ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਤਵਾ ਤਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਪਰੋਹਿਤਾਃ । ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਯ ਸਕਲਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੁ ਰ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਡਤ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਵਿਤਥੀਕृਤਾਮ੍ । ਆਹੂਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਾਸਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਸ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਸੁਪ੍ਰਭਾਵੋਸਿ ਕਿਮੇਤਤ੍ਤੇ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਏਤਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਦਿਜਨਿਤਮੁਤਾਹੋ ਸਹਜਂ ਤਵ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ—ਇਹ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਮੰਤਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਚਾ। ਏਵਂ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋऽਸੁਰਬਾਲਕਃ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦਾਵਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਨ ਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕृਤਂ ਤਾਤ ਨ ਚ ਨੈਸਰ੍ਗਿਕੋ ਮਮ । ਪ੍ਰਭਾਵ ਏष ਸਾਮਾਨ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤੋ ਹृਦਿ
ਪਿਤਾ, ਇਹ ਤਾਕਤ ਨਾ ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਆਮ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਯੋ ਨ ਪਾਪਾਨਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਯਥਾ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਾਗਮਸ੍ਤਾਤ ਹੇਤ੍ਵਭਾਵਾਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਪਿਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਰਨ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਪਰਿਪੀਡਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਤਦ੍ਬੀਜਂ ਜਨ੍ਮ ਫਲਤਿ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਬੀਜ ਜਨਮ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਹਂ ਨ ਪਾਪਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਕਰੋਮਿ ਵਦਾਮਿ ਵਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯਪਿ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਪਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਦੈਵਂ ਭੂਤਭਵਂ ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਜਾਯੇਤ ਕੁਤਃ
ਸਰੀਰਕ, ਮਨੁੱਖੀ, ਦੈਵੀ ਤੇ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਪੀੜ — ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਥੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਭਕ੍ਤਿਰਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਪਣ੍ਡਿਤੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਯਂ ਹਰਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਃ! ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਧਕਾਰਿਤਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤੇਯਕਿਂਕਰਾਨ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਮਹਲ ਦੀ ਛਤ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਕਾਲਾ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਪਾਚ । ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤਾਮਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਚ੍ਛਤਯੋਜਨਾਤ੍ । ਗਿਰਿਪृष੍ਠੇ ਪਤਤ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ਿਲਾਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਸਂਹਤਿਃ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਹਲ ਤੋਂ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟੋ; ਇਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਵੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਪੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਲਂ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ । ਪਪਾਤ ਸੋਪ੍ਯਧਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਹृਦਯੇਨੋਦ੍ਵਹਹ੍ਨਰਿਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਪਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ।
ਪਤਮਾਨਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਜਗਦ੍ਧਾਤਰਿ ਕੇਸ਼ਵੇ । ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਦਧਾਰੈਨਮੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਮੇਦਿਨੀ
ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਵਿਸ਼ਿਰ੍ਣਾਸ੍ਥਿਪਞ੍ਜਰਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਮਾਯਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਹੱਡੀਆਂ ਅਟੁੱਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਪਾਚ । ਨਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਹਨ੍ਤੁਮਸੌ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਬਾਲਕਃ । ਮਾਯਾਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਭਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਯਯੈਨਂ ਨਿषੂਦਯ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰ ਉਵਾਚ। ਸੂਦਯਾਮ੍ਯੇਵ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਯਾਬਲਂ ਮਮ । ਸਹਸ੍ਰਮਤ੍ਰ ਮਾਯਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ; ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ—ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਦੂ ਹਨ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਹੋਰ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਤਤਃ ਸ ਸਸृਜੇ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋऽਸੁਰਃ । ਵਿਨਾਸ਼ਮਿਚ੍ਛਨ੍ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਉੱਤੇ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਪਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਹਰ ਥਾਂ ਸਮਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ।
ਸਮਾਹਿਤਮਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਪਿ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਸੋਪਿ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਬਰ ਵੱਲ ਵੀ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਤਤੋ ਭਗਵਤਾ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਸਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਿ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਉੱਤਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਮਾਯਾਸਹਸ੍ਰਂ ਤਚ੍ਛਮ੍ਬਰਸ੍ਯਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ । ਬਾਲਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾ ਦੇਹਮੇਕੈਕਂ ਚਾਰਿਸ਼ੋਧਿਤਮ੍
ਉਸ ਤੇਜ਼ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ੰਬਰ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਸ਼ੋषਕਂ ਤਥਾ ਵਾਯੁਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਵਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇष ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਨੀਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਜਲਦੀ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋਪ੍ਯੇਨਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਪਵਨੋ ਲਘੁ । ਸ਼ੀਤੋਤਿਰੂਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੋषਾਯ ਤਦ੍ਦੇਹਸ੍ਯਾਤਿਦੁਃ ਸਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਰੁੱਖੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾਉਣ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨਾਵਿष੍ਟਮਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਬਾਲਕਃ । ਹृਦਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਧਾਰ ਧਰਣੀਧਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਲੋਂ ਆਕ੍ਰਮਿਤ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਬੱਚੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ।
ਹृਦਯਸ੍ਥਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਵਾਯੁਮਤਿਭੀषਣਮ੍ । ਪਪੌ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਯਯੌ ਪਵਨਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਫਿਰ, ਜਨਾਰਦਨ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ; ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਸੁਤ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਸੁ ਪਵਨੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤੇ । ਜਗਾਮ ਸੋਪਿ ਭਵਨਂ ਗੁਰੋਰੇਵ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬੱਚਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨ੍ਯਥਾਪਾਚਾਰ੍ਯੋ ਨੀਤਿਂ ਰਾਜ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਤਂ ਬਾਲਂ ਰਾਜ੍ਞਾਮੁਸਨਸਾ ਕृਤਾਮ੍
ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਅਚਾਰਯ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੀਤੀ, ਜੋ ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਸਮਝਾਈ।
ਗृਹੀਤਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਂ ਵਿਨੀਤਂ ਚ ਯਦਾ ਗੁਰੁਃ । ਮੇਨੇ ਤਦੈਨਂ ਤਤ੍ਪਿਤ੍ਰੇ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਚਾਰਯ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਨੀਤੀ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਿਚ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਆਚਾਰ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਗृਹੀਤਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇ ਕृਤਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣ ਯਦੀਰਿਤਮ੍
ਅਚਾਰਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨੀਤੀ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਾਈ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਮਝ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ । ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਵਰ੍ਤੇਤ ਕਥਮਰਿਵਰ੍ਗੇषੁ ਭੂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥੇषੁ ਕਥਂ ਚਰੇਤ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਾਵ ਕਰੇ? ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਨਿਰਪੱਖ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?