ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਪਤ੍ਨੀਨਾਮਪਤ੍ਯਾਨੀਹ षੋਡਸ਼ ॥ ੧,੧੫.
ਇੱਥੇ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਦੁषਸ਼੍ਚਤਸ੍ਤ੍ਰੋਵਿਦ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ॥ ੧,੧੫.
ਬਹੁਪੁਤ੍ਰ ਨਾਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ 'ਵਿਦ੍ਯੁਤ' (ਬਿਜਲੀ) ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਿਰਸਜਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ऋਚੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸਤ੍ਕृਤਾਃ ॥ ੧,੧੫.
ਪ੍ਰਤਿਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਕਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ।
ਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਦੇਵਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ॥ ੧,੧੫.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਨਾਮ ਦੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ 'ਦੇਵਪ੍ਰਹਰਣ' ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਹਿ । ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਾਤ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤੁ ਛਨ੍ਦਜਾਃ । ਤੇषਾਮਪੀਹ ਸਤਤਂ ਨਿਰੋਧੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ॥ ੧,੧੫.
ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਤੀਹ ਦੇਵਤੇ ਚੰਦ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨਾਵਿਹ । ਏਵਂ ਦੇਵਨਿਕਾਯਾਸ੍ਤੇ ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਯੁਗੇਯੁਗੇ ॥ ੧,੧੫.
ਜਿਵੇਂ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਇੱਥੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਲੁਕਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੋਲ਼ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਿਤ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਜਜ੍ਞੇ ਕਸ਼੍ਯਪਾਦਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ਼੍ਚੈਵ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ॥ ੧,੧੫.
ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਦਿਤੀ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਤੇ ਹਿਰਣ੍ਯਾਖ੍ਯ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਸਨ।
ਸਿਂਹਿਕਾ ਚਾਭਵਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤੇਃ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ ॥ ੧,੧੫.
ਸਿੰਹਿਕਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤਿ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਵਾਰਃ ਪ੍ਰਥਿਤੌਜਸਃ । ਅਨੁਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ਚ ਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ਚੈਵ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਸਂਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਾਃ ॥ ੧,੧੫.
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ: ਅਨੁਹਲਾਦ, ਹਲਾਦ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ (ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ) ਅਤੇ ਸੰਹਲਾਦ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸਨ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਦृਗ੍ਵਾਸ਼ੀ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪਰਮਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਚ ਉਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਸਮਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਗਤੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਦੀਪਿਤੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋਪਚਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਨ ਦਦਾਹ ਚ ਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ॥ ੧,੧੫.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਜਗਾਈ ਅੱਗ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਈ ਗਈ, ਉਹਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ਤਃ ਸਲਿਲੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਚਲਤੋ ਮਹੀ । ਚਚਾਲ ਚਲਤਾ ਯਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ॥ ੧,੧੫.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿਲਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨ ਭਿਨ੍ਨਂ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਤਿਤੈਃ । ਸ਼ਰੀਰਮਦ੍ਰਿਕਠਿਨਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਚ੍ਯੁਤਚੇਤਸਃ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਅਚ੍ਯੁਤ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿषਾਨਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮੁਖਾ ਯਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ । ਨਾਨ੍ਤਾਯ ਸਰ੍ਪਪਤਯੋ ਬਭੂਵੁਰੁਰੁਤੇਜਸਃ ॥ ੧,੧੫.
ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮੁਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਹੜੀ ਵਿਸ਼-ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ।
ਸ਼ੈਲੈਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਦੇਹੋਪਿ ਯਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਨਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਮਰਣਦਂਸ਼ਿਤਃ ॥ ੧,੧੫.
ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ।
ਪਤਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚਾਦਵਨਿਰ੍ਯਮੁਪੇਤ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਦਧਾਰ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਨਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨਾ ॥ ੧,੧੫.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਸਸ਼ੋषਕੋ ਵਾਯੁਰ੍ਦੇਹੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਯੋਜਿਤਃ । ਅਵਾਪ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨੇ ॥ ੧,੧੫.
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਾਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਈ ਹੋਈ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿषਾਣਭਙ੍ਗਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਮਦਹਾਨਿਂ ਚ ਦਿਗ੍ਗਜਾਃ । ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰਿਣਾਮਿਤਾਃ ॥ ੧,੧੫.
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਦਲ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤੈਃ । ਬਭੂਵ ਨਾਨ੍ਤਾਯ ਪੁਰਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਃ ॥ ੧,੧੫.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੰਡਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਨਾਸ਼ਕ ਜਾਦੂ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਚ ਮਾਯਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਮਤਿਮਾਯਿਨਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰੇਣ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਤਥਿਕृਤਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਇਆਵਾਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸੂਦੋਪਹृਤਂ ਯਸ੍ਯ ਹਾਲਾਹਲਂ ਵਿषਮ੍ । ਜਰਯਾਮਾਸ ਮਤਿਮਾਨਵਿਕਾਰਮਮਤ੍ਸਰੀ ॥ ੧,੧੫.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹਾਲਾਹਲ ਵਿਸ਼, ਉਸ ਨੇ ਖਾ ਕੇ ਪਚਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਸਮਚੇਤਾ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵ ਜਨ੍ਤੁषੁ । ਯਥਾਤ੍ਮਨਿ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਪਰਂ ਮੈਤ੍ਰਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਭ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਰ੍ਯਾਦਿਗੁਣਾਨਾਮਾਕਰਃ ਪਰਃ । ਉਪਮਾਨਮਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਯਃ ਸਦਾਭਵਤ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਸੱਚ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਿਸਾਲ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ । ਕਥਿਤੋ ਭਵਤਾ ਵਂਸ਼ੋ ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਕਾਣਞ੍ਚਾਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਸਨਾਤਨਃ
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਮਨੂਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚੈਤਦੂ ਭਗਵਾਨਾਹ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦਦਾਹ ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਵ ਕ੍ਸ਼ਣ੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਤੇ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜਿਆ, ਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡਿਆ।
ਜਗਾਮ ਵਸੁਧਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇ ਸਲਿਲੇ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਬਨ੍ਧਬਦ੍ਧ ਵਿਚਲਤਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਙੂ ਗੈਃ ਸਮਾਹਤਾ
ਜਦ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ; ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਸ਼ੈਲੈਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਦੇਹੋऽਪਿ ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਯਃ ਪੁਰਾ । ਤ੍ਵਯੈਵਾਤੀਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਂ ਕਥਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਰਾ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਦੱਸ ਚੁੱਕੇ ਹੋ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮਤੋ ਮੁਨੇ । ਸ਼੍ਵੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਸ੍ਯੋਤਚ੍ਚਰਿਤਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਬਾਰੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰਤਬ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਸੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤੋ ਦਿਤਿਜੈਰ੍ਮੁਨੇ । ਕਿਮਮਰ੍ਥਞ੍ਚਾਬ੍ਧਿਸਲਿਲੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ? ਤੇ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ?
ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵ੍ਵਤੈਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਸ੍ਮਾਦृष੍ਟੋ ਮਹੋਰਗੈਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਕਿਮਦ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ ਕਿਂ ਵਾ ਪਾਵਕਸਞ੍ਚਯੇ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਵੇਖਿਆ? ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਪਾਇਆ ਗਿਆ?