ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਮਨ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਉਹ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਖਮ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਅਪਕ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼—ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਗੁਣ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਪਰੇ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼! ਤੂੰ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਰਾਟ, ਸਵਰਾਟ, ਸਮਰਾਟ ਅਤੇ ਪਰਮ ਰਾਜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ—ਅੱਗੇ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ—ਸਮਰਥਨ ਦਿੱਤਾ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਯਜਨਾ, ਹਵਨ, ਘੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਵਿੱਅਕਤ ਜਨਵਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਰਿਗ ਅਤੇ ਸਮਾ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਛੰਦ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਯਜੁਰ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਇੱਕ ਕੰਮ ਤੋਂ ਘੋੜੇ ਮਿਲੇ। ਗਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਆਈਆਂ, ਤਾਕਤ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ; ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਤੇਰੇ ਰੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ; ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਹਵਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਚੰਦ। ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ; ਤੇਰੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਸਵਰਗ। ਤੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਨਮਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬਰਗਦ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬੀਜ ਵਜੋਂ ਨਿਯਮਿਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬਰਗਦ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਬੀਜ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਮੇਂ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭਾਗ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਆਨੰਦ, ਏਕਤਾ, ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਸੁਖ, ਦੁਖ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਵੀ; ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਪ੍ਰਗਟ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਆਤਮਾ, ਵਿਰਾਟ, ਸਮਰਾਟ, ਸਵਰਾਟ—ਇਹ ਸਭ ਅੰਦਰ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਿਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ, ਹਰ ਜੀਵ ਦਾ ਅਸਲ, ਹਰ ਰੂਪ ਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ—ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਤੂੰ ਸਭ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ, ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਮੈਂ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਜੋ ਤਪ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਫਲ ਲਿਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਧ੍ਰੁਵ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ; ਜਦ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਸੋਚਿਆ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਭੁੱਲਿਆ ਤੇ ਅਯੋਗ ਮਨ ਜੋ ਚਾਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਇੰਦਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਉਸ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਜਣਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੌਤੇਲੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਅਧਰਣਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਥਾਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਥਾਂ ਤੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਬੱਚੇ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਇਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਿਆ—ਜਵਾਨ, ਸੁਖ-ਸੰਪਦਾ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ। ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ: ‘ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਵਿਰਲਾ। ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਥਿਤੀ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਹੋਰ, ਹੇ ਬੱਚੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ—ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬੱਚੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ, ਸਾਰੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਧ੍ਰੁਵ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧ੍ਰੁਵ ਤਾਰੇ ਵਜੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।