ਵਿਦ੍ਯਾਬੁਦ੍ਧਿਰਵਿਦ੍ਯਾਯਾਮਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਤਾਤ ਜਾਯਤੇ । ਬਾਲੋਗ੍ਨਿਂ ਕਿਂ ਨ ਖਦ੍ਯੋਤਮਸੁਰੇਸ਼੍ਵ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਬੁਧੀ ਵੀ ਅਵਿਦਿਆ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾ; ਕੀ ਬੱਚਾ ਅੱਗ ਤੇ ਜुगਨੂ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ?
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਨ੍ਨ ਬਨ੍ਧਾਯ ਸਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ । ਆਯਾਸਾਯਾਪਰਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਸ਼ਿਲ੍ਪਨੈਪੁਣਮ੍
ਉਹ ਕਰਮ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਕਰਮ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਥਕਾਵਟ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਹੈ।
ਤਦੇਤਦਵਗਮ੍ਯਾਹਮਸਾਰਂ ਸਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਕੀ ਅਸਲ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਵਿਅਰਥ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ; ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਤਿ ਕੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੋ ਧਨਂ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ । ਤਥਾਪਿ ਭਾਵ੍ਯਮੇਵੈਤਦੁਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨਰੈਃ
ਕੋਈ ਰਾਜ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ; ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਭਾਗ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੋਦ੍ਯਮਾਃ । ਤਥਾਪਿ ਪੁਂਸਾਂ ਭਾਗ੍ਯਾਨਿ ਨੋਦ੍ਯਮਾ ਭੂਤਿਹੇਤਵਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਜਡਾਨਾਮਵਿਵੇਕਾਨਾਮਸ਼ੂਰਾਣਮਪਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਭਾਗ੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਰਾਜ੍ਯਾਨਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਨੀਤਿਮਤਾਮਪਿ
ਜੋ ਮੂਰਖ, ਅਵਿਵੇਕ ਵਾਲੇ ਤੇ ਡਰਪੋਕ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਵੀ ਭਾਗ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨੈਤਿਕਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤੇਤ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਯ ਇਚ੍ਛੇਨ੍ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਯਤਿਤਵ੍ਯਂ ਸਮਤ੍ਵੇ ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਪਿ ਚੇਚ੍ਛਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਏ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਕਰੇ।
ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵृਕ੍ਸ਼ਸਰੀਸृਪਾਃ । ਰੂਪਮੇਤਦਨਨ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਸਰਪ—all ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਪਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਵਿਜਾਨਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਦ੍ਰ ष੍ਟਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਤੋਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧृਕ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਖੋ; ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਪਾਣੀ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤੇ ਸ ਭਗਵਾਨਨਾਦਿਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਸੀਦਤ੍ਯਚ੍ਯੁਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਦੋਂ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਚੁਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੋਪੇਨ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਵਰਾਸਨਾਤ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਦਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ 1.19.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚ ਸ ਕੋਪੇਨ ਸਾਮਰ੍षਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ । ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਜਗਦ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਹ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਵੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ । ਹੇ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤੇ ਹੇ ਰਾਹੋ ਹੇ ਬਲੈष ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਨਾਗਪਾਸ਼ੈਰ੍ਦृਢੈਰ੍ਬਦ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬ੍ਯਤਾਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਓ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤਿ! ਓ ਰਾਹੂ! ਓ ਬਲਾ! ਇਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੋ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੋ—ਕਦੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ!
ਅਨ੍ਯਥਾ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਥਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ । ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੂਢਸ੍ਯ ਮਤਮਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਇਸ ਮੂਰਖ ਤੇ ਬੁਰੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸੋਚ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪੈਣਗੇ।
ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਾਰਿ ਤੋਸ੍ਮਾਭਿਰਯਂ ਪਾਪਸ੍ਤਥਾਪ੍ਯਰੇਃ । ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕਰੋਤਿ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਵਧ ਏਵੋਪਕਾਰਕਃ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਭਲਾ ਹੈ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਵਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਬਦ੍ਧਾ ਤਂ ਨਾਗਬਨ੍ਧਨੈਃ । ਭਰ੍ਤੁਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸਲਿਲਾਰ੍ਣਵੇ
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਚਲਤਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ । ਉਦ੍ਵੇਲੋਭੂਤ੍ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮੁਪੇਤ੍ਯ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਠਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਰ੍ਲੋਕਮਖਿਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਲਾਵ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਮ੍ਭਸਾ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਿਦਮਾਹ ਮਹਾਮਤੇ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਦੈਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ:
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ। ਦੈਤੇਯਾਃ ਸਕਲੈਃ ਸ਼ੈਲੈਰਤ੍ਰੈਵ ਵਰੁਣਾਲਯੇ । ਨਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੈ ਃ! ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੀਯਤਾਮੇष ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੈਤੋ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਛੇਦ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਨੂੰ ਰੋਕੋ!
ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਨੈਵਾਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਨ ਚੋਰਗੈਃ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤੋ ਨ ਵਾਤੇਨ ਨ ਵਿषੇਣ ਨ ਕृਤ੍ਯਯਾ
ਅੱਗ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਹਵਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਮਾਯਾਭਿਰ੍ਨ ਚੈਵੋਚ੍ਚਾਤ੍ਪਾਤਿਤੋ ਨ ਚ ਦਿਗ੍ਗਜੈਃ । ਬਾਲੋਤਿਦੁष੍ਟਚਿਤ੍ਤੋਯਂ ਨਾਨੇਨਾਰ੍ਥੋਸ੍ਤਿ ਜੀਵਤਾ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਹੈ, ਜਿਉਂਦਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਦੇष ਤੋਯਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹੀਧਰੈਃ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਬ੍ਦਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਹਾਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹੇ; ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤੈਸ੍ਤਂ ਮਹੋਦਧੌਃ । ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਯਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੋਜਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਲੰਬਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੰਧ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਚਿਤਃ ਪਰ੍ਵਤੈਰਨ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤੁष੍ਟਾਵਾਹ੍ਨਿਕਵੇਲਾਯਾਮੇਕਾਗ੍ਰਮਤਿਰਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਬੰਧ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ, ਅਚਲ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤ੍ਮਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇ ਤਿਗ੍ਮਚਕ੍ਰਿਣੇ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਜੀ ਚਕਰ ਵਾਲੇ!
ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਾਯ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤਾਯ ਚ । ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਯ ਕृष੍ਣਾਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ—ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵੇ ਸृਜਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਪਾਲਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪਾਯ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦੇਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਨਾਗਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵ, ਯਕਸ਼, ਸੁਰ, ਸਿੱਧ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਪਿਸਾਚ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ—
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਥਾਵਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਪੀਲਿਕਸਰੀਸृਪਾਃ । ਭੂਮ੍ਯਾਪੋਗ੍ਨਿਰ੍ਨਭੋਵਾਯੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਰਸਃ
ਪੰਛੀ, ਅਡੋਲ ਜੀਵ, ਚੀਟੀ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਧੁਨੀ, ਛੂਹ, ਅਤੇ ਸਵਾਦ—
ਰੂਪਂ ਗਨ੍ਧੋ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲਸ੍ਤਥਾ ਗੁਣਾਃ । ਏਤੇषਾਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਮਚ੍ਯੁਤ
ਰੂਪ, ਸੁਗੰਧ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਆਤਮਾ, ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਗੁਣ—ਇਹ ਸਭ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ, ਅਚਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।