚਾਰਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਮੁਨੇ । ਲੋਕਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਯਮਾਤਿष੍ਠਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਸਗਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਔਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸਦਾਚਾਰਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸਦਾਚਾਰਵਤਾ ਪੁਂਸਾ ਜਿਤੌ ਲੋਕਾਵੁਭਾਵਪਿ
ਔਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸੁਣੋ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧਵਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਦੋषਾਸ੍ਤੁ ਸਚ੍ਛਬ੍ਦਃ ਸਾਧੁਵਾਚਕਃ । ਤੇषਾਮਾਚਰਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸਦਾਚਾਰਸ੍ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਹੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋऽਥ ਮਨਵਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਤਯਸ੍ਤਥਾ । ਸਦਾਚਾਰਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤਾਰਃ ਕਰ੍ਤਾਰਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤੇ
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਦੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਮਨਸਾ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨृਪ । ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪ੍ਯਵਿਰੋਧਿਨਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉਠ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚੇ।
ਅਪੀਡਯਾ ਤਯੋਃ ਕਾਮਮੁਭਯੋਰਪਿ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ । ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗੇ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੋਚੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਮੁਕ ਜਾਣ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਦਰ੍ਥਕਾਮੌ ਧਰ੍ਮਪੀਡਾਕਰੌ ਨृਪ । ਧਰ੍ਮਮਪ੍ਯਸੁਖੋਦਰ੍ਕਂ ਲੋਕਵਿਦ੍ਵੇष੍ਟਮੇਵ ਚ
ਰਾਜਾ, ਜੇ ਦੌਲਤ ਤੇ ਇੱਛਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਤੇ ਉਹ ਧਰਮ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਕਲ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮੈਤ੍ਰਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਿਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇ।
ਨੈਰृਤ੍ਯਾਮਿषੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਮਤੀਤ੍ਯਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਭੁਵਃ । ਦੂਰਾਦਾਵਸਥਾਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ, ਪਿਸਾਬ ਤੇ ਪਖਾਣਾ ਕਰੇ।
ਪਾਦਾਵਨੇਜਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਨ੍ਨ ਗृਹਾਙ੍ਗਣੇ
ਪੈਰ ਧੋਣ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਘਰ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੁੱਟੇ।
ਆਤ੍ਮਚ੍ਛਾਯਾਂ ਤਰੁਚ੍ਛਾਯਾਂ ਗੋਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨ੍ਯਨਿਲਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਗੁਰੁਦ੍ਵਿਜਾਦੀਂਸ੍ਤੁ ਬੁਧੋ ਨਾਧਿਮੇਹੇਤ੍ ਕਦਾਚਨ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਏ, ਰੁੱਖ ਦੇ ਸਾਏ, ਗਾਂ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਸਾਬ ਨਾ ਕਰੇ।
ਨ ਕृष੍ਟੇ ਸਸ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਵਾ ਗੋਵ੍ਰਜੇ ਜਨਸਂਸਦਿ । ਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਨ ਨਦ੍ਯਾਦਿਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਜੋਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਫਸਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਾਂ ਦੇ ਢੋਹ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ।
ਨਾਪ੍ਸੁ ਨੈਵਾਮ੍ਭਸਸ੍ਤੀਰੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਉਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਵੈ ਪੁਰੀषਸ੍ਯ ਮੂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਪਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪਿਸਾਬ ਨਾ ਕਰੇ।
ਉਦਙ੍ਮੁਖੋ ਦਿਵਾ ਮੂਤ੍ਰਂ ਵਿਪਰੀਤਮੁਖੋ ਨਿਸ਼ਿ । ਕੁਰ੍ਵੀਤਾਨਾਪਦਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੂਤ੍ਰੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਿਸਾਬ ਕਰੇ, ਰਾਜਾ, ਪਰ ਜੇ ਮੁਸੀਬਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ।
ਤृਣੈਰਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵਸੁਧਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਾਵृਤਮਸ੍ਤਕਃ । ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨਾਤਿਚਿਰਂ ਤਤ੍ਰ ਨੈਵ ਕਿਂਚਿਦੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਘਾਹ ਪਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਰਹੇ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੇ।
ਵਲ੍ਮੀਕਮੂषਿਕੋਦ੍ਭੂਤਾਂ ਮृਦਂ ਨਾਨ੍ਤਰ੍ਜਲਾਂ ਤਥਾ । ਸ਼ੌਚਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਗੇਹਾਚ੍ਚ ਨਾਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲੇਪਸਮ੍ਭਵਾਮ੍
ਚਿੱਟੀ ਮਿੱਟੀ ਜੋ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ, ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ, ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਘਰ ਤੋਂ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਫ਼ੀ ਲਈ ਨਾ ਲਏ।
ਅਣੁਪ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਾਂ ਚ ਹਲੋਤ੍ਖਾਤਾਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਨ੍ਮृਦੋ ਹ੍ਯੇਤਾਸ੍ਸਕਲਾਸ਼੍ਸ਼ੌਚਕਰ੍ਮਣਿ
ਜਿਸ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਜੀਵ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹਲ ਨਾਲ ਖੋਦੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਸਾਫ਼ੀ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਏਕਾ ਲਿਂਗੇ ਗੁਦੇ ਤਿਸ੍ਰੋ ਦਸ਼ ਵਾਮਕਰੇ ਨृਪ । ਹਸ੍ਤਦ੍ਵਯੇ ਚ ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਯੁਰ੍ਮृਦਸ਼੍ਸ਼ੌਚੋਪਪਾਦਿਕਾਃ
ਲਿੰਗ ਲਈ ਇੱਕ ਗੋਲਾ, ਗੁਦਾ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਲਈ ਦਸ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਲਈ ਸੱਤ ਗੋਲੇ ਮਿੱਟੀ ਸਾਫ਼ੀ ਲਈ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ।
ਅਚ੍ਛੇਨਾਗਨ੍ਧਲੇਪੇਨ ਜਲੇਨਾਬੁਦ੍ਬੁਦੇਨ ਚ । ਆਚਾਮੇਚ੍ਚ ਮृਦਂ ਭੂਯਸ੍ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਾਫ਼, ਬਿਨਾ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਲੇਪ ਵਾਲੀ ਮਿੱਟੀ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਸਾਫ਼ੀ ਲਈ ਵਰਤੇ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲਗਾਏ।
ਨਿष੍ਪਾਦਿਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਸ਼ੌਚਸ੍ਤੁ ਪਾਦਾਵਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ ਪੁਨਃ । ਤ੍ਰਿਃ ਪਿਬੇਤ੍ਸਲਿਲਂ ਤੇਨ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੈਰ ਫੇਰ ਧੋਵੇ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝੇ।
ਸ਼ੀਰ੍षਣ੍ਯਾਨਿ ਤਤਃ ਖਾਨਿ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਚ ਸਮਾਲਭੇਤ੍ । ਬਾਹੂ ਨਾਭਿਂ ਚ ਤੋਯੇਨ ਹृਦਯਂ ਚਾਪਿ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਫਿਰ ਸਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਛੇਦ, ਸਿਰ ਦਾ ਚੋਟੀ, ਬਾਂਹਾਂ, ਨਾਬੀ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹੇ।
ਆਚਾਂਤਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਮਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨਮ੍ । ਆਦਰ੍ਸ਼ਾਞ੍ਜਨਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਂ ਦੂਰ੍ਵਾਦ੍ਯਾਲਮ੍ਭਨਾਨਿ ਚ
ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਦਮੀ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ, ਆਇਨਾ ਵੇਖੇ, ਅੰਜਨ ਲਗਾਏ, ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਦੁਰਵਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁੱਕੇ।
ਤਤਸ੍ਸ੍ਵਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮੇਣ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚ ਧਨਾਰ੍ਜਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਂਪਨ੍ਨੋ ਯਜੇਚ੍ਚ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵਰਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਅਤੇ ਧਨ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸੋਮਸਂਸ੍ਥਾ ਹਵਿਸ੍ਸਂਸ੍ਥਾਃ ਪਾਕਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਧਨੇ ਯਤੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਯਤੇਤਾਤੋ ਧਨਾਰ੍ਜਨੇ
ਸੋਮ ਯਜਨ, ਘੀ ਦੇ ਹਵਨ, ਅਤੇ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਧਨ ਹੀ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਦੀਨਦਤਟਾਕੇषੁ ਦੇਵਖਾਤਜਲੇषੁ ਚ । ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਗਿਰਿਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਚ
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮਾਂ ਲਈ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਬਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜਲ ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਝਰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੂਪੇषੂਦ੍ਧृਤਤੋਯੇਨ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਾ ਭੁਵਿ । ਗृਹੇषੂਦ੍ਧृਤਤੋਯੇਨ ਹ੍ਯਥਵਾ ਭੁਵ੍ਯਸਮ੍ਭਵੇ
ਜੇਕਰ ਕੁਦਰਤੀ ਜਲ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੂਏ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਜਲ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੱਢੇ ਜਲ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਜਲ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੀ।