ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜੈਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਵਸਂਹਿਤਾਮ੍ । ਬਾਚਂ ਪਿਤਾ ਸਮਾਸ੍ਤਾਨਾਂ ਗੁਰੂਣਾਂ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਰੋਧ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਸਭ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਗੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਏਵਪਮੇਤਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਃ । ਸ਼੍ਲਾਚ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਾਕੁਲਮ੍ । ਮਰੀਚੇਃ ਸਕਲੇऽਪ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕੋऽਨ੍ਯਥਾ ਵਦੇਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ! ਇਹ ਵੱਡਾ ਵੰਸ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਿਤਾ ਚ ਮਮ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਜਗਤ੍ਯੁਤ੍ਕृष੍ਟਚੇष੍ਟਤਃ । ਏਤਦਪ੍ਯਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮਤ੍ਰਾਪਿ ਨਾਨृਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਲਣ-ਚਲਨ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਵੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ।
ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵषਾਂ ਪਿਤਾ ਪਰਮਕੋ ਗੁਰੁਃ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰਤ੍ਰਾਪਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਪਿ ਹਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸਭ ਗੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਾ ਗੁਰੁਰ੍ਨ ਸਨ੍ਦੇਹਃ ਪੂਜਨੀਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨਸਿ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂ।
ਯਦੇਤਤ੍ ਕਿਮਨਨ੍ਤੇਨੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁष੍ਮਾਬਿਰੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਕੋ ਬ੍ਰਬੀਤਿ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕਿਨ੍ਤੁ ਨੈਤਦ੍ ਵਚੋऽਰ੍ਥਵਤ੍
ਤੁਸੀਂ 'ਇਹ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਕਿਉਂ?' ਕਿਹਾ—ਇਸ ਦਾ ਸਹੀ ਜਵਾਬ ਕੌਣ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਬਿਨਾ ਅਰਥ ਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਭਵਨ੍ਮੌਨੀ ਤੈषਾਂ ਗੌਖਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮਨਨ੍ਤੇਨ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਸ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ?'
ਸਾਧੁ ਭੋਃ ਕਿਮਨਨ੍ਤੇਨ ਸਾਧੁ ਬੋ ਗੁਖੋ ਮਮ । ਸ਼੍ਵੂਯਤਾਂ ਯਦਨਨ੍ਤੇਨ ਯਦਿ ਖੇਦਂ ਨ ਯਾਸ੍ਯਥ
'ਚੰਗਾ, ਇਸ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਗੁਰੂਜਨੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਹੀਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ।'
ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਖ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਾ ਉਦਾਹ੍ਟਤਾਃ । ਚਤੁष੍ਟਯਮਿਦਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਿਂ ਕਿਮਿਦਂ ਵृਥਾ
ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਚਾਰ ਲਕੜਾਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਇਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
. ਮਰੀਚਿਮਿਸ਼੍ਰੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਣ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੈਰਨਨ੍ਤਤਃ । ਧਰ੍ਮ੍ਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੈਰਰ੍ਥਃ ਕਾਲਸ੍ਤਥਾਪਰੈਃ
ਮਰੀਚੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਦਕਸ਼ ਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਧਨ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸਮਾਂ ਪਾਇਆ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦਿਨੋ ਭੂਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਸਮਾਧਿਭਿਃ । ਅਵਾਪੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਮਪਰੇ ਪੁਰੁषਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਬਨ੍ਧਨਾਃ
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬਣੇ, ਗਿਆਨ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸਮ੍ਪਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਜ੍ਞਾਨਸਨ੍ਤਤਿਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾਮ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਚੈਕਤਾਲਬ੍ਯਂ ਮੂਲਮਾਰਾਧਨਂ ਹਰੇਃ
ਸੰਪਤੀ, ਰਾਜ, ਮਹਾਨਤਾ, ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼, ਕਰਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—all ਦਾ ਇੱਕੋ ਮੂਲ ਹੈ—ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ।
ਯਤੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਖ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ਵਾਪਿ ਫਲਂ ਦ੍ਰਿਜਾਃ । ਤੇਨਾਪਿ ਹਿ ਕਿਮੇਤ੍ਯੇਵਮਨਨ੍ਤੇਨਂ ਕਿਮੁਚ੍ਚਤੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਫਲ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਸ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਕਿਞ੍ਚਾਤ੍ਰ ਬਹਨੋਕ੍ਤੇਨ ਭਵਨ੍ਤੋ ਗਰਵੋ ਮਮ । ਵਦਨ੍ਤੁ ਸਾਧੁ ਵਾऽਸਾਧੁ ਵਿਵੇਕੋऽਸ੍ਮਾਕਮਾਲ੍ਪਕਃ
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹੋ; ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ—ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ।
ਦਹ੍ਮਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਸਸ੍ਮਭਿਰਗ੍ਰਿਨਾ ਬਾਲ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਭੂਯੋ ਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸੀਤ੍ਯੇਵਂ ਨੈਵ ਜ੍ਞਾਤੋऽਸ੍ਯਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਬੱਚੇ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਮੁੜ ਗੱਲ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਬੁਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਂਗਾ।
ਯਦਾਸ੍ਮਦੂਵਚਨਾਨ੍ਮੋਹਗ੍ਰਾਹਂ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਤਤਃ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਵ ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਦੁਰ੍ਮ੍ਮਤੇਃ
ਜੇ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭੁਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਵਰਤਾਂਗੇ।
ਕਃ ਕੇਨ ਹਨ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਜਨ੍ਤੁਃ ਕਃ ਕੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਚੈਵਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਮਸਤ੍ ਸਾਧੁ ਸਾਮਾਚਰਨ੍
ਕੌਣ ਕੌਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਕੌਣ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਰਕੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤਾਃ । ਕृਤ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੋਜ੍ਜ੍ਬਲਾਕृਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਗੁਰੂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਇੱਕ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਤਿਭੀਮਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਦਨ੍ਯਾਸਕ੍ਸ਼ਤਿ) । ਸ਼ੂਲੇਨ ਸਾ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁ ਦ੍ਧਾ ਤਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਜੀਵ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
. ਤਤੂ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਟਦਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਬਾਲਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ । ਜਗਾਮ ਖਣਿਡਤਂ ਭੂਮੌ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਤਧਾ ਗਤਮ੍
ਪਰ ਜਦੋਂ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ੂਲ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰਾਨਪਾਯੀ ਭਗਵਾਨ੍ ਹ੍ਟਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਹਰਿਰੀਖ੍ਵਰਃ । ਭਙ੍ਗੋ ਭਵਤਿ ਵਜੂਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਲਸ੍ਯ ਕਾ ਕਥਾ
ਜਿੱਥੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਤਾ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਅਪਾਯੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਪੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਾਜਕੈਃ । ਤਾਨੇਵ ਸਾ ਜਦ੍ਯਾਨਾਸ਼ੁ ਕृਤ੍ਯਾ ਨਾਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ष
ਓਥੇ, ਜਦ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਨਾਸਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਿਟ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਯਯਾ ਦਹ੍ਮਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤ੍ਰਾਹਿ ਕृष੍ਣੇਤ੍ਯਨਨ੍ਤੇਤਿ ਵਦਨ੍ਨਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਅਨੰਤ!' ਕਹਿ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਵ੍ਯਾਪਿਨ੍ ਜਗਦ੍ਰਪੂ ਜਗਤੂਸ੍ਤ੍ਰਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਪਾਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾਨਿਮਾਨਸ੍ਮਾਦੂ ਦੁਃਸਹਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਾਵਕਾਤ੍
ਹੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਯਥਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषੁਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਜਗਦੂਗੁਰੁਃ । ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੰਡਤ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਗਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਨ ਪਾਵਕਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ਯਰਿਪਕ੍ਸ਼ੇऽਪਿ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਵੀ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪੰਡਤ ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਹਨ੍ਤੁਮਾਗਤਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯੈਰ੍ਵਿषਂ ਯੈਰ੍ਹੁ ਤਾਸ਼ਨਃ । ਯੈਰ੍ਦ੍ਦਿਗੂਗਜੈਰਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਣਣੋ ਦष੍ਟਃ ਸਰ੍ਪੈਸ਼੍ਵ ਯੈਰਪਿ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਡੱਸਵਾਇਆ—
ਤੇष੍ਵਹਂ ਮਿਤ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸਮਃ ਪਾਪੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਵਵਚਿਤ੍ । ਤਥਾ ਤੇਨਾਦ੍ਯ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਵਸੁਰਯਾਜਕਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੈਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅੱਜ ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪੰਡਤ ਜੀਉਣ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵੈ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾਸ਼੍ਵ ਨਿਰਾਮਯਾਃ । ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦ੍ਰਿਜਾ ਭੂਯਸ੍ਤਞ੍ਚੋਚੁਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਤੇ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਪ੍ਰਤਿਹਤ-ਬਲਵੀਰ੍ਯ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰ-ਪੌਤ੍ਰ-ਧਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ਵਤ੍ਸ ! ਭਵੋਤ੍ਤਮ
ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਰੋਕੀ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ, ਧਨ ਤੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਂ।