ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਦੀਪਿਤੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋਪਚਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਨ ਦਦਾਹ ਚ ਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ॥ ੧,੧੫.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਜਗਾਈ ਅੱਗ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਈ ਗਈ, ਉਹਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ਤਃ ਸਲਿਲੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਚਲਤੋ ਮਹੀ । ਚਚਾਲ ਚਲਤਾ ਯਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ॥ ੧,੧੫.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿਲਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨ ਭਿਨ੍ਨਂ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਤਿਤੈਃ । ਸ਼ਰੀਰਮਦ੍ਰਿਕਠਿਨਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਚ੍ਯੁਤਚੇਤਸਃ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਅਚ੍ਯੁਤ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿषਾਨਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮੁਖਾ ਯਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ । ਨਾਨ੍ਤਾਯ ਸਰ੍ਪਪਤਯੋ ਬਭੂਵੁਰੁਰੁਤੇਜਸਃ ॥ ੧,੧੫.
ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮੁਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਹੜੀ ਵਿਸ਼-ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ।
ਸ਼ੈਲੈਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਦੇਹੋਪਿ ਯਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਨਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਮਰਣਦਂਸ਼ਿਤਃ ॥ ੧,੧੫.
ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ।
ਪਤਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚਾਦਵਨਿਰ੍ਯਮੁਪੇਤ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਦਧਾਰ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਨਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨਾ ॥ ੧,੧੫.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਸਸ਼ੋषਕੋ ਵਾਯੁਰ੍ਦੇਹੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਯੋਜਿਤਃ । ਅਵਾਪ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨੇ ॥ ੧,੧੫.
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਾਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਈ ਹੋਈ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿषਾਣਭਙ੍ਗਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਮਦਹਾਨਿਂ ਚ ਦਿਗ੍ਗਜਾਃ । ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰਿਣਾਮਿਤਾਃ ॥ ੧,੧੫.
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਦਲ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤੈਃ । ਬਭੂਵ ਨਾਨ੍ਤਾਯ ਪੁਰਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਃ ॥ ੧,੧੫.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੰਡਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਨਾਸ਼ਕ ਜਾਦੂ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਚ ਮਾਯਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਮਤਿਮਾਯਿਨਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰੇਣ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਤਥਿਕृਤਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਇਆਵਾਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸੂਦੋਪਹृਤਂ ਯਸ੍ਯ ਹਾਲਾਹਲਂ ਵਿषਮ੍ । ਜਰਯਾਮਾਸ ਮਤਿਮਾਨਵਿਕਾਰਮਮਤ੍ਸਰੀ ॥ ੧,੧੫.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹਾਲਾਹਲ ਵਿਸ਼, ਉਸ ਨੇ ਖਾ ਕੇ ਪਚਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਸਮਚੇਤਾ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵ ਜਨ੍ਤੁषੁ । ਯਥਾਤ੍ਮਨਿ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਪਰਂ ਮੈਤ੍ਰਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਭ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਰ੍ਯਾਦਿਗੁਣਾਨਾਮਾਕਰਃ ਪਰਃ । ਉਪਮਾਨਮਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਯਃ ਸਦਾਭਵਤ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਸੱਚ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਿਸਾਲ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ । ਕਥਿਤੋ ਭਵਤਾ ਵਂਸ਼ੋ ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਕਾਣਞ੍ਚਾਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਸਨਾਤਨਃ
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਮਨੂਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚੈਤਦੂ ਭਗਵਾਨਾਹ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦਦਾਹ ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਵ ਕ੍ਸ਼ਣ੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਤੇ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜਿਆ, ਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡਿਆ।
ਜਗਾਮ ਵਸੁਧਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇ ਸਲਿਲੇ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਬਨ੍ਧਬਦ੍ਧ ਵਿਚਲਤਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਙੂ ਗੈਃ ਸਮਾਹਤਾ
ਜਦ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ; ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਸ਼ੈਲੈਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਦੇਹੋऽਪਿ ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਯਃ ਪੁਰਾ । ਤ੍ਵਯੈਵਾਤੀਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਂ ਕਥਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਰਾ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਦੱਸ ਚੁੱਕੇ ਹੋ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮਤੋ ਮੁਨੇ । ਸ਼੍ਵੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਸ੍ਯੋਤਚ੍ਚਰਿਤਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਬਾਰੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰਤਬ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਸੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤੋ ਦਿਤਿਜੈਰ੍ਮੁਨੇ । ਕਿਮਮਰ੍ਥਞ੍ਚਾਬ੍ਧਿਸਲਿਲੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ? ਤੇ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ?
ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵ੍ਵਤੈਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਸ੍ਮਾਦृष੍ਟੋ ਮਹੋਰਗੈਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਕਿਮਦ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ ਕਿਂ ਵਾ ਪਾਵਕਸਞ੍ਚਯੇ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਵੇਖਿਆ? ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਪਾਇਆ ਗਿਆ?
ਦਿਗ੍ਦਨ੍ਤਿਨਾਂ ਦਨ੍ਤਬੂਮਿਂ ਸ ਚ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਰੂਪਿਤਃ । ਸਂਸ਼ੋषਕੋऽਨਿਲਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਕਿਂ ਮੁਹਾਸੁਰੈਃ
ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਦੰਦ-ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਲਿਟਾਇਆ ਗਿਆ? ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਕਿਉਂ ਚਲਾਈ?
ਕृਤ੍ਯਾਞ੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਗੁਰਵੋ ਯੁਯੁਜੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਮੁਨੇ । ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਾਯਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਿ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਕਿਹੜੀ ਜਾਦੂ ਵਰਤੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ? ਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਰਤੀਆਂ?
ਹਾਲਾਹਲਂ ਵਿषਮਹੋ ਦੈਤ੍ਯਸੂਦੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਤ੍ਤ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਦ ਜੀਰ੍ਣਾ ਤੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹਾਲਾਹਲ ਵਿਸ਼ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਪਚਾਇਆ ਗਿਆ?
ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਵੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਹਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸੂਚਕਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਕੌਤੂਹਲਂ ਤਤ੍ਰ ਯਦੂ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਨ ਹਤੋ ਹਿ ਸਃ । ਅਨਨ੍ਯਮਨਸੋ ਵਿष੍ਣੌ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਨਿਪਾਤਨੇ
ਇਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੌਣ ਥੱਲੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਿਨ ਧਰ੍ਮ੍ਮਪਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੇਸ਼ਾਵਰਧਾਨੋਦ੍ਯ.ਤੇ । ਸ੍ਵਵਂਸ਼ਪ੍ਰਭਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁ ਦ੍ਰषੋऽਤਿਦੁष੍ਕਰਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਣਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਨਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇ ਵਿਮਤ੍ਸਰੇ । ਦੈਤੇਯੈਃ ਪ੍ਰਹ੍ਟਤਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਹੀ ਉਸਦੀ ਜਾਤ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਾ ਅਪਿ ਨੇਦृਸ਼ੇ । ਗੁਣੌਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤੇ ਸਾਚਧੌ ਕਿਂ ਪੁਨਯਃ ਖਪਕ੍ਸ਼ਜਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਫਿਰ ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਦੇਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਵਿਸ੍ਤਰਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਵੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਸ਼੍ਵੂਯਤਾਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਚਰਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਸਦੋਦਾਰਚੀਰਿਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਜਿਸਦਾ ਚਲਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।