ਦਿਗ੍ਦਨ੍ਤਿਨਾਂ ਦਨ੍ਤਬੂਮਿਂ ਸ ਚ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਰੂਪਿਤਃ । ਸਂਸ਼ੋषਕੋऽਨਿਲਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਕਿਂ ਮੁਹਾਸੁਰੈਃ
ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਦੰਦ-ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਲਿਟਾਇਆ ਗਿਆ? ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਕਿਉਂ ਚਲਾਈ?
ਕृਤ੍ਯਾਞ੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਗੁਰਵੋ ਯੁਯੁਜੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਮੁਨੇ । ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਾਯਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਿ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਕਿਹੜੀ ਜਾਦੂ ਵਰਤੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ? ਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਰਤੀਆਂ?
ਹਾਲਾਹਲਂ ਵਿषਮਹੋ ਦੈਤ੍ਯਸੂਦੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਤ੍ਤ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਦ ਜੀਰ੍ਣਾ ਤੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹਾਲਾਹਲ ਵਿਸ਼ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਪਚਾਇਆ ਗਿਆ?
ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਵੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਹਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸੂਚਕਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਕੌਤੂਹਲਂ ਤਤ੍ਰ ਯਦੂ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਨ ਹਤੋ ਹਿ ਸਃ । ਅਨਨ੍ਯਮਨਸੋ ਵਿष੍ਣੌ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਨਿਪਾਤਨੇ
ਇਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੌਣ ਥੱਲੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਿਨ ਧਰ੍ਮ੍ਮਪਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੇਸ਼ਾਵਰਧਾਨੋਦ੍ਯ.ਤੇ । ਸ੍ਵਵਂਸ਼ਪ੍ਰਭਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁ ਦ੍ਰषੋऽਤਿਦੁष੍ਕਰਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਣਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਨਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇ ਵਿਮਤ੍ਸਰੇ । ਦੈਤੇਯੈਃ ਪ੍ਰਹ੍ਟਤਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਹੀ ਉਸਦੀ ਜਾਤ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਾ ਅਪਿ ਨੇਦृਸ਼ੇ । ਗੁਣੌਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤੇ ਸਾਚਧੌ ਕਿਂ ਪੁਨਯਃ ਖਪਕ੍ਸ਼ਜਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਫਿਰ ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਦੇਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਵਿਸ੍ਤਰਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਵੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਸ਼੍ਵੂਯਤਾਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਚਰਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਸਦੋਦਾਰਚੀਰਿਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਜਿਸਦਾ ਚਲਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੁਰਾ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨਿਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦਤ੍ਵਮਕਰੋਦੂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ ਚਾਸੀਤ੍ ਸਵਿਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਵਾਯੁਰਗ੍ਰਿਰਪਾਂ ਨਾਥਃ ਸੋਮਸ੍ਚਾਭੂਨੂਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਹਾ ਅਸੁਰ ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸੋਮ ਵੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਧਨਾਨਾਮਧਿਪਃ ਸੋऽਭੂਤ੍ ਸ ਏਵਾਸੀਤ੍ ਖਯਂ ਯਮਃ । ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਨਸ਼ੇषਾਂਸ੍ਤੁ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਬੁਭੁਜੇऽਸੁਰਃ
ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਯਮ — ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਜਾ — ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਪ ਹੀ ਖਾ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਤੂਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਵਿਚੇਰੁਰਵਨੌ ਸਰ੍ਵਂ ਬਿਬ੍ਰਾਣਾ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਜਿਤਾਵ ਤ੍ਰਿਭੁਵ੍ਰਨਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਉਪਗੀਯਾਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੇ ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨ ਰਾਜ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ।
ਪਾਨਾਸਕ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਹਿਰਣਂਯਕਸ਼ਿਪੁ ਤਦਾ । ਉਪਾਸਾਞ੍ਚਕਿਰੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵੈ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸੱਪ — ਸਭ — ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਜੋ ਪੀਣ ਪੀਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਵਾਦਯਞ੍ਜਗੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਨਥਾਪਰੇ । ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਰਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਮੁਦਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਹੋਰ ਗਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੇ; ਸਿੱਧ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਤਬ ਦਿਖਾਉਂਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸਿ ਸ੍ਫਟਿਕਾਭ੍ਰਮਯੇऽਮੁਰਃ । ਪਪੌ ਪਾਨਂ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ
ਉਥੇ, ਜਦ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਪੀਣ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ । ਪਪਾਠ ਬਾਲਪਾਠਯਾਨਿ ਗੁਰੁਗੇਹੇ ਗਤੋऽਰ੍ਭਕਃ
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ — ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਸੀ — ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਤੁਸ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜਗਾਮ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ । ਪਾਨਾਸਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਸ੍ਤਦਾ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਪੀਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ।
ਪਾਦਪ੍ਰਣਾਮਾਵਨਤਂ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਿਤਾ ਸੁਤਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਮਿਤੋਜਸਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਣਮਿੱਟ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਠਯਤਾਂ ਭਵਤਾ ਵਤ੍ਸ ! ਸਾਰਭੂਤਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍ । ਕਾਲੇਨੈਤਾਵਤਾ ਯਤ੍ ਤੇ ਸਦੋਦ੍ਯੁ ਕ੍ਤਨੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਤ, ਜੋ ਤੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਿੱਖੀ, ਉਹ ਦੱਸ।
ਸ਼੍ਵੂਯਤਾਂ ਤਾਤ ! ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਰਭੂਤਂ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ । ਸਮਾਹਿਤਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਨ੍ਮੇ ਚੇਤਸ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸੁਣੋ ਪਿਆਰੇ! ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮਜਮਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ; ਜੋ ਜਨਮ ਰਹਿਤ, ਵਧਣ-ਘਟਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੈਨ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਦੂਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਪਲ੍ਲਵਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਨ੍ਧੋ ! ਕਿਮੇਤਤ੍ ਤੇ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁਤਿਸਹਿਤਮ੍ । ਅਸਾਰਂ ਗ੍ਰਾਹਿਤੋ ਬਾਲੋ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇ !
ਓ ਝੂਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ!
ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰ ! ਨ ਕੋਪਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਮਮੋਪਦੇਸ਼ਜਨਿਤਂ ਨਾਯਂ ਵਦਤਿ ਤੇ ਸੁਤਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਉਹ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਜੋ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ।
ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤੋਸਿ ਕੇਨੇਦृਗੁ ਵਤ੍ਸ ! ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ । ਮਮੋਪਦਿष੍ਟ ਨੇਤ੍ਯੇष ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਤਿ ਗੁਰੁਸ੍ਤਵ
ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਨੂੰ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਬੱਚੇ? ਦੱਸ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ! ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਂ ਸਿਖਾਇਆ—ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਇੰਝ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਰਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਯੋ ਹ੍ਟਦਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਮृਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਾਤ ! ਕਃ ਕੇਨ ਸ਼ਾਸ੍ਯਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ; ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕੋऽਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧ ! ਯਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਜਗਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੇਹ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਸਭਂ ਮਮ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੂਰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?