ਨ ਮਾਯਾਭਿਰ੍ਨ ਚੈਵੋਚ੍ਚਾਤ੍ਪਾਤਿਤੋ ਨ ਚ ਦਿਗ੍ਗਜੈਃ । ਬਾਲੋਤਿਦੁष੍ਟਚਿਤ੍ਤੋਯਂ ਨਾਨੇਨਾਰ੍ਥੋਸ੍ਤਿ ਜੀਵਤਾ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਹੈ, ਜਿਉਂਦਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਦੇष ਤੋਯਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹੀਧਰੈਃ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਬ੍ਦਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਹਾਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹੇ; ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤੈਸ੍ਤਂ ਮਹੋਦਧੌਃ । ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਯਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੋਜਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਲੰਬਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੰਧ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਚਿਤਃ ਪਰ੍ਵਤੈਰਨ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤੁष੍ਟਾਵਾਹ੍ਨਿਕਵੇਲਾਯਾਮੇਕਾਗ੍ਰਮਤਿਰਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਬੰਧ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ, ਅਚਲ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤ੍ਮਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇ ਤਿਗ੍ਮਚਕ੍ਰਿਣੇ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਜੀ ਚਕਰ ਵਾਲੇ!
ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਾਯ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤਾਯ ਚ । ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਯ ਕृष੍ਣਾਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ—ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵੇ ਸृਜਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਪਾਲਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪਾਯ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦੇਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਨਾਗਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵ, ਯਕਸ਼, ਸੁਰ, ਸਿੱਧ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਪਿਸਾਚ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ—
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਥਾਵਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਪੀਲਿਕਸਰੀਸृਪਾਃ । ਭੂਮ੍ਯਾਪੋਗ੍ਨਿਰ੍ਨਭੋਵਾਯੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਰਸਃ
ਪੰਛੀ, ਅਡੋਲ ਜੀਵ, ਚੀਟੀ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਧੁਨੀ, ਛੂਹ, ਅਤੇ ਸਵਾਦ—
ਰੂਪਂ ਗਨ੍ਧੋ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲਸ੍ਤਥਾ ਗੁਣਾਃ । ਏਤੇषਾਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਮਚ੍ਯੁਤ
ਰੂਪ, ਸੁਗੰਧ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਆਤਮਾ, ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਗੁਣ—ਇਹ ਸਭ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ, ਅਚਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯੇ ਭਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਮਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿषਾਮृਤੇ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਭਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ, ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਵਿਰਤੀ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਕਰਮ ਹੈਂ।
ਸਮਸ੍ਤਕਰ੍ਮਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਕਰ੍ਮੋਪਕਰਣਾਨਿ ਚ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿष੍ਣੋ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਂ ਚ ਯਤ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਭੋਗਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਹੈਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਮਯ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਭੁਵਨੇषੁ ਚ । ਤਵੈਵਾਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਗੁਣਸਂਸੂਚਿਕੀ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਤੇਰੇ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਯੋਗਿਨਸ਼੍ਚਿਂਤਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਜਂਤਿ ਚ ਯਾਜਕਾਃ । ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਭੁਗੇਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍
ਯੋਗੀ ਤੈਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਮਾਨ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਹੀ ਹਵਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਭੋਗਤਾ ਹੈਂ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਤਸ਼੍ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਜਗਦੇਤਦੀਸ਼ । ਰੂਪਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਭੂਤਭੇਦਾਸ੍ਤੇष੍ਵਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾਖ੍ਯਮਤੀਵ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮ੍
ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਗਤ, ਹੇ ਈਸ਼ਾ; ਸਭ ਰੂਪ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਭਾਗ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਆਤਮਾ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਦਿਵਿਸ਼੍षੋਣਾਨਾਮਗੋਚਰੇ ਯਤ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਰੂਪਮ੍ । ਕਿਮਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤਵ ਰੂਪਮਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਯ
ਉਸ ਸੁਖਮਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਇੱਕ ਰੂਪ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਪਰਾ ਤਵ । ਗੁਣਾਸ਼੍ਰਯਾ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯੈ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਆਤਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਾਤੀਤਗੋਚਰਾ ਵਾਚਾਂ ਮਨਸਾਂ ਚਾਵਿਸ਼੍षੋਣਾ । ਜ੍ਞਾਨਿਜ੍ਞਾਨਪਰਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾ ਤਾਂ ਵਨ੍ਦੇ ਸ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਪਰਾਮ੍
ਉਹ ਵਾਕ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ; ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ grasp ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ—ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ੴ ਨਮੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਤੇ ਸਦਾ । ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਨ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤੋਖਿਲਸ੍ਯ ਯਃ
ਓਮ, ਸਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਨਾਮ ਰੂਪਂ ਨ ਯਸ੍ਯੈਕੋ ਯੋਸ੍ਤਿਤ੍ਵੇਨੋਪਲਭ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਨਾਮ, ਨਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਵਤਾਰਰੂਪਾਣਿ ਸਮਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਯੋਨ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤੀਸ਼ਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਂ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਮਾੜਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮੈ ਯਸ੍ਯਾ ਭਿਨ੍ਨਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਧ੍ਯੇਯਃ ਸ ਜਗਤਾਮਾਦ੍ਯਃ ਸ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਮੇऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ਯਤ੍ਰੋਤਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰੋਤਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਆਧਾਰਭੂਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਮੇ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੇ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਸੰਸਾਰ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ੴ ਨਮੋ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਃ ਸਰ੍ਵਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਓਮ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਗਤ੍ਵਾਦਨਨ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਏਵਾਹਮਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਮਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਮਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਨਾਤਨੇ
ਅਨੰਤ ਦੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦੀਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞੋऽਹਮੇਵਾਗ੍ਰੇ ਤਥਾਨ੍ਤੇ ਚ ਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਅਟੱਲ, ਸਦੀਵੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਮਭੋਦੇਨਾਤ੍ਮਨੋ ਦ੍ਰਿਜ । ਤ੍ਮਯਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਯਾਗ੍ਰਯ ਮੇਨੇ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਚਲ ਸਮਝਿਆ।
ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦਜਾਨਤ । ਅਹਮੇਵਾਵ੍ਯਯੋऽਨਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਲੱਗ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਅਟੱਲ, ਅਨੰਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦਭਾਵਨਾਯੋਗਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਪਾਪਸ੍ਯ ਵੇ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧ ऽਨ੍ਤਃ ਕਰਣੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਜ੍ਞਾਨਮਯੇऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਪ ਘਟਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਚਲ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।