ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੁਰਾ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨਿਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦਤ੍ਵਮਕਰੋਦੂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ ਚਾਸੀਤ੍ ਸਵਿਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਵਾਯੁਰਗ੍ਰਿਰਪਾਂ ਨਾਥਃ ਸੋਮਸ੍ਚਾਭੂਨੂਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਹਾ ਅਸੁਰ ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸੋਮ ਵੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਧਨਾਨਾਮਧਿਪਃ ਸੋऽਭੂਤ੍ ਸ ਏਵਾਸੀਤ੍ ਖਯਂ ਯਮਃ । ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਨਸ਼ੇषਾਂਸ੍ਤੁ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਬੁਭੁਜੇऽਸੁਰਃ
ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਯਮ — ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਜਾ — ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਪ ਹੀ ਖਾ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਤੂਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਵਿਚੇਰੁਰਵਨੌ ਸਰ੍ਵਂ ਬਿਬ੍ਰਾਣਾ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਜਿਤਾਵ ਤ੍ਰਿਭੁਵ੍ਰਨਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਉਪਗੀਯਾਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੇ ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨ ਰਾਜ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ।
ਪਾਨਾਸਕ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਹਿਰਣਂਯਕਸ਼ਿਪੁ ਤਦਾ । ਉਪਾਸਾਞ੍ਚਕਿਰੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵੈ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸੱਪ — ਸਭ — ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਜੋ ਪੀਣ ਪੀਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਵਾਦਯਞ੍ਜਗੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਨਥਾਪਰੇ । ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਰਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਮੁਦਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਹੋਰ ਗਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੇ; ਸਿੱਧ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਤਬ ਦਿਖਾਉਂਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸਿ ਸ੍ਫਟਿਕਾਭ੍ਰਮਯੇऽਮੁਰਃ । ਪਪੌ ਪਾਨਂ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ
ਉਥੇ, ਜਦ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਪੀਣ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ । ਪਪਾਠ ਬਾਲਪਾਠਯਾਨਿ ਗੁਰੁਗੇਹੇ ਗਤੋऽਰ੍ਭਕਃ
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ — ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਸੀ — ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਤੁਸ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜਗਾਮ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ । ਪਾਨਾਸਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਸ੍ਤਦਾ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਪੀਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ।
ਪਾਦਪ੍ਰਣਾਮਾਵਨਤਂ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਿਤਾ ਸੁਤਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਮਿਤੋਜਸਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਣਮਿੱਟ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਠਯਤਾਂ ਭਵਤਾ ਵਤ੍ਸ ! ਸਾਰਭੂਤਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍ । ਕਾਲੇਨੈਤਾਵਤਾ ਯਤ੍ ਤੇ ਸਦੋਦ੍ਯੁ ਕ੍ਤਨੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਤ, ਜੋ ਤੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਿੱਖੀ, ਉਹ ਦੱਸ।
ਸ਼੍ਵੂਯਤਾਂ ਤਾਤ ! ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਰਭੂਤਂ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ । ਸਮਾਹਿਤਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਨ੍ਮੇ ਚੇਤਸ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸੁਣੋ ਪਿਆਰੇ! ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮਜਮਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ; ਜੋ ਜਨਮ ਰਹਿਤ, ਵਧਣ-ਘਟਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੈਨ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਦੂਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਪਲ੍ਲਵਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਨ੍ਧੋ ! ਕਿਮੇਤਤ੍ ਤੇ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁਤਿਸਹਿਤਮ੍ । ਅਸਾਰਂ ਗ੍ਰਾਹਿਤੋ ਬਾਲੋ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇ !
ਓ ਝੂਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ!
ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰ ! ਨ ਕੋਪਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਮਮੋਪਦੇਸ਼ਜਨਿਤਂ ਨਾਯਂ ਵਦਤਿ ਤੇ ਸੁਤਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਉਹ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਜੋ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ।
ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤੋਸਿ ਕੇਨੇਦृਗੁ ਵਤ੍ਸ ! ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ । ਮਮੋਪਦਿष੍ਟ ਨੇਤ੍ਯੇष ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਤਿ ਗੁਰੁਸ੍ਤਵ
ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਨੂੰ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਬੱਚੇ? ਦੱਸ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ! ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਂ ਸਿਖਾਇਆ—ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਇੰਝ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਰਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਯੋ ਹ੍ਟਦਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਮृਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਾਤ ! ਕਃ ਕੇਨ ਸ਼ਾਸ੍ਯਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ; ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕੋऽਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧ ! ਯਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਜਗਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੇਹ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਸਭਂ ਮਮ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੂਰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਨ ਸ਼ਹ੍ਦਗੋਚਰੇ ਯਸ੍ਯ ਯੋਗਿਧ੍ਯੇਯਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਯਤੋ ਯਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਪਰਮ ਦਰਜਾ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞੋऽਜ੍ਞ ! ਕਿਮਨ੍ਯੋ ਮਯਯਵਸ੍ਥਿਤੇ । ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀषਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਅਗਿਆਨੀ! ਹੋਰ ਕੌਣ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਕੇਵਲਂ ਤਾਤ ! ਮਮ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੋ ਭਵਤਸ਼੍ਵ ਵਿष੍ਣੁਃ । ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕੋਪਂ ਕੁਰੁषੇ ਕਿਮਰ੍ਥਮ
ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ! ਨਾ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਸਰੋਤ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਦਇਆ ਕਰ—ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਪ੍ਰਵਿਚष੍ਟਃ ਕੋऽਸ੍ਯ ਹ੍ਟਦਯੇ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇਰਤਿਪਾਪਕृਤ੍ । ਯੇਨੇਦृਸ਼ਾਨ੍ਯਸਾਧੂਨਿ ਵਦਤ੍ਯਾਵਿष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਕੌਣ ਇਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਇੰਝ ਗਲਤ ਬਾਤਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਨ ਕੇਵਲਂ ਮਦੂਹ੍ਟਦਯਂ ਸ ਵਿष੍ਣੁ--ਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਕਲਾਨਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ ਮਾਂ ਤ੍ਵਦਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤਃ ! ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਮਸ੍ਤਚੇष੍ਟਾਸੁ ਯੁਨਕ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਗਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਆਪਕ, ਮੈਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ!
ਨਿष੍ਕਾਮ੍ਯਤਾਮਯਂ ਦੁष੍ਟਃ ਸ਼ਾਸ੍ਯਤਾਞ੍ਚ ਗੁਰੋਗृ ਹੇ । ਯੋਜਿਤੋ ਦੁਰ੍ਮ੍ਮਤਿਃ ਕੇਨ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਵਿਤਥਸ੍ਤੁਤੌ
ਇਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿਓ; ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਝੂਠੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲਈ ਲਾਇਆ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਨੀਤੋ ਗੁਰੁਗृਹਂ ਪੁਨਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਦ੍ਯਾਮਨਿਸ਼ਂ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਵੂ षਣੋਦ੍ਯਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਕਾਲੇऽਤੀਤੇ ਚ ਮਹਤਿ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਮਾਹੂਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ! ਗਾਧ ਕਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਗੀਯਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤਰ! ਕੋਈ ਪਾਠ ਜੋ ਤੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਸੁਣਾਓ।'
ਯਤਃ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੌ ਯਤਸ਼੍ਚੈਤਜ੍ਵਰਾਚਰਮ੍ । ਕਾਰਣਾਂ ਸਕਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਆਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਵਧ੍ਯਤਾਮੇष ਨਨਿਨਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਤਿ ਜੀਵਤਾ । ਖਪਕ੍ਸ਼ਹਾਨਿਕਰ੍ਤ੍ਤृ ਤ੍ਵਾਦ ਯਃ ਕੁਲਾਙ੍ਗਾਰਤਾਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਜੀਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ।