ਪਰਮੇਸ਼ਤ੍ਵਗੁਣਵਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਨਤਾਸ੍ਮ ਤਤ੍ਪਦਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਿਹ੍ਵਾਦृਗ੍ਗੋਚਰਂ ਨ ਯਤ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੀਭ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਧਯਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ॥ ੧,੧੪.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇषਾਮਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਹਰਿਃ । ਦਦੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੁਨ੍ਨਿਦ੍ਰਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਚ੍ਛਵਿਃ ॥ ੧,੧੪.
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪਤਤ੍ਰਿਰਾਜਮਾਰੂਢਮਵਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਪ੍ਰਣਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਰਾਵਨਾਮਿਤੈਃ ॥ ੧,੧੪.
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਰਯਤਾਮੀਪ੍ਸਤੋ ਵਰਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋਹਂ ਵੋ ਵਰਦਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ॥ ੧,੧੪.
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁ, ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਤਤਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਯਥਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਕਾਰਣਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲੇ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰੇ।'
ਸ ਚਾਪਿ ਦੇਵਸ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਭਿਲषਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤੇ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਰ੍ਜਲਾਤ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਪਸ਼੍ਚਰਤ੍ਸੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਚੇਤਃਸੁ ਮਹੀਰੁਹਾਃ । ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਮਾਵਵ੍ਰੁਰ੍ਬਭੂਵਾਥ ਪ੍ਰਜਾਕ੍ਸ਼ਯਃ ॥ ੧,੧੫.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ, ਬਿਨਾ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਏ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਘੱਟੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਸ਼ਕਨ੍ਮਰੁਤੋ ਵਾਤੁਂ ਵृਤਂ ਖਮਭਵਦ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸ਼ਕੁਸ਼੍ਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ॥ ੧,੧੫.
ਹਵਾ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਅਕਾਸ਼ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ; ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਵ ਚਲ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਲਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਮੁਖੇਭ੍ਯੋ ਵਾਯੁਮਗ੍ਨਿਂ ਚ ਤੇऽਸृਜਨ੍ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ ॥ ੧,੧੫.
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਤੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਛੱਡੀ।
ਉਨ੍ਮੂਲਾਨਥ ਤਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਰਸ਼ੋषਯਤ੍ । ਤਾਨਗ੍ਨਿਰਦਹਦ੍ਘੋਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ਦ੍ਰੁਮਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ॥ ੧,੧੫.
ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੁਮਕ੍ਸ਼ਯਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟੇषੁ ਸ਼ਾਖਿषੁ । ਉਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦੇਤਾਨ੍ਰਾਜਾ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਝ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਕੋਪਂ ਯਚ੍ਛਤ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਞ੍ਚ ਵਚੋ ਮਮ । ਸਨ੍ਧਾਨਂ ਵਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰੁਹੈਰਹਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਰਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਰਤ੍ਨਭੂਤਾ ਚ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਵਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇਯੀ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਭਵਿष੍ਯਜ੍ਜਾਨਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਗੋਭਿਰ੍ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਾ ॥ ੧,੧੫.
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਲਿਆ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਾਰਿषਾ ਨਾਮ ਨਾਮ੍ਨੈषਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਿਤਿ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ ॥ ੧,੧੫.
ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਰਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਈਫ਼ ਬਣੇ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏਗੀ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤੇਜ ਸੋਰ੍ਧੇਨ ਮਮ ਚਾਰ੍ਧੇਨ ਤੇਜਸਃ । ਅਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋਨਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ॥ ੧,੧੫.
ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਕਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਮ ਚਾਂਸ਼ੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯੁष੍ਮਤ੍ਤੇਜੋਮਯੇਨ ਵੈ । ਤੇਜਸਾਗ੍ਨਿਸਮੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਵਰ੍ਧਯਿष੍ਯਤਿ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲੇਗਾ।
ਕਣ੍ਡੁਰ੍ਨਾਮ ਮੁਨਿਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਮੁਰਮ੍ਯੇ ਗੋਮਤੀਤੀਰੇ ਮ ਤੇਪੇ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ॥ ੧,੧੫.
ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੰਡੂ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਹ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਾਯ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾਖ੍ਯਾ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ । ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਤਮृषਿਂ ਸਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਣ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾ ਭੇਜੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਸ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਮਨ੍ਦਰਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਆ।
ਤਂ ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਭਾਗ ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦਿਵਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਦਇਆਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।"
ਤਯੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ । ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਦ੍ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤ੍ਯਭਾषਤ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ, "ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਨ ਰਹਿ ਜਾ, ਭਲੀ ਔਰਤ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੁਨਃ । ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਂਸ੍ਤਨ੍ਵੀ ਤੇਨ ਸਾਕਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਬਿਤਾਏ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍ । ਉਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤਿ ਸ ਪੁਨਃ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤ੍ਯਭਾषਤ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ, ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਠੀਕ ਹੈ," ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਨ ਰਹਿ ਜਾ।"
ਪੁਨਰ੍ਗਤੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਸਾਧਿਕ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ । ਯਾਮੀਤ੍ਯਾਹ ਦਿਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਣਯਸ੍ਮਿਤਸ਼ੋਭਨਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।"
ਉਕ੍ਤਸ੍ਤਯੈਵਂ ਸ ਮੁਨਿਰੁਪਗੁਹ੍ਯਾਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ । ਇਹਾਸ੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੁਭੁ ਚਿਰਕਾਲਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਥੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪਲ ਰਹਿ ਜਾ, ਸੋਹਣੀਏ; ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਸਾ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸਹ ਤੇਨਰ੍षਿਣਾ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦੂਨਂ ਵਰ੍षਣਾਮਨ੍ਵਤਿष੍ਠਤ ॥ ੧,੧੫.
ਮੁਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਫਿਰ ਲਗਭਗ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ।
ਗਮਨਾਯ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਰਾਜਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਤਨ੍ਵ੍ਯਾ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤ੍ਯਭਾषਤ ॥ ੧,੧੫.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਕਰਦੀ, ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਨ ਰਹਿ ਜਾ।"
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਣਯਭਙ੍ਗਰ੍ਤਿਵੇਦਿਨੀ ਨ ਜਹੌ ਮੁਨਿਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਰਮ ਦਿਲ ਔਰਤ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦਰਦ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ।
ਤਯਾ ਚ ਰਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਮਰ੍षੇਰਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਨਵਂਨਵਮਭੂਤ੍ਪ੍ਰਮ ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਚੇਤਸਃ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇ ਰਾਤ ਰਮਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।