ਪਾਦਪ੍ਰਣਾਮਾਵਨਤਂ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਿਤਾ ਸੁਤਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਮਿਤੋਜਸਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਣਮਿੱਟ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਠਯਤਾਂ ਭਵਤਾ ਵਤ੍ਸ ! ਸਾਰਭੂਤਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍ । ਕਾਲੇਨੈਤਾਵਤਾ ਯਤ੍ ਤੇ ਸਦੋਦ੍ਯੁ ਕ੍ਤਨੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਤ, ਜੋ ਤੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਿੱਖੀ, ਉਹ ਦੱਸ।
ਸ਼੍ਵੂਯਤਾਂ ਤਾਤ ! ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਰਭੂਤਂ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ । ਸਮਾਹਿਤਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਨ੍ਮੇ ਚੇਤਸ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸੁਣੋ ਪਿਆਰੇ! ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮਜਮਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ; ਜੋ ਜਨਮ ਰਹਿਤ, ਵਧਣ-ਘਟਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੈਨ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਦੂਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਪਲ੍ਲਵਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਨ੍ਧੋ ! ਕਿਮੇਤਤ੍ ਤੇ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁਤਿਸਹਿਤਮ੍ । ਅਸਾਰਂ ਗ੍ਰਾਹਿਤੋ ਬਾਲੋ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇ !
ਓ ਝੂਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ!
ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰ ! ਨ ਕੋਪਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਮਮੋਪਦੇਸ਼ਜਨਿਤਂ ਨਾਯਂ ਵਦਤਿ ਤੇ ਸੁਤਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਉਹ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਜੋ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ।
ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤੋਸਿ ਕੇਨੇਦृਗੁ ਵਤ੍ਸ ! ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ । ਮਮੋਪਦਿष੍ਟ ਨੇਤ੍ਯੇष ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਤਿ ਗੁਰੁਸ੍ਤਵ
ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਨੂੰ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਬੱਚੇ? ਦੱਸ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ! ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਂ ਸਿਖਾਇਆ—ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਇੰਝ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਰਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਯੋ ਹ੍ਟਦਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਮृਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਾਤ ! ਕਃ ਕੇਨ ਸ਼ਾਸ੍ਯਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ; ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕੋऽਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧ ! ਯਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਜਗਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੇਹ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਸਭਂ ਮਮ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੂਰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਨ ਸ਼ਹ੍ਦਗੋਚਰੇ ਯਸ੍ਯ ਯੋਗਿਧ੍ਯੇਯਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਯਤੋ ਯਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਪਰਮ ਦਰਜਾ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞੋऽਜ੍ਞ ! ਕਿਮਨ੍ਯੋ ਮਯਯਵਸ੍ਥਿਤੇ । ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀषਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਅਗਿਆਨੀ! ਹੋਰ ਕੌਣ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਕੇਵਲਂ ਤਾਤ ! ਮਮ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੋ ਭਵਤਸ਼੍ਵ ਵਿष੍ਣੁਃ । ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕੋਪਂ ਕੁਰੁषੇ ਕਿਮਰ੍ਥਮ
ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ! ਨਾ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਸਰੋਤ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਦਇਆ ਕਰ—ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਪ੍ਰਵਿਚष੍ਟਃ ਕੋऽਸ੍ਯ ਹ੍ਟਦਯੇ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇਰਤਿਪਾਪਕृਤ੍ । ਯੇਨੇਦृਸ਼ਾਨ੍ਯਸਾਧੂਨਿ ਵਦਤ੍ਯਾਵਿष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਕੌਣ ਇਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਇੰਝ ਗਲਤ ਬਾਤਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਨ ਕੇਵਲਂ ਮਦੂਹ੍ਟਦਯਂ ਸ ਵਿष੍ਣੁ--ਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਕਲਾਨਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ ਮਾਂ ਤ੍ਵਦਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤਃ ! ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਮਸ੍ਤਚੇष੍ਟਾਸੁ ਯੁਨਕ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਗਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਆਪਕ, ਮੈਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ!
ਨਿष੍ਕਾਮ੍ਯਤਾਮਯਂ ਦੁष੍ਟਃ ਸ਼ਾਸ੍ਯਤਾਞ੍ਚ ਗੁਰੋਗृ ਹੇ । ਯੋਜਿਤੋ ਦੁਰ੍ਮ੍ਮਤਿਃ ਕੇਨ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਵਿਤਥਸ੍ਤੁਤੌ
ਇਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿਓ; ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਝੂਠੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲਈ ਲਾਇਆ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਨੀਤੋ ਗੁਰੁਗृਹਂ ਪੁਨਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਦ੍ਯਾਮਨਿਸ਼ਂ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਵੂ षਣੋਦ੍ਯਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਕਾਲੇऽਤੀਤੇ ਚ ਮਹਤਿ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਮਾਹੂਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ! ਗਾਧ ਕਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਗੀਯਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤਰ! ਕੋਈ ਪਾਠ ਜੋ ਤੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਸੁਣਾਓ।'
ਯਤਃ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੌ ਯਤਸ਼੍ਚੈਤਜ੍ਵਰਾਚਰਮ੍ । ਕਾਰਣਾਂ ਸਕਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਆਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਵਧ੍ਯਤਾਮੇष ਨਨਿਨਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਤਿ ਜੀਵਤਾ । ਖਪਕ੍ਸ਼ਹਾਨਿਕਰ੍ਤ੍ਤृ ਤ੍ਵਾਦ ਯਃ ਕੁਲਾਙ੍ਗਾਰਤਾਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਜੀਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ।
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਮਹਾਯੁਧਾਃ । ਉਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਾਯ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੈਤੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਵਿष੍ਣੂਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਮਯਿ ਚਾਸੌ ਯਥਾ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਦੈਤੇਯਾਸ੍ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਾ ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤ੍ਵਾਯੁਧਾਨਿ ਮੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਦੈਤੀਆਂ, ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾ ਪਾਵਣ।'
ਤਤਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਧੈਤ੍ਯੈਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰੌਘੈਰਾਹਤੋऽਪਿ ਸਨ੍ । ਨਾਵਾਪ ਵੇਦਨਾਮਲ੍ਪਾਮਭੂਜ੍ਵ ਵੈ ਪੁਨਰ੍ਨਵਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਨਵਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧ ! ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਵ ਵੈਰਿਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਵਾਦਤਃ । ਅਭਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾਤਿਮੂੜ੍ਹਮਤਿਰ੍ਭਵ
ਓ ਮੂਰਖ! ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਸਮਝਦਾਰ ਬਣ, ਆਪਣੀ ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਸੋਚ 'ਚ ਨਾ ਰਹਿ।
ਭਯਂ ਭਯਾਨਾਮਪਹਾਰਿਣਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਨਸ੍ਯਨਨ੍ਤੇ ਮਮ ਕੁਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਮਤੇ ਜਨ੍ਮਜਰਾਨ੍ਤਕਾਦਿਭਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਣਯਪਯਾਨ੍ਤਿ ਤਾਤ
ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਡਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਆਪਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਡਰ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਨਮ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ ਆਦਿ ਦੇ ਸਾਰੇ ਡਰ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੋਭੋਃ ਸਰ੍ਪਾ ! ਦੁਰਾਚਾਰਮੇਨਮਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍ । ਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲੈਰ੍ਵ੍ਵਕ੍ਤੂਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨਯਤ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਓ ਸੱਪੋ! ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਬੁਰਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਪਾਃ ਕੁਹਕਾਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਧਕਾਃ । ਅਦਸ਼ਨ੍ਤ ਸਮਸ੍ਤੇषੁ ਗਾਤ੍ਰੇष੍ਵਤਿਵਿषੋਲ੍ਵਣਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਕੁਹਕਾ, ਤਕਸ਼ਕਾ, ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੀਖੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਡੰਕ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤ੍ਵਾਸਕ੍ਤਮਤਿਃ ਕृष੍ਣੋ ਦਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਮਹੋਰਗੈਃ । ਨ ਵਿਵੇਦਾਤ੍ਮਨੋ ਗਾਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਹ੍ਲਾਦਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡੰਕ ਮਾਰਿਆਂ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਯਾਦ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਮਣਯਃ ਸ੍ਫੁਟਨ੍ਤਿ ਫਣੇषੁ ਤਾਪੋ ਹृਦਯੇषੁ ਕਮ੍ਪਃ । ਨਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਚਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪੀਹ ਭਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਮਨ੍ਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡੰਕਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਫਣਾਂ 'ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਫਟ ਗਈਆਂ, ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਗਰਮੀ ਤੇ ਕੰਪਨ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ; ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਢੰਗ ਲੱਭੋ।
ਹੇ ਦਿਗ੍ਗਜਾਃ ! ਸਙ੍ਕਟਦਨ੍ਤਮਿਸ਼ਾਵ ! ਧ੍ਨਤੈਨਮਸ੍ਮਦ੍ਰਿਪੁਪਕ੍ਸ਼ਭਿਨ੍ਨਮ੍ । ਤਜ੍ਜਾ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਯਥਾਰਣੋਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੋ ਹੁਤਾਸ਼ਾਃ
ਓ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ! ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ! ਇਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮਾਰੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਹਮਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।