ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਪੂਤੈਸ੍ਤੈਃ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਮੁਨਿਗਣਾਨृਪਮ੍। ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨਿਹਤਂ ਪੁਰ੍ਵਂ ਭਗਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦਨਾਦਿਨਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਰੇਣੁਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜ। ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਚਾਸਨ੍ਨਾਤ੍ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤੇ ਜਨਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਧੂੜ ਉਡਦੀ ਵੇਖੀ; ਲੋਕ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਚ ਜਨੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਚੋਰੀਭੂਤੈਰਰਾਜਕੇ। ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਤੁ ਲੋਕੈਰਾਰਬ੍ਧਂ ਪਰਸ੍ਵਾਦਾਨਮਾਤੁਰੈਃ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਚੋਰੀ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਲੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ।
ਤੇषਾਮੁਦੀਰ੍ਣਵੇਗਾਨਾਂ ਚੋਰਾਣਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਸੁਮਹਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰੇਣੁਃ ਪਰਵਿਤ੍ਤਾਪਹਾਰਿਣਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੋਰਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਧੂੜ ਉੱਡਦੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਡਾਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਂਮਂਤ੍ਰ੍! ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਨਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਭृਤਃ। ਮਮਨ੍ਥੁਰੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਨਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਉਰੂ (ਥੱਥ) ਨੂੰ ਪੂਤ੍ਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜਿਹਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਥਿਆ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਸ੍ਯੋਰੋਃ ਪੁਰੁषਃ ਕਿਲ। ਦਗ੍ਧਸ੍ਥੂਣਾਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਃ ਖਲ੍ਵਾਟਾਸ੍ਯੋਤਿਹ੍ਰਸ੍ਵਕਃ
ਮਥਣ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਥੱਥ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਆਦਮੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸੜੀ ਹੋਈ ਥੰਮ ਵਰਗਾ, ਗੰਜਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਵਿਪ੍ਰਾਨਾਹ ਚਾਤੁਰਃ। ਨਿषੀਦੇਤਿ ਤਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਨਿषਾਦਸ੍ਤੇਨ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਚਤੁਰ ਆਦਮੀ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਬੈਠ ਜਾ,' ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਸਂਭਵਾ ਜਾਤਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ਼ੈਲਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਨਿषਾਦਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪਾਪਕਰ੍ਮੋਪਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਾਦਾ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ। ਨਿषਾਦਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਜਾਤਾ ਵੇਨਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਨਾਃ
ਉਸ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪਾਪ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਦਾ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਵੇਨ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਹਸ੍ਤਂ ਮਮਨ੍ਥੁਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਮਥਿਆ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਤਤ੍ਰਾਭੂਤ੍ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਵਪੁषਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍। ੩੯ ਆਦ੍ਯਮਾਜਗਵਂ ਨਾਮ ਖਾਤ੍ਪਪਾਤ ਤਤੋ ਧਨੁਃ। ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨਭਸਃ ਕਵਚਂ ਚ ਪਪਾਤ ਹ
ਮਥਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਜੋ ਤੇਜੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਜਗਵ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਧਨੁਸ਼, ਦਿਵਯ ਬਾਣ ਤੇ ਕਵਚ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਜਾਤੇ ਤੁ ਭੂਤਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣੈਵ ਜਾਤੇਨ ਵੇਨੋਪਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ। ਪੁਨ੍ਨਾਮ੍ਨੋ ਨਰਕਾਤ੍ ਤ੍ਰਾਤਃ ਸੁਤੇਨ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਵੇਨ ਵੀ ਤ੍ਰਿਦਿਵ (ਸਵਰਗ) ਚਲੇ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਪੁੰਨ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਸ਼੍ਚ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤੋਯਾਨਿ ਚਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਨਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ, ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ।
ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੈਰਾਙ੍ਗਿਰਸੈਃ ਸਹ। ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਜਙ੍ਗਮਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਦਾ ਵੈਨ੍ਯਮਭ੍ਯਸਿਞ੍ਚਨ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਪਿਤਾਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਆੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੈਨਿਆ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਹਸ੍ਤੇ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਵਿष੍ਣੋਰਂਸ਼ਂ ਪृਥੁਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤੋषਂ ਪਰਂ ਯਯੌ
ਜਦ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕਰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਿਥੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰ ਕਰੇ ਚਿਹ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਭਵਤ੍ਯਵ੍ਯਾਹਤੋ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਕਰ ਹੱਥ 'ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਾਰੇ ਸਮਰਾਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਮਹਤਾ ਰਾਜਰਾਜ੍ਯੇਨ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸੋਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਧਰ੍ਮਕੋ ਵਿਦੈ
ਪ੍ਰਿਥੂ ਵੈਨਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਸੀ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਪਰਾਜਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੇਨਾਨੁਰਞ੍ਜਿਤਾਃ। ਅਨੁਰਾਗਾਤ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਰਾਜੇਤ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਨਾਂ 'ਰਾਜਾ' ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਆਪਸ੍ਤਸ੍ਤਂਭਿਰੇ ਚਾਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰ ਮਭਿਯਾਸ੍ਯਤਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਦਦੁਰ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਧ੍ਵਜਭਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਨਾਭਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਗਿਆ; ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੋਈ ਝੰਡਾ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ।
ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਿਦ੍ਧਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਚਿਂਤਯਾ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਗਾਵਃ ਪੁਟਕੇ ਪੁਟਕੇ ਮਧੁ
ਪृथਵੀ ਬਿਨਾ ਹਲ ਚਲਾਏ ਫਸਲਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਰੋਟੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ; ਗਾਂਵਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਨੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਪੈਤਾਮਹੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਸੂਤਃ ਸੂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੌਤ੍ਯੇऽਹਨਿ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਸੁਤਾ ਨਾਮਕ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਤਿਆ ਦੇ ਦਿਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇऽਥ ਮਾਗਧਃ। ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੌ ਤਦਾ ਮੁਨਿਵਰੈਸ੍ਤਾਵੁਭੌ ਸੂਤਮਾਗਧੌ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਮਾਗਧਾ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਦੋਵੇਂ ਸੁਤਾ ਤੇ ਮਾਗਧਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ।
ਸ੍ਤੂਯਤਾਮੇष ਨृਪਤਿਃ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਕਰ੍ਮੈਤਦਨੁਰੂਪਂ ਵਾਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਪਰਮ੍
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਵੈਨਿਆ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸ਼ਲਾਘਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ।
ਤਤਸ੍ਤਾਵੂਚਤੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਕृਤਾਞ੍ਜਲੀ। ਅਦ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ਯ ਨੋ ਕਰ੍ਮ ਜ੍ਞਾਯਤੇਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਨਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੰਮ ਸਾਨੂੰ ਅਜੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।'
ਗੁਣਾ ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਯਨ੍ਤੇ ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਯਸ਼ਃ। ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕਿਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਅਜੇ ਜਾਣੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਫੈਲੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਕਰੀਏ, ਕੀ ਆਖੀਏ?
ऋषਯ ਊਚੁਃ। ਕਰਿष੍ਯਤ੍ਯੇष ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਮਹਾਬਲਃ। ਗੁਣਾ ਭਵਿष੍ਯਾ ਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਤੈਰਯਂ ਸ੍ਤੂਯਤਾਂ ਨृਪਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਮਹਾਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਮਰਾਟ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਉਸਦੇ ਜੋ ਗੁਣ ਹੋਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਸ ਨृਪਤਿਸ੍ਤੋषਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਯਯੌ। ਸਦ੍ਗੁਣੈਃ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਲਾਘ੍ਯਾ ਗੁਣਾ ਮਮ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਜੋਗ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਦ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਗੁਣਨਿਰ੍ਵਰ੍ਣਨਂ ਤ੍ਵਿਮੌ। ਕਰਿष੍ਯੇਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦੇਵਾਹਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗੁਣ ਦੋਵੇਂ ਅੱਜ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਦਿਮੌ ਵਰ੍ਜਨੀਯਂ ਚ ਕਿਂਚਿਦਤ੍ਰ ਵਦਿष੍ਯਤਃ। ਤਦਹਂ ਵਰ੍ਜਯਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੇਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਨृਪਃ
ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਗੁਣ ਦੱਸਣ ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ।