ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯੇ ਭਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਮਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿषਾਮृਤੇ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਭਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ, ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਵਿਰਤੀ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਕਰਮ ਹੈਂ।
ਸਮਸ੍ਤਕਰ੍ਮਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਕਰ੍ਮੋਪਕਰਣਾਨਿ ਚ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿष੍ਣੋ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਂ ਚ ਯਤ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਭੋਗਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਹੈਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਮਯ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਭੁਵਨੇषੁ ਚ । ਤਵੈਵਾਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਗੁਣਸਂਸੂਚਿਕੀ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਤੇਰੇ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਯੋਗਿਨਸ਼੍ਚਿਂਤਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਜਂਤਿ ਚ ਯਾਜਕਾਃ । ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਭੁਗੇਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍
ਯੋਗੀ ਤੈਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਮਾਨ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਹੀ ਹਵਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਭੋਗਤਾ ਹੈਂ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਤਸ਼੍ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਜਗਦੇਤਦੀਸ਼ । ਰੂਪਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਭੂਤਭੇਦਾਸ੍ਤੇष੍ਵਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾਖ੍ਯਮਤੀਵ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮ੍
ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਗਤ, ਹੇ ਈਸ਼ਾ; ਸਭ ਰੂਪ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਭਾਗ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਆਤਮਾ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਦਿਵਿਸ਼੍षੋਣਾਨਾਮਗੋਚਰੇ ਯਤ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਰੂਪਮ੍ । ਕਿਮਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤਵ ਰੂਪਮਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਯ
ਉਸ ਸੁਖਮਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਇੱਕ ਰੂਪ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਪਰਾ ਤਵ । ਗੁਣਾਸ਼੍ਰਯਾ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯੈ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਆਤਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਾਤੀਤਗੋਚਰਾ ਵਾਚਾਂ ਮਨਸਾਂ ਚਾਵਿਸ਼੍षੋਣਾ । ਜ੍ਞਾਨਿਜ੍ਞਾਨਪਰਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾ ਤਾਂ ਵਨ੍ਦੇ ਸ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਪਰਾਮ੍
ਉਹ ਵਾਕ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ; ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ grasp ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ—ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ੴ ਨਮੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਤੇ ਸਦਾ । ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਨ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤੋਖਿਲਸ੍ਯ ਯਃ
ਓਮ, ਸਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਨਾਮ ਰੂਪਂ ਨ ਯਸ੍ਯੈਕੋ ਯੋਸ੍ਤਿਤ੍ਵੇਨੋਪਲਭ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਨਾਮ, ਨਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਵਤਾਰਰੂਪਾਣਿ ਸਮਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਯੋਨ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤੀਸ਼ਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਂ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਮਾੜਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮੈ ਯਸ੍ਯਾ ਭਿਨ੍ਨਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਧ੍ਯੇਯਃ ਸ ਜਗਤਾਮਾਦ੍ਯਃ ਸ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਮੇऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ਯਤ੍ਰੋਤਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰੋਤਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਆਧਾਰਭੂਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਮੇ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੇ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਸੰਸਾਰ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ੴ ਨਮੋ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਃ ਸਰ੍ਵਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਓਮ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਗਤ੍ਵਾਦਨਨ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਏਵਾਹਮਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਮਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਮਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਨਾਤਨੇ
ਅਨੰਤ ਦੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦੀਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞੋऽਹਮੇਵਾਗ੍ਰੇ ਤਥਾਨ੍ਤੇ ਚ ਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਅਟੱਲ, ਸਦੀਵੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਮਭੋਦੇਨਾਤ੍ਮਨੋ ਦ੍ਰਿਜ । ਤ੍ਮਯਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਯਾਗ੍ਰਯ ਮੇਨੇ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਚਲ ਸਮਝਿਆ।
ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦਜਾਨਤ । ਅਹਮੇਵਾਵ੍ਯਯੋऽਨਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਲੱਗ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਅਟੱਲ, ਅਨੰਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦਭਾਵਨਾਯੋਗਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਪਾਪਸ੍ਯ ਵੇ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧ ऽਨ੍ਤਃ ਕਰਣੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਜ੍ਞਾਨਮਯੇऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਪ ਘਟਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਚਲ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੋਗਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਿ ਜਾਤੇ ਵਿष੍ਣੁਮਯੇऽਸੁਰੇ । ਚਲਤ੍ਯੁਰਗਬਨ੍ਧੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮ੍ਮੈਤ੍ਰਯ ਤ੍ਰਟਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਗ੍ਰਾਹਗਣਃ ਸੋਰ੍ਮ੍ਮਰ੍ਯਯੌ ਕ੍ਸ਼ੋਭ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ । ਚਚਾਲ ਚ ਮਹੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਸ਼ੌਲਵਨਕਾਨਨਾ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਭਟਕ ਗਈਆਂ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬ ਗਈ।
ਸ ਚ ਤਂ ਸ਼ੇਲਮਮ੍ਪਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਮਥੋਪਰਿ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਲਿਲਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਫਿਰ, ਜਿਸ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ ਜਗਦੂ ਭੂਯੋ ਗਗਨਾਦ੍ਯੁ ਪਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਦੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਿਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਪੁਨਰ੍ਧੀਮਾਨਨਾਦਿਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਕਾਗ੍ਰਮਤਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਯਤਵਾਕ੍ਕਾਯਮਾਨਸਃ
ਤੇ ਫਿਰ, ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਆਦਿ, ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਮਨ, ਅਡੋਲ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਊਁ ਨਮਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਾਰ੍ਥ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਰ । ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤ ਕਲਾਤੀਤ ਸਕਲੇਸ਼ ਨਿਰਂਞ੍ਜਨ
ਓਮ, ਪਰਮ ਸੱਚ ਦੇ ਅਰਥ, ਪਰਮ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੇੜਾ ਥੋੜਾ ਤੇ ਸੁਖਮ, ਨਾਸਵਾਨ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਵੰਡ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਗੁਣਾਞ੍ਜਨ ਗੁਣਾਧਾਰ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਤ੍ਮਨ੍ ਗੁਣਸ੍ਥਿਰ । ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤ ਮਹਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਸ੍ਫੁਟਾਸ੍ਫੁਟ
ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ; ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ, ਸੁਖਮ ਰੂਪ, ਸਾਫ ਤੇ ਅਸਾਫ।
ਕਰਾਲਸੌਮ੍ਯਰੂਪਾਤ੍ਮਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯਾਲਯਾਚ੍ਯੁਤ । ਸਦਸਦ੍ਰੂਪ ਸਦ੍ਭਾਵ ਸਦਸਦ੍ਭਾਵਭਾਵਨ
ਕਠੋਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਹੇ ਅਚਲ; ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਰੂਪ, ਸੱਚਾ ਭਾਵ, ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਭਾਵਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਪ੍ਰਪਞ੍ਜਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਾਮਾਲਸ਼੍ਰਿਤ । ਏਕਾਨਿਕ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦਿਕਾਰਣ
ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ! ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਸਥਾਈ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਲੱਗ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੋ ਇਕ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਣ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਪ੍ਰਕਟਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਯਃਸਰ੍ਵ੍ਭੂਤੋ ਨ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਯਤਸ਼੍ਚੈਤਦਵਿਸ਼੍ਵਹੇਤੋ ਰ੍ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਯ
ਜੋ ਮੋਟਾ ਤੇ ਸੁੱਖਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਜੀਵ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।