ਉਨ੍ਮੂਲਾਨਥ ਤਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਰਸ਼ੋषਯਤ੍ । ਤਾਨਗ੍ਨਿਰਦਹਦ੍ਘੋਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ਦ੍ਰੁਮਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ॥ ੧,੧੫.
ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੁਮਕ੍ਸ਼ਯਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟੇषੁ ਸ਼ਾਖਿषੁ । ਉਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦੇਤਾਨ੍ਰਾਜਾ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਝ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਕੋਪਂ ਯਚ੍ਛਤ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਞ੍ਚ ਵਚੋ ਮਮ । ਸਨ੍ਧਾਨਂ ਵਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰੁਹੈਰਹਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਰਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਰਤ੍ਨਭੂਤਾ ਚ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਵਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇਯੀ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਭਵਿष੍ਯਜ੍ਜਾਨਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਗੋਭਿਰ੍ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਾ ॥ ੧,੧੫.
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਲਿਆ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਾਰਿषਾ ਨਾਮ ਨਾਮ੍ਨੈषਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਿਤਿ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ ॥ ੧,੧੫.
ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਰਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਈਫ਼ ਬਣੇ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏਗੀ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤੇਜ ਸੋਰ੍ਧੇਨ ਮਮ ਚਾਰ੍ਧੇਨ ਤੇਜਸਃ । ਅਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋਨਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ॥ ੧,੧੫.
ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਕਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਮ ਚਾਂਸ਼ੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯੁष੍ਮਤ੍ਤੇਜੋਮਯੇਨ ਵੈ । ਤੇਜਸਾਗ੍ਨਿਸਮੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਵਰ੍ਧਯਿष੍ਯਤਿ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲੇਗਾ।
ਕਣ੍ਡੁਰ੍ਨਾਮ ਮੁਨਿਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਮੁਰਮ੍ਯੇ ਗੋਮਤੀਤੀਰੇ ਮ ਤੇਪੇ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ॥ ੧,੧੫.
ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੰਡੂ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਹ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਾਯ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾਖ੍ਯਾ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ । ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਤਮृषਿਂ ਸਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਣ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾ ਭੇਜੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਸ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਮਨ੍ਦਰਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਆ।
ਤਂ ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਭਾਗ ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦਿਵਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਦਇਆਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।"
ਤਯੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ । ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਦ੍ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤ੍ਯਭਾषਤ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ, "ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਨ ਰਹਿ ਜਾ, ਭਲੀ ਔਰਤ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੁਨਃ । ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਂਸ੍ਤਨ੍ਵੀ ਤੇਨ ਸਾਕਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਬਿਤਾਏ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍ । ਉਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤਿ ਸ ਪੁਨਃ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤ੍ਯਭਾषਤ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ, ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਠੀਕ ਹੈ," ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਨ ਰਹਿ ਜਾ।"
ਪੁਨਰ੍ਗਤੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਸਾਧਿਕ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ । ਯਾਮੀਤ੍ਯਾਹ ਦਿਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਣਯਸ੍ਮਿਤਸ਼ੋਭਨਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।"
ਉਕ੍ਤਸ੍ਤਯੈਵਂ ਸ ਮੁਨਿਰੁਪਗੁਹ੍ਯਾਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ । ਇਹਾਸ੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੁਭੁ ਚਿਰਕਾਲਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਥੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪਲ ਰਹਿ ਜਾ, ਸੋਹਣੀਏ; ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਸਾ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸਹ ਤੇਨਰ੍षਿਣਾ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦੂਨਂ ਵਰ੍षਣਾਮਨ੍ਵਤਿष੍ਠਤ ॥ ੧,੧੫.
ਮੁਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਫਿਰ ਲਗਭਗ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ।
ਗਮਨਾਯ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਰਾਜਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਤਨ੍ਵ੍ਯਾ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤ੍ਯਭਾषਤ ॥ ੧,੧੫.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਕਰਦੀ, ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਨ ਰਹਿ ਜਾ।"
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਣਯਭਙ੍ਗਰ੍ਤਿਵੇਦਿਨੀ ਨ ਜਹੌ ਮੁਨਿਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਰਮ ਦਿਲ ਔਰਤ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦਰਦ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ।
ਤਯਾ ਚ ਰਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਮਰ੍षੇਰਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਨਵਂਨਵਮਭੂਤ੍ਪ੍ਰਮ ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਚੇਤਸਃ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇ ਰਾਤ ਰਮਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮੋਟਜਾਨ੍ਮੁਨਿਃ । ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਂ ਚ ਕੁਤ੍ਰੇਤਿ ਗਮ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ ॥ ੧,੧੫.
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਕੁਟੀਆ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਮਹਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਸਨ੍ਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਰਿਯਾਲੋਪੋਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੀਏ, ਅੱਜ ਦਿਨ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਣੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਛੱਡ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸੁਦਦੀ ਤਂ ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਕਿਮਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਮਹਸ੍ਤਵ ॥ ੧,੧੫.
ਫਿਰ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਦਿਨ ਸਚਮੁਚ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈ?"
ਬਹੂਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਮ ਹਸ੍ਤਵ । ਗਤਮੇਤਨ੍ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਕਸ੍ਯ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰਾ ਦਿਨ ਮੁੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਅਚੰਭੀ ਹੈ?
ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਨਦੀਤੀਰਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਸਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸਿ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੀਏ, ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਸੀ।"
ਇਯਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਿਣਾਮਮਹਰ੍ਗਤਮ੍ । ਉਪਹਾਸਃ ਕਿਮਰ੍ਥੋਯਂ ਸਦ੍ਭਾਵਃ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਮ ॥ ੧,੧੫.
ਹੁਣ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?
ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚੋਵਾਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषਸ੍ਯਾਗਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਨ ਤਨ੍ਮृषਾ । ਨਨ੍ਵਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਗਤਾਨ੍ਯਬ੍ਦਸ਼ਤਾਨਿ ਤੇ ॥ ੧,੧੫.
ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਆਈ ਸੀ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਈ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।"
ਸੋਮ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਸ ਸਾਧ੍ਵਸੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ । ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਭੀਰੁ ਕਃ ਕਾਲਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਰਮਤਃ ਸਹ ॥ ੧,੧੫.
ਸੋਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਫਿਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਉਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ: 'ਡਰਪੋਕ, ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾ?'"
ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚੋਵਾਚ ਸਪ੍ਤੋਤ੍ਤਰਾਮ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਨਵਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਤੇ । ਮਾਸਾਸ਼੍ਚ षਟ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਤ੍ਸਮਤੀਤਂ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਤ ਸੌ ਨੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਦਿਨ ਵੀ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ।"
ऋषਿਰੁਵਾਚ ਸਤ੍ਯਂ ਭੀਰੁ ਵਦਸ੍ਯੇਤਤ੍ਪਰਿਹਾਸੋऽਥਵਾ ਸ਼ੁਭੇ । ਦਿਨਮੇਕਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਿਹਾਸਿਤਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਚ ਦੱਸ, ਡਰਪੋਕ, ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ ਜਾਂ ਸੱਚਮੁਚ ਐਸਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਇਸਤਰੀ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲੰਘਿਆ ਹੈ।"