ਹਾਲਾਹਲਂ ਵਿषਂ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇषੁ ਦੀਯਤਾਮ੍ । ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਮਸੌਪਾਪੋ ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹਾਲਾਹਲ ਜ਼ਹਰ ਮਿਲਾ ਦਿਓ; ਇਹ ਕੰਮ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਕਰ ਦਿਓ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਮਾਰ ਦਿਓ।
ਤੇ ਤਥੈਵ ਤਤਸ਼੍ਵਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਵਿषਦਾਨਂ ਯਥਾਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਜ਼ਹਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਹਾਲਾਹਲਂ ਵਿषਂ ਘੋਰਮਨਨ੍ਤੋਜ੍ਵਰਣੋਨ ਸਃ । ਅਭਿਮਨ੍ਵ੍ਯ ਸਹਾਨ੍ਨੇਨ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਬੁਭੁਜੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹਾਲਾਹਲ ਜ਼ਹਰ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਬੁਖਾਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ।
ਅਵਿਕਾਰਂ ਸ ਤਦੂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਾਨਸਃ । ਅਨਨ੍ਤਕ੍ਯਾਤਿਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯ੍ਯ ਜਰਯਾਮਾਸ ਤਦੂਵਿषਮ੍
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਉਹ ਜ਼ਹਰ ਖਾ ਕੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਥਿਰ ਰਿਹਾ; ਅਨੰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਹਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦਾ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਜੀਰ੍ਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਰਿषਮ੍ । ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰੁ ਵਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵੱਡਾ ਜ਼ਹਰ ਪਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੈਤ੍ਯਰਾਜ ! ਵਿष ਦਤ੍ਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰਤਿਭੀषਣਮ੍ । ਜੀਰ੍ਣਾਂ ਤੇਨ ਸਹਾਨ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਸੁਤੇਨ ਤੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਅਸੀਂ ਜੋ ਜ਼ਹਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਉਹ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਪਚਾ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਹੇ ਹੇ ਸਦ੍ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਪੁਰੋਹਿਤਾਃ । ਕृਤ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਉਤ੍ਪਾਦਯਤ ਮਾ ਚਿਰਾਤ੍
ਤੁਰੰਤ, ਤੁਰੰਤ, ਓ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪੰਡਿਤੋ! ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਲੱਭੋ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਸਕਾਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਤਤਃ ਪਹ੍ਲਾਦਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰ੍ਵਿਖ੍ਯਾਤ੍ ਆਯੁष੍ਮਨ੍ ! ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕੁਲੇ । ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਭਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ, ਆਯੁਸ਼ਮਾਨ! ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਦੇਵੈਃ ਕਿਮਨਨ੍ਤੇਨ ਕਿਮਨ੍ਯੇਨ ਤਵਾਸ਼੍ਵਯਃ । ਪਿਤਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਨੰਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜੈਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਵਸਂਹਿਤਾਮ੍ । ਬਾਚਂ ਪਿਤਾ ਸਮਾਸ੍ਤਾਨਾਂ ਗੁਰੂਣਾਂ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਰੋਧ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਸਭ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਗੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਏਵਪਮੇਤਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਃ । ਸ਼੍ਲਾਚ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਾਕੁਲਮ੍ । ਮਰੀਚੇਃ ਸਕਲੇऽਪ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕੋऽਨ੍ਯਥਾ ਵਦੇਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ! ਇਹ ਵੱਡਾ ਵੰਸ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਿਤਾ ਚ ਮਮ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਜਗਤ੍ਯੁਤ੍ਕृष੍ਟਚੇष੍ਟਤਃ । ਏਤਦਪ੍ਯਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮਤ੍ਰਾਪਿ ਨਾਨृਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਲਣ-ਚਲਨ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਵੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ।
ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵषਾਂ ਪਿਤਾ ਪਰਮਕੋ ਗੁਰੁਃ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰਤ੍ਰਾਪਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਪਿ ਹਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸਭ ਗੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਾ ਗੁਰੁਰ੍ਨ ਸਨ੍ਦੇਹਃ ਪੂਜਨੀਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨਸਿ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂ।
ਯਦੇਤਤ੍ ਕਿਮਨਨ੍ਤੇਨੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁष੍ਮਾਬਿਰੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਕੋ ਬ੍ਰਬੀਤਿ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕਿਨ੍ਤੁ ਨੈਤਦ੍ ਵਚੋऽਰ੍ਥਵਤ੍
ਤੁਸੀਂ 'ਇਹ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਕਿਉਂ?' ਕਿਹਾ—ਇਸ ਦਾ ਸਹੀ ਜਵਾਬ ਕੌਣ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਬਿਨਾ ਅਰਥ ਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਭਵਨ੍ਮੌਨੀ ਤੈषਾਂ ਗੌਖਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮਨਨ੍ਤੇਨ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਸ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ?'
ਸਾਧੁ ਭੋਃ ਕਿਮਨਨ੍ਤੇਨ ਸਾਧੁ ਬੋ ਗੁਖੋ ਮਮ । ਸ਼੍ਵੂਯਤਾਂ ਯਦਨਨ੍ਤੇਨ ਯਦਿ ਖੇਦਂ ਨ ਯਾਸ੍ਯਥ
'ਚੰਗਾ, ਇਸ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਗੁਰੂਜਨੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਹੀਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ।'
ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਖ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਾ ਉਦਾਹ੍ਟਤਾਃ । ਚਤੁष੍ਟਯਮਿਦਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਿਂ ਕਿਮਿਦਂ ਵृਥਾ
ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਚਾਰ ਲਕੜਾਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਇਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
. ਮਰੀਚਿਮਿਸ਼੍ਰੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਣ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੈਰਨਨ੍ਤਤਃ । ਧਰ੍ਮ੍ਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੈਰਰ੍ਥਃ ਕਾਲਸ੍ਤਥਾਪਰੈਃ
ਮਰੀਚੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਦਕਸ਼ ਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਧਨ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸਮਾਂ ਪਾਇਆ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦਿਨੋ ਭੂਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਸਮਾਧਿਭਿਃ । ਅਵਾਪੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਮਪਰੇ ਪੁਰੁषਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਬਨ੍ਧਨਾਃ
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬਣੇ, ਗਿਆਨ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸਮ੍ਪਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਜ੍ਞਾਨਸਨ੍ਤਤਿਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾਮ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਚੈਕਤਾਲਬ੍ਯਂ ਮੂਲਮਾਰਾਧਨਂ ਹਰੇਃ
ਸੰਪਤੀ, ਰਾਜ, ਮਹਾਨਤਾ, ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼, ਕਰਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—all ਦਾ ਇੱਕੋ ਮੂਲ ਹੈ—ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ।
ਯਤੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਖ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ਵਾਪਿ ਫਲਂ ਦ੍ਰਿਜਾਃ । ਤੇਨਾਪਿ ਹਿ ਕਿਮੇਤ੍ਯੇਵਮਨਨ੍ਤੇਨਂ ਕਿਮੁਚ੍ਚਤੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਫਲ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਸ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਕਿਞ੍ਚਾਤ੍ਰ ਬਹਨੋਕ੍ਤੇਨ ਭਵਨ੍ਤੋ ਗਰਵੋ ਮਮ । ਵਦਨ੍ਤੁ ਸਾਧੁ ਵਾऽਸਾਧੁ ਵਿਵੇਕੋऽਸ੍ਮਾਕਮਾਲ੍ਪਕਃ
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹੋ; ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ—ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ।
ਦਹ੍ਮਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਸਸ੍ਮਭਿਰਗ੍ਰਿਨਾ ਬਾਲ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਭੂਯੋ ਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸੀਤ੍ਯੇਵਂ ਨੈਵ ਜ੍ਞਾਤੋऽਸ੍ਯਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਬੱਚੇ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਮੁੜ ਗੱਲ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਬੁਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਂਗਾ।
ਯਦਾਸ੍ਮਦੂਵਚਨਾਨ੍ਮੋਹਗ੍ਰਾਹਂ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਤਤਃ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਵ ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਦੁਰ੍ਮ੍ਮਤੇਃ
ਜੇ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭੁਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਵਰਤਾਂਗੇ।
ਕਃ ਕੇਨ ਹਨ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਜਨ੍ਤੁਃ ਕਃ ਕੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਚੈਵਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਮਸਤ੍ ਸਾਧੁ ਸਾਮਾਚਰਨ੍
ਕੌਣ ਕੌਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਕੌਣ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਰਕੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤਾਃ । ਕृਤ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੋਜ੍ਜ੍ਬਲਾਕृਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਗੁਰੂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਇੱਕ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਤਿਭੀਮਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਦਨ੍ਯਾਸਕ੍ਸ਼ਤਿ) । ਸ਼ੂਲੇਨ ਸਾ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁ ਦ੍ਧਾ ਤਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਜੀਵ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
. ਤਤੂ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਟਦਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਬਾਲਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ । ਜਗਾਮ ਖਣਿਡਤਂ ਭੂਮੌ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਤਧਾ ਗਤਮ੍
ਪਰ ਜਦੋਂ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ੂਲ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਗਿਆ।