ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਤਕਾਰੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸੁਭਾਗ ਜਾਂ ਝਗੜੇ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਦੱਸੋ।" ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧੀ ਖਿਆਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਖਿਆਤੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਧਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ—ਜਨਮੇ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੈਰਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਆਯਤੀ ਤੇ ਨਯਤੀ, ਧਾਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ। ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਮ੍ਰਕੰਡੂ ਜਨਮੇ, ਮ੍ਰਕੰਡੂ ਤੋਂ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਜਨਮਿਆ। ਪ੍ਰਾਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਤਿਮਾਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜਵਾਂਸ਼, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਫੈਲਿਆ। ਮਰੀਚੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੰਭੂਤੀ ਤੋਂ ਪੌਰਨਮਾਸਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਵਿਰਜਾ ਅਤੇ ਸਰਵਗਾ—ਜਨਮੇ। ਸ੍ਰਮਿਤੀ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਜਨਮੀਆਂ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਕੁਹੁ, ਰਾਕਾ, ਅਤੇ ਅਨੁਮਤੀ ਜਨਮੀਆਂ; ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਅਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਿਰਪਾਪ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਤੋਂ ਦਤੋਲੀ ਜਨਮਿਆ। ਅਗਸਤਿਆ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਸਵਾਇੰਭੂਵ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿਚ ਸੀ; ਕਰਦਮਾ, ਸ਼ਵਾਵਰਿਆ ਅਤੇ ਸਹਿਸ਼ਣੁ ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਪੁਲਹਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਸ਼ਮਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ; ਕ੍ਰਤੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਨਨਤੀ ਨੇ ਬਾਲਖਿਲਿਆ ਜਨਮਾਏ। ਸाठ ਹਜ਼ਾਰ ਤਪਸਵੀ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਜੋੜ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਕਾਰ ਸੀ, ਪਾਣੀ, ਧੂੰਹ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜਨਮ ਲਏ। ਵਿਸ਼ਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉਰਜਾ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਰਜੋਗਾਤ੍ਰਾ, ਉਰਧਵਬਾਹੁ, ਵਸਨਾ, ਅਨਘਾ, ਸੁਤਪਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ—ਜਨਮੇ। ਇਹ ਸੱਤ ਨਿਰਪਾਪ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ; ਉਹ ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ। ਉਸ ਤੋਂ, ਸਵਾਹਾ ਦੁਆਰਾ, ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ—ਪਾਵਕ, ਪਾਵਮਾਨਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਚਿ—ਜਨਮੇ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪਚੀਹ ਹੋਰ ਜਨਮੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੱਲ ਉਨੰਜਾ ਅੱਗਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਗਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਰਚੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਹੋ ਚੁਕਾ। ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ, ਬਹਿਰਸ਼ਦ, ਅਨਾਗਨੀ, ਅਤੇ ਸਾਗਨੀ, ਸਵਧਾ ਨਾਲ, ਮੈਨਾ ਅਤੇ ਵਿਧਾਰੀਣੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ, ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਖ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਸਵਾਇੰਭੂਵ ਮਨੂ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ—ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉਤਤਾਨਪਾਦ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਚੁਕੇ ਹਾਂ। ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਰੂਚੀ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਉਤਤਮ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੂਜੀ ਰਾਣੀ ਸੁਨੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਵਧੀਕ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰੁਵ ਸੀ। ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਤਤਮ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹੇ। ਪਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਥੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਰੂਚੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਸਹਪਤਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਇਹ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਮਝ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ। ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਅਰਥ; ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਸੁਨੀਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ?" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰੁਵ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹਲਕੇ ਕੰਨਪਟੀਆਂ ਕੰਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੁਨੀਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬੱਚੇ, ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਕੌਣ, ਬੱਚੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਨਯਾਯ ਕੀਤਾ?" ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਕਿਵੇਂ ਸੁਰੂਚੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਨੀਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਸੁਰੂਚੀ ਨੇ ਸੱਚ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ; ਤੂੰ ਅਭਾਗਾ ਹੈਂ। ਨੇਕ ਲੋਕ ਵੀ ਸਹਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪਿਛਲੇ ਕੀਤੇ ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਕਾਰਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਪਿਆਰੇ; ਜੋ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕੌਣ ਦੇ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਲੈ ਸਕਦਾ?