ਸ਼ੁਕੀ ਸ਼੍ਯੇਨੀ ਚ ਭੀਸੀ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੀ ਸ਼ੁਚਿਗृਧ੍ਰਿਕਾ । ਸ਼ੁਕੀ ਸ਼ੁਕਾਨਜਨਯਦੁਲੂਕੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਲੂਕਕਾਨ੍
ਤਾਮਰਾ ਦੀਆਂ ਛੇ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹਨ: ਸ਼ੁਕੀ, ਸ਼ੇਨੀ, ਭਾਸੀ, ਸੁਗ੍ਰੀਵੀ, ਸ਼ੁਚੀ ਤੇ ਗ੍ਰਿਧ੍ਰਕਾ।
ਸ਼੍ਯੇਨੀ ਸ਼੍ਯੇਨਾਂਸ੍ਤਥਾ ਭਾਸੀ ਭਾਸਾਨ੍ ਗृਧ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਗृਧ੍ਰਯਪਿ । ਸ਼ੁਚ੍ਯੌਦਕਾਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵੀ ਤੁ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਸ਼ੁਕੀ ਨੇ ਤੋਤਿਆਂ, ਉਲੂਆਂ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ੇਨੀ ਨੇ ਬਾਜਾਂ, ਭਾਸੀ ਨੇ ਬਗਲੇ ਤੇ ਗ੍ਰਿਧ੍ਰੀ ਨੇ ਗ੍ਰਿਧ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨੁष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ ਗਰ੍ਦ੍ਦ ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍ਰਾਵਂਸ਼ਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ । ਵਿਨਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਰੌ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਗਰੁੜਾਰੁਣੌ
ਸ਼ੁਚੀ ਨੇ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ, ਸੁਗ੍ਰੀਵੀ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਤਾਮਰਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਘੋੜੇ, ਉਠ ਤੇ ਗਧੇ ਜਨਮੇ।
ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਤਤਾਂ ਸ਼੍ਵष੍ਠੋ ਦਾਰੁਣਃ ਪਨ੍ਨਾਗਾਸ਼ਨਃ । ਸੁਰਸਾਯਾਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਪਾਣਾਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍
ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਤੇ ਅਰੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ; ਸੁਪਰਣ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਦਾਰੁਣ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਨੇਕਖਿਰਸਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ਼ੇਚਰਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਕਾਦ੍ਰਵੇਯਾਸ੍ਤੁ ਬਲਿਨਃ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਮਮਿਤੌਜਸਃ
ਸੁਰਸਾ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਪ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਕਈ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵ-ਜਨ ਹਨ।
ਸੁਪਰ੍ਣਾਵਸ਼ਾਗਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਨੈਕਮਸ੍ਤਕਾਃ । ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਭੂਤਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੇषਵਾਸੁਕਿਤਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਕਦਰੂ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੱਪ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਸੁਪਰਣ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ ਤੇ ਕਈ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਮਹਾਪਹ੍ਮਃ ਕਮ੍ਬਲਾਖ੍ਵਤਰੌ ਤਥਾ । ਏਲਾਪਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਨਾਗਃ ਕਰ੍ਕੋਟਕ-ਦਨਞ੍ਜਯੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਖ ਹਨ: ਸ਼ੇਸ਼, ਵਾਸੁਕੀ, ਤਕਸ਼ਕ, ਸ਼ੰਖ, ਸ਼੍ਵੇਤ, ਮਹਾਪਦਮ, ਕੰਬਲ ਤੇ ਅਸ਼ਵਤਰਾ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਦਨ੍ਦਸ਼ੂਕਾ ਵਿषੋਲ੍ਵਣਾਃ । ਗਣਾਂ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੋ ਚ ਦਂष੍ਟਿਣਃ
ਇਲਾਪੁਤ੍ਰ, ਕਰਕੋਟਕ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਨਾਗ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਜਨਮੇ।
ਸ੍ਥਲਜਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਬ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ । ਕ੍ਰੋਧਾ ਤੁ ਜਨਯਾਮਾਸ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਯਚ ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਇਹ ਸਭ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਨ।
ਗਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸੁਰਭਿਰ੍ਮ੍ਮਹਿषਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਇਰਾ ਵृਕ੍ਸ਼-ਲਤਾ-ਵਲ੍ਲੀਸ੍ਤृਣਜਾਤੀਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ਃ । ਖਸਾ ਤੁ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਮੁਨਿਰਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ
ਕ੍ਰੋਧਾ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਿਸਾਚ ਜਨਮੇ; ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਗਾਂ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਇਰਾ ਨੇ ਰੁੱਖ, ਬੇਲਾਂ, ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਘਾਸ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਅਰਿष੍ਟਾ ਤੁ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ ਸਮਜੀਜਨਤ੍ । ਏਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪਦਾਯਾਦਾਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ ਸ੍ਥਾਣੁ-ਜਙ੍ਗਮਾਃ
ਸਵਸਾ ਨੇ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਨਮੇ; ਮੁਨੀ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਸੱਤਵ ਵਾਲੀ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਃ । ਏष ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇ ਮਰ੍ਗੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ੍ਵਾਰੋਚਿषੇ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਹ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ਚ ਮਹਤਿ ਵਾਰੁਣੇ ਵਿਤਤੇ ਕ੍ਰਤੌ । ਜੁਹ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗ ਇਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਮਾਨਸਾਨ੍ । ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਵੈਵਸਵਤ ਅਤੇ ਵਾਰੁਣ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੁਹਵਾਨਾ ਵੱਲੋਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਇੱਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਭੋਗਿਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਞ੍ਚ ਸਤ੍ਤਮ । ਦਿਤਿਰ੍ਵ੍ਵਿਨष੍ਟਪੁਤ੍ਰਾ ਵੈ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਕਸ਼੍ਯਪਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਸਕੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜੀਵ।
ਤਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ । ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸਾ ਚ ਵਵ੍ਰ ਤਤੋ ਵਰਮ੍
ਦਿਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਨੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪੁਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਸਮਰ੍ਥਮਮਿਤੌਜਸਮ੍ । ਸ ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦੂ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਯੈ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਕਸ਼ਯਪ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਦਤ੍ਤਾ ਚ ਵਰਮਤ੍ਯੁਯ੍ਰ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਹ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਤੇ ਯਦਿ ਗਰ੍ਭਂ ਸ਼ਰਚ੍ਛਤਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਆ।
ਸਮਾਹਿਤਾਤਿਪ੍ਰਯਤਾ ਸ਼ੁਚਿਨੀ ਧਾਰਯਿष੍ਯਸਿ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਤ੍ਤਵਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਙ੍ਗਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਮੁਨਿਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਨਤ ਪਰਯਾਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਰਭ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਾਰ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਦਧਾਰ ਮਾ ਚ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਗਰ੍ਭਮਾਤ੍ਮਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮਘਵਾਨਪਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ; ਦਿਤੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ।
ਸੁਸ਼੍ਰੂषੁ ਸ੍ਤਾਮਥਾਗਚ੍ਛਦੂ ਵਿਨਯਾਦਮਰਾਧਿਪਃ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਤਿष੍ਠਤੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਮਘਵਨ (ਇੰਦਰ), ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਹੈ, ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਗਰਭ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਹੈ; ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਊਨੇ ਵਰ੍ष ਸ਼ਤੇ ਚਾਸ੍ਯਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਦਿਤਿਃ ਸ਼ਯਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਜਦੋਂ ਸੌ ਸਾਲ ਲਗਭਗ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿ ਦ੍ਰਾਞ੍ਚਾਹਾਰਾਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਃ । ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਮ੍ਮਹਾਗਰ੍ਭਂ ਚਿਚ੍ਛਦਾਥ ਸ ਸਪ੍ਤਧਾ
ਦਿਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਆਈ ਅਤੇ ਸੋ ਗਈ; ਇੰਦਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪੀੜਯਮਾਨੋ ਵਜ੍ਰੇਣਾ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਮਾ ਰੋਦੀਰਿਤਿ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁਨਃ ਪੂਨਰਭਾषਤ
ਵਜਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਨਾਲ ਰੋਇਆ।
ਸੋऽਭਵਤ੍ ਸਪ੍ਤਧਾ ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਪਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਏਕੈਕ ਸਪ੍ਤਧਾ ਚਕ੍ਰ ਵਜ੍ਰਣਾਰਿਵਿਦਾਰਿਣਾ
ਇੰਦਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਰੋ ਨਾ!' ਪਰ ਗਰਭ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਫਿਰ ਸੱਤ ਵਾਰ ਵੰਡਿਆ।
ਮਰੁਤੋ ਨਾਮ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਬਭੂਵੁਰਤਿਵੇਗਿਨਃ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵੈ ਮਘਵਤਾ ਤੇਨੈਵ ਮਰੁਤੋऽਭਵਨ੍ । ਦੇਵਾ ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸਤ੍ ਸਹਾਯਾ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਫਿਰ ਸੱਤ ਵਾਰ ਵੰਡਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰੁਤ ਨਾਮ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਯਦਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਸ ਪृਥੁਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ । ਤਤਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਰਾਜ੍ਯਾਨਿ ਦਦੌ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ॥ ੧,੨੨.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਪੂਰਵਕਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਥੁ ਨੂੰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਪੂਰੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕੀਤੀ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵੀਰੁਧਾਂ ਚਾਪ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ । ਸੋਮਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਦਧਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਤਪਸਾਮਪਿ ॥ ੧,੨੨.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹ, ਵਿਦਵਾਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪੌਦੇ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਤਪ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਜਲਾਨਾਂ ਵਰੁਣਂ ਤਥਾ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪਤਿਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਸੂਨਾਮਥ ਪਾਵਕਮ੍ ॥ ੧,੨੨.
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਵਾਰੁਣ ਨੂੰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਪਾਵਕ (ਅਗਨਿ) ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਵਾਸਵਂ ਮਰੁਤਾਮਪਿ । ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਧਿਪਂ ਦਦੌ ॥ ੧,੨੨.
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਦਕਸ਼ ਨੂੰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।