ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਊਚੁਃ ਨਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਵਚਸਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ । ਤਮਾਦ੍ਯਨ੍ਤਮਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਨਿਵੇੜ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਦ੍ਯਮਨੌਪਮ੍ਯਮਣ੍ਵਨਨ੍ਤਮਪਾਰਵਤ੍ । ਯੋਨਿਭੂਤਮਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚਰਸ੍ਯ ਚ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਜੋ ਅਸਲ, ਬੇਮਿਸਾਲ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਥਾਹ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਸ੍ਯਾਹਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਰੂਪਮਰੂਪਸ੍ਯ ਤਥਾ ਨਿਸ਼ਾ । ਸਂਧ੍ਯਾ ਚ ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਕਾਲਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਿਨੀ ਸੁਰਤ ਅਰੂਪ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਤ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ; ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਭੁਜ੍ਯਤੇऽਨੁਦਿਨਂ ਦੇਵੈਃ ਪਿਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਧਾਤ੍ਮਕਃ । ਬੀਜਭੂਤਂ ਸਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਸੋਮਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੋਮਾ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਮਾਸ੍ਯਤ੍ਤਿ ਤੀਵ੍ਰਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭਾਭਿਰ੍ਭਾਸਯਨ੍ਨਭਃ । ਘਰ੍ਮਸ਼ੀਤਾਮ੍ਭਸਾ ਯੋਨਿਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਰਮੀ, ਠੰਡ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ-ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਕਾਠਿਨ੍ਯਵਾਨ੍ ਯੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਜਗਦੇਤਦਸ਼ੇषਤਃ । ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਸਂਸ਼੍ਰਯੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਤਸ੍ਮੈ ਭੂਮ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ-ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯੋਨਿਭੂਤਂ ਜਗਤੋ ਵੀਜਂ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਤਤ੍ਤੋਯਰੂਪਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਨਮਾਮੋ ਹਰਿਮੇਧਸਃ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ-ਸਰੂਪ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਯੋ ਮੁਖਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਹਵ੍ਯਭੁਕ੍ਕਵ੍ਯਭੁਕ੍ਤਥਾ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਿष੍ਣਵੇ ਪਾਵਕਾਤ੍ਮਨੇ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅੱਗ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਧਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਹੇ ਯਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਂ ਕੁਰੁਤੇऽਨਿਸ਼ਮ੍ । ਆਕਾਸ਼ਯੋਨਿਰ੍ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਾਯ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਯੂ-ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਅਵਕਾਸ਼ਮਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਅਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਮਾਞ੍ਛੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵ੍ਯੋਮਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਸਮਸ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਰ੍ਗਸ੍ਯ ਯਃ ਸਦਾ ਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਰੂਪਾਯ ਨਮਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਵੇਧਸੇ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਰਗਤਾ ਹੈ।
ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਿषਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਃ । ਯਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਜ੍ਞਾਨਮੂਲਾਯ ਨਤਾਸ੍ਮ ਹਰਿਮੇਧਸੇ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਕਸ਼ਰ ਤੇ ਕਸ਼ਰ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਗृਹੀਤਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰਰ੍ਥਾਨਾਤ੍ਮਨੇ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਅਨ੍ਤਃਕਰਣਰੂਪਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪਕੜੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤਰਕਰਨ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨਨ੍ਤੇ ਸਕਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਥੋਦ੍ਗਤਮ੍ । ਲਯਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਧਰ੍ਮਿਣੇ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਂਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗੁਣਵਾਨਿਵ ਯੋऽਗੁਣਃ । ਤਮਾਤ੍ਮਰੂਪਿਣਂ ਦੇਵ ਨਤਾਸ੍ਮ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ—ਉਸ ਆਤਮ ਰੂਪ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਵਿਕਾਰਮਜਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਯਨ੍ਨਿਰਜਨਮ੍ । ਨਤਾਃਸ੍ਮਤਤ੍ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਜੋ ਬਦਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਹੈ—ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਦੀਰ੍ਘਹ੍ਰਸ੍ਵਮਸ੍ਥੂਲਣ੍ਵਨਮਸ਼੍ਯਾਮਲੋਹਿਤਮ੍ । ਅਸ੍ਨੇਹਚ੍ਛਾਯਮਤਨੁਮਸਕ੍ਤਮਸ਼ਰੀਰੀਣਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਨਾ ਲੰਮਾ ਹੈ, ਨਾ ਛੋਟਾ; ਨਾ ਮੋਟਾ, ਨਾ ਪਤਲਾ; ਨਾ ਕਾਲਾ, ਨਾ ਲਾਲ; ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਛਾਂ, ਨਾ ਰੂਪ; ਨਾ ਜੁੜਿਆ, ਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ।
ਅਨਾਕਾਸ਼ਮਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਗਨ੍ਧਮਰਸਂ ਚ ਯਤ੍ । ਅਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਚਲਮਵਾਕ੍ਪਾਣਿਮਮਾਨਿਸਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਸੁਗੰਧ, ਨਾ ਸਵਾਦ; ਨਾ ਅੱਖਾਂ, ਨਾ ਕੰਨ; ਨਾ ਹਿਲਦਾ, ਨਾ ਬੋਲਦਾ, ਨਾ ਹੱਥ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ।
ਅਨਾਮਗੋਮਤ੍ਰਸੁਖਮਤੇਜਸ੍ਕਮਹੇਤੁਕਮ੍ । ਅਭਯਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰਹਿਤਮ ਨਿਦ੍ਰਮਜਰਾਮਰਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਨਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਮਾਪ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਚਮਕ, ਨਾ ਕਾਰਨ; ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਭਟਕਣ, ਨਾ ਨੀਂਦ, ਨਾ ਬੁਢ਼ਾਪਾ, ਨਾ ਮੌਤ।
ਅਰਜੋਸ਼ਬ੍ਦਮਮृਤਮਪ੍ਲੁਤਂ ਯਦਸਂਵृਤਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾਪਰੇਣ ਵੈ ਯਸ੍ਮਿਸ੍ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਨਾ ਰਾਗ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਆਵਾਜ਼, ਅਮਰ, ਅਡੋਲ, ਨਾ ਢੱਕਿਆ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਪਰਮ ਥਾਂ ਹੈ।
ਪਰਮੇਸ਼ਤ੍ਵਗੁਣਵਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਨਤਾਸ੍ਮ ਤਤ੍ਪਦਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਿਹ੍ਵਾਦृਗ੍ਗੋਚਰਂ ਨ ਯਤ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੀਭ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਧਯਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ॥ ੧,੧੪.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇषਾਮਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਹਰਿਃ । ਦਦੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੁਨ੍ਨਿਦ੍ਰਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਚ੍ਛਵਿਃ ॥ ੧,੧੪.
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪਤਤ੍ਰਿਰਾਜਮਾਰੂਢਮਵਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਪ੍ਰਣਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਰਾਵਨਾਮਿਤੈਃ ॥ ੧,੧੪.
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਰਯਤਾਮੀਪ੍ਸਤੋ ਵਰਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋਹਂ ਵੋ ਵਰਦਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ॥ ੧,੧੪.
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁ, ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਤਤਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਯਥਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਕਾਰਣਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲੇ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰੇ।'
ਸ ਚਾਪਿ ਦੇਵਸ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਭਿਲषਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤੇ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਰ੍ਜਲਾਤ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਪਸ਼੍ਚਰਤ੍ਸੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਚੇਤਃਸੁ ਮਹੀਰੁਹਾਃ । ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਮਾਵਵ੍ਰੁਰ੍ਬਭੂਵਾਥ ਪ੍ਰਜਾਕ੍ਸ਼ਯਃ ॥ ੧,੧੫.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ, ਬਿਨਾ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਏ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਘੱਟੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਸ਼ਕਨ੍ਮਰੁਤੋ ਵਾਤੁਂ ਵृਤਂ ਖਮਭਵਦ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸ਼ਕੁਸ਼੍ਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ॥ ੧,੧੫.
ਹਵਾ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਅਕਾਸ਼ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ; ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਵ ਚਲ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਲਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਮੁਖੇਭ੍ਯੋ ਵਾਯੁਮਗ੍ਨਿਂ ਚ ਤੇऽਸृਜਨ੍ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ ॥ ੧,੧੫.
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਤੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਛੱਡੀ।