ਯਸ੍ਯਾਵਤਾਰਰੂਪਾਣਿ ਸਮਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਯੋਨ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤੀਸ਼ਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਂ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਮਾੜਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮੈ ਯਸ੍ਯਾ ਭਿਨ੍ਨਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਧ੍ਯੇਯਃ ਸ ਜਗਤਾਮਾਦ੍ਯਃ ਸ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਮੇऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ਯਤ੍ਰੋਤਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰੋਤਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਆਧਾਰਭੂਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਮੇ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੇ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਸੰਸਾਰ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ੴ ਨਮੋ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਃ ਸਰ੍ਵਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਓਮ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਗਤ੍ਵਾਦਨਨ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਏਵਾਹਮਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਮਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਮਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਨਾਤਨੇ
ਅਨੰਤ ਦੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦੀਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞੋऽਹਮੇਵਾਗ੍ਰੇ ਤਥਾਨ੍ਤੇ ਚ ਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਅਟੱਲ, ਸਦੀਵੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਮਭੋਦੇਨਾਤ੍ਮਨੋ ਦ੍ਰਿਜ । ਤ੍ਮਯਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਯਾਗ੍ਰਯ ਮੇਨੇ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਚਲ ਸਮਝਿਆ।
ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦਜਾਨਤ । ਅਹਮੇਵਾਵ੍ਯਯੋऽਨਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਲੱਗ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਅਟੱਲ, ਅਨੰਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦਭਾਵਨਾਯੋਗਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਪਾਪਸ੍ਯ ਵੇ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧ ऽਨ੍ਤਃ ਕਰਣੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਜ੍ਞਾਨਮਯੇऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਪ ਘਟਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਚਲ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੋਗਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਿ ਜਾਤੇ ਵਿष੍ਣੁਮਯੇऽਸੁਰੇ । ਚਲਤ੍ਯੁਰਗਬਨ੍ਧੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮ੍ਮੈਤ੍ਰਯ ਤ੍ਰਟਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਗ੍ਰਾਹਗਣਃ ਸੋਰ੍ਮ੍ਮਰ੍ਯਯੌ ਕ੍ਸ਼ੋਭ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ । ਚਚਾਲ ਚ ਮਹੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਸ਼ੌਲਵਨਕਾਨਨਾ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਭਟਕ ਗਈਆਂ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬ ਗਈ।
ਸ ਚ ਤਂ ਸ਼ੇਲਮਮ੍ਪਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਮਥੋਪਰਿ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਲਿਲਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਫਿਰ, ਜਿਸ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ ਜਗਦੂ ਭੂਯੋ ਗਗਨਾਦ੍ਯੁ ਪਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਦੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਿਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਪੁਨਰ੍ਧੀਮਾਨਨਾਦਿਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਕਾਗ੍ਰਮਤਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਯਤਵਾਕ੍ਕਾਯਮਾਨਸਃ
ਤੇ ਫਿਰ, ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਆਦਿ, ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਮਨ, ਅਡੋਲ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਊਁ ਨਮਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਾਰ੍ਥ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਰ । ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤ ਕਲਾਤੀਤ ਸਕਲੇਸ਼ ਨਿਰਂਞ੍ਜਨ
ਓਮ, ਪਰਮ ਸੱਚ ਦੇ ਅਰਥ, ਪਰਮ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੇੜਾ ਥੋੜਾ ਤੇ ਸੁਖਮ, ਨਾਸਵਾਨ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਵੰਡ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਗੁਣਾਞ੍ਜਨ ਗੁਣਾਧਾਰ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਤ੍ਮਨ੍ ਗੁਣਸ੍ਥਿਰ । ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤ ਮਹਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਸ੍ਫੁਟਾਸ੍ਫੁਟ
ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ; ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ, ਸੁਖਮ ਰੂਪ, ਸਾਫ ਤੇ ਅਸਾਫ।
ਕਰਾਲਸੌਮ੍ਯਰੂਪਾਤ੍ਮਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯਾਲਯਾਚ੍ਯੁਤ । ਸਦਸਦ੍ਰੂਪ ਸਦ੍ਭਾਵ ਸਦਸਦ੍ਭਾਵਭਾਵਨ
ਕਠੋਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਹੇ ਅਚਲ; ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਰੂਪ, ਸੱਚਾ ਭਾਵ, ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਭਾਵਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਪ੍ਰਪਞ੍ਜਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਾਮਾਲਸ਼੍ਰਿਤ । ਏਕਾਨਿਕ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦਿਕਾਰਣ
ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ! ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਸਥਾਈ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਲੱਗ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੋ ਇਕ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਣ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਪ੍ਰਕਟਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਯਃਸਰ੍ਵ੍ਭੂਤੋ ਨ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਯਤਸ਼੍ਚੈਤਦਵਿਸ਼੍ਵਹੇਤੋ ਰ੍ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਯ
ਜੋ ਮੋਟਾ ਤੇ ਸੁੱਖਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਜੀਵ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਚੇਤਸੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਤੁਤਿਮਿਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਕੂਰ੍ਵਤਃ । ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਹਰਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮਸ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣਵੇਤ੍ਯਤਦ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਸਕृਦ ਦ੍ਰਿਜ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਕੋਚ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਠਹਿਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਦੇਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤ੍ਤਿਹਰ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਕੇਸ਼ਵ । ਅਵਲੋਕਨਦਾਨੇਨ ਭੂਯੋ ਮਾਂ ਪਾਵਯਾਚ੍ਯਤ
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ! ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਹਂ ਭਕ੍ਤਿਮਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍ । ਯਥਾਭਿਲषਿਤੋ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰਃ
ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਿਭੀ ਹੋਈ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ! ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਮੰਗ।
ਨਾਥ ਯੋਨਿਸਹਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯੇषੁ ਯੇषੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵਚ੍ਯੁਤਾ ਭਕ੍ਤਿਰਚ੍ਯੁਤਾਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਵਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਨਿਭੀ ਹੋਈ ਭਕਤੀ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰਹੇ।
ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਵਿਵੇਕਾਨਾਂ ਵਿषਯੇष੍ਵਨਪਾਯਿਨੀ । ਤ੍ਵਾਮਨੁਸ੍ਮਰਤਃ ਸਾ ਮੇ ਹ੍ਟਦਯਾਨ੍ਮਾऽਪਸਰ੍ਪਤੁ
ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੋਹ ਜੋ ਅਜਾਣ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਵਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਭੂਯੋऽਪ੍ਯੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਵਰਸ੍ਤੁ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਸ੍ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਃ
ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਕਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹੇਗੀ; ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ! ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਮੰਗ।
ਮਯਿ ਦ੍ਰ षਾਨੁਬਨ੍ਧੋऽਭੂਤ੍ ਸਂਸ੍ਤੂਤਾਵੁਦ੍ਯਤੇ ਤਵ । ਮਤੂਪਿਤੁਸ੍ਤਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਦੇਵ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤੁ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਜੋੜ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਾਤਿਤਾਨ੍ਯਙ੍ਗ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਯਜ੍ਵਾਗ੍ਰਿਸਂਹਤੌ । ਦਂਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚੋਰਗੈਰ੍ਦृਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਰਿषਂ ਮਮ ਭੋਜਨੇ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਕਟਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰ ਯਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਯਜ੍ਵਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਲੋਚ੍ਚਯਾਃ । ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚਾਪ੍ਯਸਾਧੂਨਿ ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਮੇ
ਮੈਨੂੰ ਬਾਂਧ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਧੱਕਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਕਰਮ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ।