ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੋਪੇਨ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਵਰਾਸਨਾਤ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਦਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ 1.19.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚ ਸ ਕੋਪੇਨ ਸਾਮਰ੍षਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ । ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਜਗਦ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਹ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਵੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ । ਹੇ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤੇ ਹੇ ਰਾਹੋ ਹੇ ਬਲੈष ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਨਾਗਪਾਸ਼ੈਰ੍ਦृਢੈਰ੍ਬਦ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬ੍ਯਤਾਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਓ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤਿ! ਓ ਰਾਹੂ! ਓ ਬਲਾ! ਇਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੋ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੋ—ਕਦੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ!
ਅਨ੍ਯਥਾ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਥਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ । ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੂਢਸ੍ਯ ਮਤਮਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਇਸ ਮੂਰਖ ਤੇ ਬੁਰੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸੋਚ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪੈਣਗੇ।
ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਾਰਿ ਤੋਸ੍ਮਾਭਿਰਯਂ ਪਾਪਸ੍ਤਥਾਪ੍ਯਰੇਃ । ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕਰੋਤਿ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਵਧ ਏਵੋਪਕਾਰਕਃ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਭਲਾ ਹੈ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਵਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਬਦ੍ਧਾ ਤਂ ਨਾਗਬਨ੍ਧਨੈਃ । ਭਰ੍ਤੁਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸਲਿਲਾਰ੍ਣਵੇ
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਚਲਤਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ । ਉਦ੍ਵੇਲੋਭੂਤ੍ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮੁਪੇਤ੍ਯ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਠਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਰ੍ਲੋਕਮਖਿਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਲਾਵ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਮ੍ਭਸਾ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਿਦਮਾਹ ਮਹਾਮਤੇ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਦੈਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ:
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ। ਦੈਤੇਯਾਃ ਸਕਲੈਃ ਸ਼ੈਲੈਰਤ੍ਰੈਵ ਵਰੁਣਾਲਯੇ । ਨਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੈ ਃ! ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੀਯਤਾਮੇष ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੈਤੋ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਛੇਦ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਨੂੰ ਰੋਕੋ!
ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਨੈਵਾਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਨ ਚੋਰਗੈਃ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤੋ ਨ ਵਾਤੇਨ ਨ ਵਿषੇਣ ਨ ਕृਤ੍ਯਯਾ
ਅੱਗ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਹਵਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਮਾਯਾਭਿਰ੍ਨ ਚੈਵੋਚ੍ਚਾਤ੍ਪਾਤਿਤੋ ਨ ਚ ਦਿਗ੍ਗਜੈਃ । ਬਾਲੋਤਿਦੁष੍ਟਚਿਤ੍ਤੋਯਂ ਨਾਨੇਨਾਰ੍ਥੋਸ੍ਤਿ ਜੀਵਤਾ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਹੈ, ਜਿਉਂਦਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਦੇष ਤੋਯਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹੀਧਰੈਃ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਬ੍ਦਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਹਾਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹੇ; ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤੈਸ੍ਤਂ ਮਹੋਦਧੌਃ । ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਯਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੋਜਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਲੰਬਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੰਧ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਚਿਤਃ ਪਰ੍ਵਤੈਰਨ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤੁष੍ਟਾਵਾਹ੍ਨਿਕਵੇਲਾਯਾਮੇਕਾਗ੍ਰਮਤਿਰਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਬੰਧ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ, ਅਚਲ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤ੍ਮਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇ ਤਿਗ੍ਮਚਕ੍ਰਿਣੇ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਜੀ ਚਕਰ ਵਾਲੇ!
ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਾਯ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤਾਯ ਚ । ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਯ ਕृष੍ਣਾਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ—ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵੇ ਸृਜਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਪਾਲਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪਾਯ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦੇਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਨਾਗਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵ, ਯਕਸ਼, ਸੁਰ, ਸਿੱਧ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਪਿਸਾਚ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ—
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਥਾਵਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਪੀਲਿਕਸਰੀਸृਪਾਃ । ਭੂਮ੍ਯਾਪੋਗ੍ਨਿਰ੍ਨਭੋਵਾਯੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਰਸਃ
ਪੰਛੀ, ਅਡੋਲ ਜੀਵ, ਚੀਟੀ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਧੁਨੀ, ਛੂਹ, ਅਤੇ ਸਵਾਦ—
ਰੂਪਂ ਗਨ੍ਧੋ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲਸ੍ਤਥਾ ਗੁਣਾਃ । ਏਤੇषਾਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਮਚ੍ਯੁਤ
ਰੂਪ, ਸੁਗੰਧ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਆਤਮਾ, ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਗੁਣ—ਇਹ ਸਭ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ, ਅਚਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯੇ ਭਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਮਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿषਾਮृਤੇ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਭਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ, ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਵਿਰਤੀ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਕਰਮ ਹੈਂ।
ਸਮਸ੍ਤਕਰ੍ਮਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਕਰ੍ਮੋਪਕਰਣਾਨਿ ਚ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿष੍ਣੋ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਂ ਚ ਯਤ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਭੋਗਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਹੈਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਮਯ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਭੁਵਨੇषੁ ਚ । ਤਵੈਵਾਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਗੁਣਸਂਸੂਚਿਕੀ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਤੇਰੇ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਯੋਗਿਨਸ਼੍ਚਿਂਤਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਜਂਤਿ ਚ ਯਾਜਕਾਃ । ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਭੁਗੇਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍
ਯੋਗੀ ਤੈਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਮਾਨ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਹੀ ਹਵਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਭੋਗਤਾ ਹੈਂ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਤਸ਼੍ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਜਗਦੇਤਦੀਸ਼ । ਰੂਪਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਭੂਤਭੇਦਾਸ੍ਤੇष੍ਵਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾਖ੍ਯਮਤੀਵ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮ੍
ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਗਤ, ਹੇ ਈਸ਼ਾ; ਸਭ ਰੂਪ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਭਾਗ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਆਤਮਾ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਦਿਵਿਸ਼੍षੋਣਾਨਾਮਗੋਚਰੇ ਯਤ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਰੂਪਮ੍ । ਕਿਮਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤਵ ਰੂਪਮਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਯ
ਉਸ ਸੁਖਮਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਇੱਕ ਰੂਪ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਪਰਾ ਤਵ । ਗੁਣਾਸ਼੍ਰਯਾ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯੈ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਆਤਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਾਤੀਤਗੋਚਰਾ ਵਾਚਾਂ ਮਨਸਾਂ ਚਾਵਿਸ਼੍षੋਣਾ । ਜ੍ਞਾਨਿਜ੍ਞਾਨਪਰਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾ ਤਾਂ ਵਨ੍ਦੇ ਸ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਪਰਾਮ੍
ਉਹ ਵਾਕ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ; ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ grasp ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ—ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ੴ ਨਮੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਤੇ ਸਦਾ । ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਨ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤੋਖਿਲਸ੍ਯ ਯਃ
ਓਮ, ਸਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਨਾਮ ਰੂਪਂ ਨ ਯਸ੍ਯੈਕੋ ਯੋਸ੍ਤਿਤ੍ਵੇਨੋਪਲਭ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਨਾਮ, ਨਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।