ਸਮਸ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਰ੍ਗਸ੍ਯ ਯਃ ਸਦਾ ਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਰੂਪਾਯ ਨਮਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਵੇਧਸੇ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਰਗਤਾ ਹੈ।
ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਿषਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਃ । ਯਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਜ੍ਞਾਨਮੂਲਾਯ ਨਤਾਸ੍ਮ ਹਰਿਮੇਧਸੇ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਕਸ਼ਰ ਤੇ ਕਸ਼ਰ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਗृਹੀਤਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰਰ੍ਥਾਨਾਤ੍ਮਨੇ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਅਨ੍ਤਃਕਰਣਰੂਪਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪਕੜੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤਰਕਰਨ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨਨ੍ਤੇ ਸਕਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਥੋਦ੍ਗਤਮ੍ । ਲਯਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਧਰ੍ਮਿਣੇ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਂਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗੁਣਵਾਨਿਵ ਯੋऽਗੁਣਃ । ਤਮਾਤ੍ਮਰੂਪਿਣਂ ਦੇਵ ਨਤਾਸ੍ਮ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ—ਉਸ ਆਤਮ ਰੂਪ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਵਿਕਾਰਮਜਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਯਨ੍ਨਿਰਜਨਮ੍ । ਨਤਾਃਸ੍ਮਤਤ੍ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਜੋ ਬਦਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਹੈ—ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਦੀਰ੍ਘਹ੍ਰਸ੍ਵਮਸ੍ਥੂਲਣ੍ਵਨਮਸ਼੍ਯਾਮਲੋਹਿਤਮ੍ । ਅਸ੍ਨੇਹਚ੍ਛਾਯਮਤਨੁਮਸਕ੍ਤਮਸ਼ਰੀਰੀਣਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਨਾ ਲੰਮਾ ਹੈ, ਨਾ ਛੋਟਾ; ਨਾ ਮੋਟਾ, ਨਾ ਪਤਲਾ; ਨਾ ਕਾਲਾ, ਨਾ ਲਾਲ; ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਛਾਂ, ਨਾ ਰੂਪ; ਨਾ ਜੁੜਿਆ, ਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ।
ਅਨਾਕਾਸ਼ਮਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਗਨ੍ਧਮਰਸਂ ਚ ਯਤ੍ । ਅਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਚਲਮਵਾਕ੍ਪਾਣਿਮਮਾਨਿਸਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਸੁਗੰਧ, ਨਾ ਸਵਾਦ; ਨਾ ਅੱਖਾਂ, ਨਾ ਕੰਨ; ਨਾ ਹਿਲਦਾ, ਨਾ ਬੋਲਦਾ, ਨਾ ਹੱਥ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ।
ਅਨਾਮਗੋਮਤ੍ਰਸੁਖਮਤੇਜਸ੍ਕਮਹੇਤੁਕਮ੍ । ਅਭਯਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰਹਿਤਮ ਨਿਦ੍ਰਮਜਰਾਮਰਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਨਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਮਾਪ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਚਮਕ, ਨਾ ਕਾਰਨ; ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਭਟਕਣ, ਨਾ ਨੀਂਦ, ਨਾ ਬੁਢ਼ਾਪਾ, ਨਾ ਮੌਤ।
ਅਰਜੋਸ਼ਬ੍ਦਮਮृਤਮਪ੍ਲੁਤਂ ਯਦਸਂਵृਤਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾਪਰੇਣ ਵੈ ਯਸ੍ਮਿਸ੍ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਨਾ ਰਾਗ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਆਵਾਜ਼, ਅਮਰ, ਅਡੋਲ, ਨਾ ਢੱਕਿਆ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਪਰਮ ਥਾਂ ਹੈ।
ਪਰਮੇਸ਼ਤ੍ਵਗੁਣਵਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਨਤਾਸ੍ਮ ਤਤ੍ਪਦਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਿਹ੍ਵਾਦृਗ੍ਗੋਚਰਂ ਨ ਯਤ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੀਭ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਧਯਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ॥ ੧,੧੪.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇषਾਮਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਹਰਿਃ । ਦਦੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੁਨ੍ਨਿਦ੍ਰਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਚ੍ਛਵਿਃ ॥ ੧,੧੪.
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪਤਤ੍ਰਿਰਾਜਮਾਰੂਢਮਵਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਪ੍ਰਣਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਰਾਵਨਾਮਿਤੈਃ ॥ ੧,੧੪.
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਰਯਤਾਮੀਪ੍ਸਤੋ ਵਰਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋਹਂ ਵੋ ਵਰਦਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ॥ ੧,੧੪.
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁ, ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਤਤਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਯਥਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਕਾਰਣਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲੇ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰੇ।'
ਸ ਚਾਪਿ ਦੇਵਸ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਭਿਲषਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤੇ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਰ੍ਜਲਾਤ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਪਸ਼੍ਚਰਤ੍ਸੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਚੇਤਃਸੁ ਮਹੀਰੁਹਾਃ । ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਮਾਵਵ੍ਰੁਰ੍ਬਭੂਵਾਥ ਪ੍ਰਜਾਕ੍ਸ਼ਯਃ ॥ ੧,੧੫.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ, ਬਿਨਾ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਏ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਘੱਟੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਸ਼ਕਨ੍ਮਰੁਤੋ ਵਾਤੁਂ ਵृਤਂ ਖਮਭਵਦ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸ਼ਕੁਸ਼੍ਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ॥ ੧,੧੫.
ਹਵਾ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਅਕਾਸ਼ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ; ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਵ ਚਲ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਲਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਮੁਖੇਭ੍ਯੋ ਵਾਯੁਮਗ੍ਨਿਂ ਚ ਤੇऽਸृਜਨ੍ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ ॥ ੧,੧੫.
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਤੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਛੱਡੀ।
ਉਨ੍ਮੂਲਾਨਥ ਤਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਰਸ਼ੋषਯਤ੍ । ਤਾਨਗ੍ਨਿਰਦਹਦ੍ਘੋਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ਦ੍ਰੁਮਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ॥ ੧,੧੫.
ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੁਮਕ੍ਸ਼ਯਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟੇषੁ ਸ਼ਾਖਿषੁ । ਉਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦੇਤਾਨ੍ਰਾਜਾ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਝ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਕੋਪਂ ਯਚ੍ਛਤ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਞ੍ਚ ਵਚੋ ਮਮ । ਸਨ੍ਧਾਨਂ ਵਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰੁਹੈਰਹਮ੍ ॥ ੧,੧੫.
ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਰਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਰਤ੍ਨਭੂਤਾ ਚ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਵਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇਯੀ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਭਵਿष੍ਯਜ੍ਜਾਨਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਗੋਭਿਰ੍ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਾ ॥ ੧,੧੫.
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਲਿਆ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਾਰਿषਾ ਨਾਮ ਨਾਮ੍ਨੈषਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਿਤਿ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ ॥ ੧,੧੫.
ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਰਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਈਫ਼ ਬਣੇ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏਗੀ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤੇਜ ਸੋਰ੍ਧੇਨ ਮਮ ਚਾਰ੍ਧੇਨ ਤੇਜਸਃ । ਅਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋਨਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ॥ ੧,੧੫.
ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਕਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਮ ਚਾਂਸ਼ੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯੁष੍ਮਤ੍ਤੇਜੋਮਯੇਨ ਵੈ । ਤੇਜਸਾਗ੍ਨਿਸਮੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਵਰ੍ਧਯਿष੍ਯਤਿ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲੇਗਾ।
ਕਣ੍ਡੁਰ੍ਨਾਮ ਮੁਨਿਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਮੁਰਮ੍ਯੇ ਗੋਮਤੀਤੀਰੇ ਮ ਤੇਪੇ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ॥ ੧,੧੫.
ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੰਡੂ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਹ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਾਯ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾਖ੍ਯਾ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ । ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਤਮृषਿਂ ਸਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ ॥ ੧,੧੫.
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਣ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾ ਭੇਜੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਸ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਮਨ੍ਦਰਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ॥ ੧,੧੫.
ਉਹਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਆ।