ਯਤ੍ਰਾਨਪਾਯੀ ਭਗਵਾਨ੍ ਹ੍ਟਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਹਰਿਰੀਖ੍ਵਰਃ । ਭਙ੍ਗੋ ਭਵਤਿ ਵਜੂਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਲਸ੍ਯ ਕਾ ਕਥਾ
ਜਿੱਥੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਤਾ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਅਪਾਯੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਪੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਾਜਕੈਃ । ਤਾਨੇਵ ਸਾ ਜਦ੍ਯਾਨਾਸ਼ੁ ਕृਤ੍ਯਾ ਨਾਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ष
ਓਥੇ, ਜਦ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਨਾਸਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਿਟ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਯਯਾ ਦਹ੍ਮਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤ੍ਰਾਹਿ ਕृष੍ਣੇਤ੍ਯਨਨ੍ਤੇਤਿ ਵਦਨ੍ਨਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਅਨੰਤ!' ਕਹਿ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਵ੍ਯਾਪਿਨ੍ ਜਗਦ੍ਰਪੂ ਜਗਤੂਸ੍ਤ੍ਰਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਪਾਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾਨਿਮਾਨਸ੍ਮਾਦੂ ਦੁਃਸਹਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਾਵਕਾਤ੍
ਹੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਯਥਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषੁਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਜਗਦੂਗੁਰੁਃ । ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੰਡਤ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਗਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਨ ਪਾਵਕਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ਯਰਿਪਕ੍ਸ਼ੇऽਪਿ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਵੀ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪੰਡਤ ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਹਨ੍ਤੁਮਾਗਤਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯੈਰ੍ਵਿषਂ ਯੈਰ੍ਹੁ ਤਾਸ਼ਨਃ । ਯੈਰ੍ਦ੍ਦਿਗੂਗਜੈਰਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਣਣੋ ਦष੍ਟਃ ਸਰ੍ਪੈਸ਼੍ਵ ਯੈਰਪਿ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਡੱਸਵਾਇਆ—
ਤੇष੍ਵਹਂ ਮਿਤ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸਮਃ ਪਾਪੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਵਵਚਿਤ੍ । ਤਥਾ ਤੇਨਾਦ੍ਯ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਵਸੁਰਯਾਜਕਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੈਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅੱਜ ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪੰਡਤ ਜੀਉਣ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵੈ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾਸ਼੍ਵ ਨਿਰਾਮਯਾਃ । ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦ੍ਰਿਜਾ ਭੂਯਸ੍ਤਞ੍ਚੋਚੁਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਤੇ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਪ੍ਰਤਿਹਤ-ਬਲਵੀਰ੍ਯ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰ-ਪੌਤ੍ਰ-ਧਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ਵਤ੍ਸ ! ਭਵੋਤ੍ਤਮ
ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਰੋਕੀ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ, ਧਨ ਤੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਂ।
ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਤਵਾ ਤਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਪਰੋਹਿਤਾਃ । ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਯ ਸਕਲਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੁ ਰ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਡਤ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਵਿਤਥੀਕृਤਾਮ੍ । ਆਹੂਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਾਸਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਸ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਸੁਪ੍ਰਭਾਵੋਸਿ ਕਿਮੇਤਤ੍ਤੇ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਏਤਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਦਿਜਨਿਤਮੁਤਾਹੋ ਸਹਜਂ ਤਵ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ—ਇਹ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਮੰਤਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਚਾ। ਏਵਂ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋऽਸੁਰਬਾਲਕਃ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦਾਵਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਨ ਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕृਤਂ ਤਾਤ ਨ ਚ ਨੈਸਰ੍ਗਿਕੋ ਮਮ । ਪ੍ਰਭਾਵ ਏष ਸਾਮਾਨ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤੋ ਹृਦਿ
ਪਿਤਾ, ਇਹ ਤਾਕਤ ਨਾ ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਆਮ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਯੋ ਨ ਪਾਪਾਨਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਯਥਾ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਾਗਮਸ੍ਤਾਤ ਹੇਤ੍ਵਭਾਵਾਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਪਿਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਰਨ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਪਰਿਪੀਡਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਤਦ੍ਬੀਜਂ ਜਨ੍ਮ ਫਲਤਿ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਬੀਜ ਜਨਮ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਹਂ ਨ ਪਾਪਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਕਰੋਮਿ ਵਦਾਮਿ ਵਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯਪਿ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਪਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਦੈਵਂ ਭੂਤਭਵਂ ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਜਾਯੇਤ ਕੁਤਃ
ਸਰੀਰਕ, ਮਨੁੱਖੀ, ਦੈਵੀ ਤੇ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਪੀੜ — ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਥੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਭਕ੍ਤਿਰਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਪਣ੍ਡਿਤੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਯਂ ਹਰਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਃ! ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਧਕਾਰਿਤਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤੇਯਕਿਂਕਰਾਨ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਮਹਲ ਦੀ ਛਤ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਕਾਲਾ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਪਾਚ । ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤਾਮਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਚ੍ਛਤਯੋਜਨਾਤ੍ । ਗਿਰਿਪृष੍ਠੇ ਪਤਤ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ਿਲਾਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਸਂਹਤਿਃ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਹਲ ਤੋਂ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟੋ; ਇਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਵੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਪੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਲਂ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ । ਪਪਾਤ ਸੋਪ੍ਯਧਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਹृਦਯੇਨੋਦ੍ਵਹਹ੍ਨਰਿਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਪਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ।
ਪਤਮਾਨਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਜਗਦ੍ਧਾਤਰਿ ਕੇਸ਼ਵੇ । ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਦਧਾਰੈਨਮੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਮੇਦਿਨੀ
ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਵਿਸ਼ਿਰ੍ਣਾਸ੍ਥਿਪਞ੍ਜਰਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਮਾਯਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਹੱਡੀਆਂ ਅਟੁੱਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਪਾਚ । ਨਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਹਨ੍ਤੁਮਸੌ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਬਾਲਕਃ । ਮਾਯਾਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਭਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਯਯੈਨਂ ਨਿषੂਦਯ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰ ਉਵਾਚ। ਸੂਦਯਾਮ੍ਯੇਵ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਯਾਬਲਂ ਮਮ । ਸਹਸ੍ਰਮਤ੍ਰ ਮਾਯਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ; ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ—ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਦੂ ਹਨ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਹੋਰ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਤਤਃ ਸ ਸਸृਜੇ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋऽਸੁਰਃ । ਵਿਨਾਸ਼ਮਿਚ੍ਛਨ੍ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਉੱਤੇ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਪਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਹਰ ਥਾਂ ਸਮਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ।
ਸਮਾਹਿਤਮਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਪਿ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਸੋਪਿ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਬਰ ਵੱਲ ਵੀ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਤਤੋ ਭਗਵਤਾ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਸਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਿ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਉੱਤਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਆ ਗਿਆ।