ਤਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦਿਨੋ ਭੂਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਸਮਾਧਿਭਿਃ । ਅਵਾਪੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਮਪਰੇ ਪੁਰੁषਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਬਨ੍ਧਨਾਃ
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬਣੇ, ਗਿਆਨ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸਮ੍ਪਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਜ੍ਞਾਨਸਨ੍ਤਤਿਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾਮ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਚੈਕਤਾਲਬ੍ਯਂ ਮੂਲਮਾਰਾਧਨਂ ਹਰੇਃ
ਸੰਪਤੀ, ਰਾਜ, ਮਹਾਨਤਾ, ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼, ਕਰਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—all ਦਾ ਇੱਕੋ ਮੂਲ ਹੈ—ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ।
ਯਤੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਖ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ਵਾਪਿ ਫਲਂ ਦ੍ਰਿਜਾਃ । ਤੇਨਾਪਿ ਹਿ ਕਿਮੇਤ੍ਯੇਵਮਨਨ੍ਤੇਨਂ ਕਿਮੁਚ੍ਚਤੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਫਲ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਸ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਕਿਞ੍ਚਾਤ੍ਰ ਬਹਨੋਕ੍ਤੇਨ ਭਵਨ੍ਤੋ ਗਰਵੋ ਮਮ । ਵਦਨ੍ਤੁ ਸਾਧੁ ਵਾऽਸਾਧੁ ਵਿਵੇਕੋऽਸ੍ਮਾਕਮਾਲ੍ਪਕਃ
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹੋ; ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ—ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ।
ਦਹ੍ਮਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਸਸ੍ਮਭਿਰਗ੍ਰਿਨਾ ਬਾਲ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਭੂਯੋ ਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸੀਤ੍ਯੇਵਂ ਨੈਵ ਜ੍ਞਾਤੋऽਸ੍ਯਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਬੱਚੇ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਮੁੜ ਗੱਲ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਬੁਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਂਗਾ।
ਯਦਾਸ੍ਮਦੂਵਚਨਾਨ੍ਮੋਹਗ੍ਰਾਹਂ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਤਤਃ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਵ ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਦੁਰ੍ਮ੍ਮਤੇਃ
ਜੇ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭੁਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਵਰਤਾਂਗੇ।
ਕਃ ਕੇਨ ਹਨ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਜਨ੍ਤੁਃ ਕਃ ਕੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਚੈਵਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਮਸਤ੍ ਸਾਧੁ ਸਾਮਾਚਰਨ੍
ਕੌਣ ਕੌਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਕੌਣ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਰਕੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤਾਃ । ਕृਤ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੋਜ੍ਜ੍ਬਲਾਕृਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਗੁਰੂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਇੱਕ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਤਿਭੀਮਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਦਨ੍ਯਾਸਕ੍ਸ਼ਤਿ) । ਸ਼ੂਲੇਨ ਸਾ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁ ਦ੍ਧਾ ਤਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਜੀਵ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
. ਤਤੂ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਟਦਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਬਾਲਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ । ਜਗਾਮ ਖਣਿਡਤਂ ਭੂਮੌ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਤਧਾ ਗਤਮ੍
ਪਰ ਜਦੋਂ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ੂਲ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰਾਨਪਾਯੀ ਭਗਵਾਨ੍ ਹ੍ਟਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਹਰਿਰੀਖ੍ਵਰਃ । ਭਙ੍ਗੋ ਭਵਤਿ ਵਜੂਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਲਸ੍ਯ ਕਾ ਕਥਾ
ਜਿੱਥੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਤਾ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਅਪਾਯੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਪੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਾਜਕੈਃ । ਤਾਨੇਵ ਸਾ ਜਦ੍ਯਾਨਾਸ਼ੁ ਕृਤ੍ਯਾ ਨਾਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ष
ਓਥੇ, ਜਦ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਨਾਸਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਿਟ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਯਯਾ ਦਹ੍ਮਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤ੍ਰਾਹਿ ਕृष੍ਣੇਤ੍ਯਨਨ੍ਤੇਤਿ ਵਦਨ੍ਨਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਅਨੰਤ!' ਕਹਿ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਵ੍ਯਾਪਿਨ੍ ਜਗਦ੍ਰਪੂ ਜਗਤੂਸ੍ਤ੍ਰਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਪਾਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾਨਿਮਾਨਸ੍ਮਾਦੂ ਦੁਃਸਹਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਾਵਕਾਤ੍
ਹੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਯਥਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषੁਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਜਗਦੂਗੁਰੁਃ । ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੰਡਤ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਗਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਨ ਪਾਵਕਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ਯਰਿਪਕ੍ਸ਼ੇऽਪਿ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਵੀ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪੰਡਤ ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਹਨ੍ਤੁਮਾਗਤਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯੈਰ੍ਵਿषਂ ਯੈਰ੍ਹੁ ਤਾਸ਼ਨਃ । ਯੈਰ੍ਦ੍ਦਿਗੂਗਜੈਰਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਣਣੋ ਦष੍ਟਃ ਸਰ੍ਪੈਸ਼੍ਵ ਯੈਰਪਿ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਡੱਸਵਾਇਆ—
ਤੇष੍ਵਹਂ ਮਿਤ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸਮਃ ਪਾਪੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਵਵਚਿਤ੍ । ਤਥਾ ਤੇਨਾਦ੍ਯ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਵਸੁਰਯਾਜਕਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੈਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅੱਜ ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪੰਡਤ ਜੀਉਣ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵੈ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾਸ਼੍ਵ ਨਿਰਾਮਯਾਃ । ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦ੍ਰਿਜਾ ਭੂਯਸ੍ਤਞ੍ਚੋਚੁਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਤੇ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਪ੍ਰਤਿਹਤ-ਬਲਵੀਰ੍ਯ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰ-ਪੌਤ੍ਰ-ਧਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ਵਤ੍ਸ ! ਭਵੋਤ੍ਤਮ
ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਰੋਕੀ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ, ਧਨ ਤੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਂ।
ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਤਵਾ ਤਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਪਰੋਹਿਤਾਃ । ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਯ ਸਕਲਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੁ ਰ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਡਤ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਵਿਤਥੀਕृਤਾਮ੍ । ਆਹੂਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਾਸਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਸ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਸੁਪ੍ਰਭਾਵੋਸਿ ਕਿਮੇਤਤ੍ਤੇ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਏਤਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਦਿਜਨਿਤਮੁਤਾਹੋ ਸਹਜਂ ਤਵ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ—ਇਹ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਮੰਤਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਚਾ। ਏਵਂ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋऽਸੁਰਬਾਲਕਃ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦਾਵਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਨ ਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕृਤਂ ਤਾਤ ਨ ਚ ਨੈਸਰ੍ਗਿਕੋ ਮਮ । ਪ੍ਰਭਾਵ ਏष ਸਾਮਾਨ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤੋ ਹृਦਿ
ਪਿਤਾ, ਇਹ ਤਾਕਤ ਨਾ ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਆਮ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਯੋ ਨ ਪਾਪਾਨਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਯਥਾ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਾਗਮਸ੍ਤਾਤ ਹੇਤ੍ਵਭਾਵਾਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਪਿਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਰਨ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਪਰਿਪੀਡਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਤਦ੍ਬੀਜਂ ਜਨ੍ਮ ਫਲਤਿ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਬੀਜ ਜਨਮ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਹਂ ਨ ਪਾਪਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਕਰੋਮਿ ਵਦਾਮਿ ਵਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯਪਿ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਪਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਦੈਵਂ ਭੂਤਭਵਂ ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਜਾਯੇਤ ਕੁਤਃ
ਸਰੀਰਕ, ਮਨੁੱਖੀ, ਦੈਵੀ ਤੇ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਪੀੜ — ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਥੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਭਕ੍ਤਿਰਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਪਣ੍ਡਿਤੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਯਂ ਹਰਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।