ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਤ ਉਤ੍ਸਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਪਦਾ ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ੈਲਾ ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਾਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਵੈਨਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਅਤੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਹੋਰ ਵਧ ਗਏ।
ਨ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਵਿਸਰ੍ਗੇ ਵੈ ਵਿषਮੇ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ। ਪ੍ਰਵਿਭਾਗਃ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਵਾ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍
ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਉਚ-ਨੀਚ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਨਾ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦਾ ਵੰਡ ਸੀ, ਨਾ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਵੰਡ ਸੀ।
ਨ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਨ ਗੋਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਕृषਿਰ੍ਨ ਵਣਿਕ੍ਪਥਃ। ਵੈਨ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਵਃ
ਉਦੋਂ ਨਾ ਫਸਲਾਂ ਸੀ, ਨਾ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖ-ਬੜ, ਨਾ ਖੇਤੀ ਸੀ, ਨਾ ਵਪਾਰ ਦੇ ਰਾਹ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੈਨਿਆ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਸਮਂ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਮੇਰਾਸੀਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਵਾਸਂ ਸਮਰੋਚਯਤ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਨੇ ਵਸਣ ਲਈ ਥਾਂ ਚੁਣੀ।
ਆਹਾਰਃ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਸੋਪਿ ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਸ੍ਵੌषਦੀषੁ ਵੈ
ਉਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਸੀ; ਤੇ ਜਦ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਸ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸਂ ਤੁ ਮਨੁਂ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਸ੍ਵਪਾਣੌ ਪृਥਿਵੀਨਾਥੋ ਦੁਦੋਹ ਪृਥਿਵੀਂ ਪृਥੁਃ। ਸਸ੍ਯਜਾਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਹਥੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਫਸਲ ਲਿਆ।
ਤੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾਤ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇਦ੍ਯਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਸ ਖਾਣੇ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਲੋਕ ਅੱਜ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਦਾਤਾ ਸ ਪृਥੁਰ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਮੇਰਭੂਤ੍ਪਿਤਾ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਪृਥਿਵੀਸਂਜ੍ਞਾਮਵਾਪਾਖਿਲਧਾਰਿਣੀ। ੮੯ ਤਤਸ਼੍ਚ ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰਦ੍ਰਿ ਭਿਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰੁਰਗੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪਿਤृਭਿਸ੍ਤਰੁਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਪ੍ਰਥੁ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰਥਵੀ' ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਮੁਪਾਦਾਯ ਤਤ੍ਤਦ੍ਦੁਗ੍ਧਂ ਮੁਨੇ ਪਯਃ। ਵਤ੍ਸਦੋਗ੍ਧृਵਿਸ਼੍षੋਆ!ਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਯੋਨਯੋऽਭਵਨ੍
ਫਿਰ, ਮੂਨੀ, ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼, ਪਹਾੜ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਪਿਤਰ ਤੇ ਰੁੱਖ—ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਂਡਾ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਛਾ ਤੇ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਦੁੱਧ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲਿਆ।
ਸੈषਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਧਾਰਿਣੀ ਪੋषਣੀ ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਤਤਃ ਪृਥ੍ਵੀ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਤਲੋਦ੍ਭਵਾ
ਉਹ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਥਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਧਰਤੀ ਸਭ ਦੀ ਜੜ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਸ ਪृਥੁਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਜਜ੍ਞੇ ਮਹੀਪਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵੋ ਰਾਜਾਭੂਜ੍ਜਨਰਞ੍ਜਨਾਤ੍
ਇਹ ਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਵੈਨਿਆ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ; ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜਨਮਿਆ।
ਯ ਇਦਂ ਜਨ੍ਮ ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪृਥੋਃ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਤਰੇਨ੍ਨਰਃ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਫਲਦਾਯਿ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਨਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਥੁ ਦਾ ਇਹ ਜਨਮ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਦੁਸ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨੋਪਸ਼ਮਂ ਨॄਣਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮੇਤਦੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪृਥੋਰ੍ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਂ ਨृਣਾਮ੍
ਪ੍ਰਥੁ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਵੱਡਿਆਈ ਦੀ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍ । ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਂਸ਼ਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਲੰਮੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ।
ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਵਪੁषਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍ । ਆਦ੍ਯਮਾਜਗਵਂ ਨਾਮ ਖਾਤ੍ ਪਪਾਗ ਤਤੋ ਧਨੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਜਲਦਾ, ਆਦਿ ਅਜਗਵ ਨਾਮਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ।
ਚਕਾਰ ਹ੍ਟਦਿ ਤਾਦृਕ੍ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕृਤਵਾਨਸੌ । ਤਤਃ ਸ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਃ ਪਾਲਯਨ੍ ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਮੁਪਕਾਰਾਯ ਯਦਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਹਨਿष੍ਯਸਿ । ਆਧਾਰਃ ਕਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਤੇ ਨਪਸ਼੍ਵੇष੍ਠੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਾਰ ਦੇਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੌਣ ਆਸਰਾ ਬਣੇਗਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂ?
ਤਤਸ਼੍ਵ ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨਿਬਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰੁਰਗੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪਿਤृਭਿਸ੍ਤਰੁਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼, ਪਹਾੜ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਪਿਤਰ ਤੇ ਰੁੱਖ—
ਪृਥੋਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਜਜ੍ਞਾਤੋऽਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਿਪਾਲਿਨੌ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ ਹਵਿਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਾਦ੍ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਪ੍ਰਥੂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਨਮੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੀ ਖੰਡਿਨੀ ਅਤੇ ਹਵਿਰਧਾਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅੰਤਰਧਾਨਾ ਤੋਂ ਉਪਜੇ।
ਹਵਿਰ੍ਦ੍ਧਾਨਾਤ੍ षਡਾਗ੍ਨੇਯੀ ਧਿषਣਾਜਨਯਤ੍ ਸੁਤਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਗਯਂ ਕृष੍ਣਂ ਵ੍ਰਜਾਜਿਨੌ
ਹਵਿਰਧਾਨ ਤੋਂ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਧੀ ਧਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ: ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ, ਸ਼ੁਕਰ, ਗਯਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵ੍ਰਜਾ ਅਤੇ ਅਜਿਨ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਯੇਨ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ॥ ੧,੧੪.
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ, ਜੋ ਧਨਵੰਤ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਉਹੀ ਹਵਿਰਧਾਨ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਗ੍ਰਾਃ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮੁਨੇ । ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਰਭਵਤ੍ਖ੍ਯਾਤੋ ਭੁਵਿ ਮਹਾਬਲਃ ॥ ੧,੧੪.
ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਵਾਲੀ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਤਨਯਾਯਾਂ ਤੁ ਕृਤਦਾਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਮਹਤਸ੍ਤਮਸਃ ਪਾਰੇ ਸਵਰ੍ਣਾਯਾਂ ਮਹਾਮਤੇ ॥ ੧,੧੪.
ਮਹੀਪਤਿ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ, ਸਮਰਣਾ, ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਪਾਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।
ਸਵਰ੍ਣਾਧਤ੍ਤ ਸਾਮੁਦ੍ਰੀ ਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ਨਾਮ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਸ੍ਯ ਪਾਰਗਾਃ ॥ ੧,੧੪.
ਸਮਰਣਾ ਤੋਂ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਧਨੁਰਵੈਦ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਅਪृਥਗ੍ਧਰ੍ਮਚਰਣਾਸ੍ਤੇ ਤਪ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਤ੍ਤਪਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸਲਿਲੇਸ਼ਯਃ ॥ ੧,੧੪.
ਉਹ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼੍ਰੀਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਮਹਾਮੁਨੇ । ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਮ੍ਭਸ੍ਯੇਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥ ੧,੧੪.
ਸ਼੍ਰੀ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥਮਮਿਤਾਤ੍ਮਨਾ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਨਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਧੋ-ਵਧੀ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਰੁਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਮਾਦਿष੍ਟੋਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸੁਤਾਃ । ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਵਰ੍ਧਨੀਯਾਸ੍ਤੇ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਤਥੇਤਿ ਤਤ੍ ॥ ੧,੧੪.
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਧੋ-ਵਧੀ ਕਰਨ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਨ ਗਏ।
ਤਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਵृਦ੍ਧਿਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ । ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਮਾਨਨੀਯਾ ਵਃ ਸਮ੍ਯਗਾਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ॥ ੧,੧੪.
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਧੋ-ਵਧੀ ਲਈ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਪਿਤੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਨृਪਨਨ੍ਦਨਾਃ । ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਭੂਯਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਪਿਤਰਂ ਮੁਨੇ ॥ ੧,੧੪.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ।