ਕਥਂ ਮਂਤ੍ਰਿष੍ਵਮਾਤ੍ਯੇषੁ ਬਾਹ੍ਯੇष੍ਵਾਭ੍ਯਂਤਰੇषੁ ਚ । ਚਾਰੇषੁ ਪੌਰਵਰ੍ਗੇषੁ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੇष੍ਵਿਤਰੇषੁ ਚ
ਮੰਤਰੀਆਂ, ਸਹਾਇਕਾਂ, ਬਾਹਰਲੇ, ਅੰਦਰਲੇ, ਗੁਪਤਚਰਾਂ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਕृਤ੍ਯਾਕृਤ੍ਯਵਿਧਾਨਞ੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਾਟਵਿਕਸਾਧਨਮ੍ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤਥਾ ਕਣ੍ਟਕਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ—ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਏਤਚ੍ਚਾਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸਕਲਮਧੀਤਂ ਭਵਤਾ ਯਥਾ । ਤਥਾ ਮੇ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਵੇਚ੍ਛਾਮਿ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਤਦਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਭੂषਣਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਸ੍ਤਥਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ । ਮਮੋ ਪਦਿष੍ਟਂ ਸਕਲਂ ਗੁਰੁਣਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਗृਹੀਤਨ੍ਤੁ ਮਯਾ ਕਿਨ੍ਤੁ ਨ ਸਦੇਤਨ੍ਮਤਮ੍ਮਮ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਕੁਝ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ ਸਿੱਖ ਲਿਆ; ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਾਮ ਚੋਪਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਭੇਦਦਣ੍ਡੌ ਤਥਾਪਰੌ । ਉਪਾਯਾਃ ਕਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਤ੍ਰਾਦਿਨਾਂ ਚ ਸਾਧਨੇ
ਸਮਝੌਤਾ, ਦਾਨ, ਵੰਡ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਖਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਤਾਨੇਵਾਹਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਿਤ੍ਰਾਦੀਂਸ੍ਤਾਤ ਮਾ ਕ੍ਰੁਧਃ । ਸਾਧ੍ਯਾਭਾਵੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਧਨੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਪਰ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਪਾਅ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ?
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਕੇ ਤਾਤ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਜਗਨ੍ਮਯੇ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇ ਮਿਤ੍ਰਾਮਿਤ੍ਰਕਥਾ ਕੁਤਃ
ਹੇ ਪਿਤਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜਗਤ ਵਿਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿਚ—ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤ੍ਵਯ੍ਯਸ੍ਤਿ ਭਗਵਾਤਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਯਿ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਤਿ ਸਃ । ਯਤਸ੍ਤਤੋਯਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼੍ਚੇਤਿ ਪृਥਕ੍ਕੁਤਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਦੇਭਿਰਲਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੁष੍ਟਾਰਮ੍ਭੋਕ੍ਤਿਵਿਸ੍ਤਰੈਃ । ਅਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤੈਰ੍ਯਤ੍ਨਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੁਣ ਬਸ ਕਰੋ; ਉੱਦਮ ਤਾਂ ਅਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ।
ਵਿਦ੍ਯਾਬੁਦ੍ਧਿਰਵਿਦ੍ਯਾਯਾਮਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਤਾਤ ਜਾਯਤੇ । ਬਾਲੋਗ੍ਨਿਂ ਕਿਂ ਨ ਖਦ੍ਯੋਤਮਸੁਰੇਸ਼੍ਵ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਬੁਧੀ ਵੀ ਅਵਿਦਿਆ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾ; ਕੀ ਬੱਚਾ ਅੱਗ ਤੇ ਜुगਨੂ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ?
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਨ੍ਨ ਬਨ੍ਧਾਯ ਸਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ । ਆਯਾਸਾਯਾਪਰਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਸ਼ਿਲ੍ਪਨੈਪੁਣਮ੍
ਉਹ ਕਰਮ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਕਰਮ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਥਕਾਵਟ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਹੈ।
ਤਦੇਤਦਵਗਮ੍ਯਾਹਮਸਾਰਂ ਸਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਕੀ ਅਸਲ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਵਿਅਰਥ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ; ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਤਿ ਕੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੋ ਧਨਂ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ । ਤਥਾਪਿ ਭਾਵ੍ਯਮੇਵੈਤਦੁਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨਰੈਃ
ਕੋਈ ਰਾਜ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ; ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਭਾਗ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੋਦ੍ਯਮਾਃ । ਤਥਾਪਿ ਪੁਂਸਾਂ ਭਾਗ੍ਯਾਨਿ ਨੋਦ੍ਯਮਾ ਭੂਤਿਹੇਤਵਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਜਡਾਨਾਮਵਿਵੇਕਾਨਾਮਸ਼ੂਰਾਣਮਪਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਭਾਗ੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਰਾਜ੍ਯਾਨਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਨੀਤਿਮਤਾਮਪਿ
ਜੋ ਮੂਰਖ, ਅਵਿਵੇਕ ਵਾਲੇ ਤੇ ਡਰਪੋਕ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਵੀ ਭਾਗ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨੈਤਿਕਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤੇਤ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਯ ਇਚ੍ਛੇਨ੍ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਯਤਿਤਵ੍ਯਂ ਸਮਤ੍ਵੇ ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਪਿ ਚੇਚ੍ਛਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਏ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਕਰੇ।
ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵृਕ੍ਸ਼ਸਰੀਸृਪਾਃ । ਰੂਪਮੇਤਦਨਨ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਸਰਪ—all ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਪਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਵਿਜਾਨਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਦ੍ਰ ष੍ਟਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਤੋਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧृਕ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਖੋ; ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਪਾਣੀ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤੇ ਸ ਭਗਵਾਨਨਾਦਿਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਸੀਦਤ੍ਯਚ੍ਯੁਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਦੋਂ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਚੁਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੋਪੇਨ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਵਰਾਸਨਾਤ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਦਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ 1.19.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚ ਸ ਕੋਪੇਨ ਸਾਮਰ੍षਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ । ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਜਗਦ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਹ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਵੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ । ਹੇ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤੇ ਹੇ ਰਾਹੋ ਹੇ ਬਲੈष ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਨਾਗਪਾਸ਼ੈਰ੍ਦृਢੈਰ੍ਬਦ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬ੍ਯਤਾਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਓ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤਿ! ਓ ਰਾਹੂ! ਓ ਬਲਾ! ਇਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੋ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੋ—ਕਦੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ!
ਅਨ੍ਯਥਾ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਥਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ । ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੂਢਸ੍ਯ ਮਤਮਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਇਸ ਮੂਰਖ ਤੇ ਬੁਰੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸੋਚ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪੈਣਗੇ।
ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਾਰਿ ਤੋਸ੍ਮਾਭਿਰਯਂ ਪਾਪਸ੍ਤਥਾਪ੍ਯਰੇਃ । ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕਰੋਤਿ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਵਧ ਏਵੋਪਕਾਰਕਃ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਭਲਾ ਹੈ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਵਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਬਦ੍ਧਾ ਤਂ ਨਾਗਬਨ੍ਧਨੈਃ । ਭਰ੍ਤੁਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸਲਿਲਾਰ੍ਣਵੇ
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਚਲਤਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ । ਉਦ੍ਵੇਲੋਭੂਤ੍ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮੁਪੇਤ੍ਯ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਠਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਰ੍ਲੋਕਮਖਿਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਲਾਵ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਮ੍ਭਸਾ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਿਦਮਾਹ ਮਹਾਮਤੇ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਦੈਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ:
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ। ਦੈਤੇਯਾਃ ਸਕਲੈਃ ਸ਼ੈਲੈਰਤ੍ਰੈਵ ਵਰੁਣਾਲਯੇ । ਨਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੈ ਃ! ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੀਯਤਾਮੇष ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੈਤੋ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਛੇਦ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਨੂੰ ਰੋਕੋ!
ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਨੈਵਾਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਨ ਚੋਰਗੈਃ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤੋ ਨ ਵਾਤੇਨ ਨ ਵਿषੇਣ ਨ ਕृਤ੍ਯਯਾ
ਅੱਗ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਹਵਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ।