ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਿਦ੍ਧਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਚਿਂਤਯਾ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਗਾਵਃ ਪੁਟਕੇ ਪੁਟਕੇ ਮਧੁ
ਪृथਵੀ ਬਿਨਾ ਹਲ ਚਲਾਏ ਫਸਲਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਰੋਟੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ; ਗਾਂਵਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਨੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਪੈਤਾਮਹੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਸੂਤਃ ਸੂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੌਤ੍ਯੇऽਹਨਿ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਸੁਤਾ ਨਾਮਕ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਤਿਆ ਦੇ ਦਿਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇऽਥ ਮਾਗਧਃ। ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੌ ਤਦਾ ਮੁਨਿਵਰੈਸ੍ਤਾਵੁਭੌ ਸੂਤਮਾਗਧੌ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਮਾਗਧਾ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਦੋਵੇਂ ਸੁਤਾ ਤੇ ਮਾਗਧਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ।
ਸ੍ਤੂਯਤਾਮੇष ਨृਪਤਿਃ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਕਰ੍ਮੈਤਦਨੁਰੂਪਂ ਵਾਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਪਰਮ੍
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਵੈਨਿਆ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸ਼ਲਾਘਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ।
ਤਤਸ੍ਤਾਵੂਚਤੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਕृਤਾਞ੍ਜਲੀ। ਅਦ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ਯ ਨੋ ਕਰ੍ਮ ਜ੍ਞਾਯਤੇਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਨਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੰਮ ਸਾਨੂੰ ਅਜੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।'
ਗੁਣਾ ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਯਨ੍ਤੇ ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਯਸ਼ਃ। ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕਿਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਅਜੇ ਜਾਣੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਫੈਲੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਕਰੀਏ, ਕੀ ਆਖੀਏ?
ऋषਯ ਊਚੁਃ। ਕਰਿष੍ਯਤ੍ਯੇष ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਮਹਾਬਲਃ। ਗੁਣਾ ਭਵਿष੍ਯਾ ਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਤੈਰਯਂ ਸ੍ਤੂਯਤਾਂ ਨृਪਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਮਹਾਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਮਰਾਟ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਉਸਦੇ ਜੋ ਗੁਣ ਹੋਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਸ ਨृਪਤਿਸ੍ਤੋषਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਯਯੌ। ਸਦ੍ਗੁਣੈਃ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਲਾਘ੍ਯਾ ਗੁਣਾ ਮਮ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਜੋਗ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਦ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਗੁਣਨਿਰ੍ਵਰ੍ਣਨਂ ਤ੍ਵਿਮੌ। ਕਰਿष੍ਯੇਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦੇਵਾਹਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗੁਣ ਦੋਵੇਂ ਅੱਜ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਦਿਮੌ ਵਰ੍ਜਨੀਯਂ ਚ ਕਿਂਚਿਦਤ੍ਰ ਵਦਿष੍ਯਤਃ। ਤਦਹਂ ਵਰ੍ਜਯਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੇਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਨृਪਃ
ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਗੁਣ ਦੱਸਣ ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪृਥੋਰ੍ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਭਵਿष੍ਯੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸੁਸ੍ਵਰੌ ਸੂਤਮਾਗਧੌ
ਫਿਰ ਸੁਤਾ ਤੇ ਮਾਗਧਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਵੈਨਿਆ ਦੀ ਭਵਿੱਖੀ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਗੀਤ ਬਣਾਇਆ।
ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਦਾਨਸ਼ੀਲੋਯਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਹ੍ਰੀਮਾਨ੍ਮੈਤ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਲੋ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦੁष੍ਟਸ਼ਾਸਨਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਦਾਨੀ ਹੈ, ਵਾਅਦੇ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ, ਲਜਜਤ ਹੈ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਕृਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਦਯਾਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਿਯਭਾषਕਃ। ਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਯਿਤਾ ਯਜ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸਾਧੁਸਮ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕੀਤੇ ਉਪਕਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਣਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਚ ਮਿਤ੍ਰੇ ਚ ਵ੍ਯਵਹਾਰਸ੍ਥਿਤੌ ਨृਪਃ। ੬੩ ਸੂਤੇਨੋਕ੍ਤਾਨ੍ ਗੁਣਾਨਿਤ੍ਥਂ ਸ ਤਦਾ ਮਾਗਧੇਨ ਚ। ਚਕਾਰ ਹृਦਿ ਤਾਦृਕ੍ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕृਤਵਾਨਸੌ
ਰਾਜਾ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਰਾਜਕਾਜ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਵਰਤਦਾ, ਰਥੀ ਤੇ ਮਾਗਧ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਗੁਣ ਸੁਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਃ ਪਾਲਯਨ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਇਯਾਜ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪृਥਿਵੀਨਾਥਮੁਪਤਸ੍ਥੁਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਓषਧੀषੁ ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਸੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਰਾਜਕੇ। ਤਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਨਤਾਃ ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੌਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਆਏ। ਓਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ।
ਪ੍ਰਜਾ ਊਚੁਃ ਅਰਾਜਕੇ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧਰਿਤ੍ਰ੍! ਯਾ ਸਕਲੌषਧੀਃ। ਗ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਰਤੀ! ਸਾਰੇ ਪੌਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨੋ ਵृਤ੍ਤਿਪ੍ਰਦੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲੋ ਨਿਰੂਪਿਤਃ। ਦੇਹਿ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰੀਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਜੀਵਨੌषਧੀਃ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤਰਸ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੌਦੇ ਦਿਓ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਪਤਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਾਦਾਯਜਗਵਂ ਧਨੁਃ। ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਕੁਪਿਤਃ ਸੋਨ੍ਵਧਾਵਦ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਨਨਾਸ਼ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਗੌਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਸਾ ਲੋਕਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦੀਨ੍ਸਂਤ੍ਰਾਸਾਦਗਮਨ੍ਮਹੀ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਗਾਂ ਬਣ ਗਈ ਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਈ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯਯੌ ਦੇਵੀ ਸਾ ਤਦਾ ਭੂਤਧਾਰਿਣੀ। ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਸਾ ਵੈਨ੍ਯਂ ਦਦृਸ਼ੋ!ऽਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧਮ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਗਈ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵੈਨਿਆ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਸੁਧਾ ਪृਥੁਂ ਰਾਜਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨਾ ਤਦ੍ਬਾਣਪਰਿਤ੍ਰਾਣਪਰਾਯਣਾ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਥੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਪृਥਿਵ੍ਯੁਵਾਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਪਾਪਂ ਕਿਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ। ਯੇਨ ਮਾਂ ਹਂਤੁਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਕਰੋषਿ ਨृਪੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਰਾਜਾ! ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਇੰਨੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?
ਪृਥੁਰੁਵਾਚ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੇ ਦੁष੍ਟਕਾਰਿਣਿ। ਬਹੂਨਾਂ ਭਵਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦੋ ਵਧਃ। ੭੪ ਪृਥਿਵ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮੁਪਕਾਰਾਯ ਯਦਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਹਨਿष੍ਯਸਿ ਆਧਾਰਃ ਕਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਤੇ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪ੍ਰਥੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ?
ਪृਥੁਰੁਵਾਚ ਤ੍ਵਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਸੁਧੇ ਬਾਣੈਰ੍ਮਚ੍ਛਾਸਨਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਮ੍। ਆਤ੍ਮਯੋਗਬਲੇਨੇਮਾ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਪ੍ਰਥੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਸੁਧਾ ਤਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍। ਪ੍ਰਵੇਪਿਤਾਙ੍ਗੀ ਪਰਮਂ ਸਾਧ੍ਵਸਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸਰੀਰ ਕੰਪਦਾ, ਮੁੜ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪृਥਿਵ੍ਯੁਵਾਚ ਉਪਾਯਤਃ ਸਮਾਰਬ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਦਾਮ੍ਯੁਪਾਯਂ ਤੇ ਤਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਹਰ ਕੰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਢੰਗ ਦੱਸਾਂਗੀ—ਜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਉਹ ਕਰ ਲੈ।
ਸਮਸ੍ਤਾ ਯਾ ਮਯਾ ਜੀਰ੍ਣਾ ਨਰਨਾਥ ਮਹੌषਧੀਃ। ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਪਰਿਣਾਮਿਨੀਃ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੌਦੇ ਮੈਂ ਪਚਾ ਲਏ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਮਮ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ। ਤਂ ਤੁ ਵਤ੍ਸਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਰੇਯਂ ਯੇਨ ਵਤ੍ਸਲਾ
ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਬਣਾਅ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਕਾਂ।
ਸਮਾਂ ਚ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਮਂਤਤਃ। ਵਰੌषਧੀਬੀਜਭੂਤਂ ਬੀਜਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਯੇ
ਸਭ ਥਾਂ ਦੁੱਧ ਇਕਸਾਰ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕੇ; ਵਧੀਆ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਜੜ, ਬੀਜ, ਹਰ ਥਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ।