ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਗਵਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਨਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਘਰ, ਸੇਵਕ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਵੋ।” ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ, ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸਾਡੇ ਗਹਿਣੇ—ਇਹ ਵੀ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਵੋ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਧਰਮ, ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਣ ਵਰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹੋ—even ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਾ ਹੋਣ—ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੋਭਾਵਾਨ, ਗੁਣਵਾਨ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਵੀਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਦੁਸ਼ਗੁਣ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਹੇ ਕਮਲ ਨੈਨੀ ਮਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਦਾ ਨਿਵਾਜੋ। ਜਦੋਂ ਇੰਝ ਸ੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਤਿ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਹਰੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ।” ਇੰਦ੍ਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮਿਲੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਛੱਡੋ।” ਫਿਰ ਉਹ ਦੂਜੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ।” ਸ੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, “ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਵਰ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਇਸ ਭਜਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਮੋੜਾਂਗੀ।” ਮਹਾਨ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਨੂੰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਮੁਨੀ ਦੀ ਧੀ ਖਿਆਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਥਨ ਸਮੇਂ ਦੁਬਾਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਜਿਵੇਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।” “ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਕਮਲ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਬਣੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਸੀਤਾ ਬਣੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮਣੀ ਬਣੀ, ਤੇ ਹਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣੀ ਰਹੀ।” “ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।” “ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਝਗੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।” “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਖਿਆਤੀ ਤੋਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ। ਇਹ ਸਤੁਤੀ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਕੀਤੀ, ਸਭ ਲਾਭ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।” ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਸੋ।” ਤਾਂ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਲਕਸ਼ਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧੀ ਖਿਆਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਖਿਆਤੀ ਤੋਂ ਧਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੇਰਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਆਯਤੀ ਅਤੇ ਨਿਯਤੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਾਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।” “ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਜਨਮੇ, ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਤੋਂ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੇਦਸ਼ੀਰ੍ਸ਼ ਜਨਮੇ। ਪ੍ਰਾਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਤਿਮਾਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜਵੰਸ਼, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਫੈਲਿਆ। ਮਰੀਚੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੰਭੂਤੀ ਨੇ ਪੌਰਨਮਾਸਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਿਰਜਾ ਅਤੇ ਸਰਵਗਾ ਜਨਮੇ।” “ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਜਨਮੀਆਂ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਕੁਹੁ, ਰਾਕਾ ਅਤੇ ਅਨੁਮਤੀ ਜਨਮੀਆਂ; ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ। ਪੁਲਸਤ੍ਯ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਤੋਂ ਦਤੋਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ।” “ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਅਗਸਤ੍ਯ ਜੀ ਸਵਾਇੰਭੁਵ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਰਦਮ, ਸ਼ਵਾਵਰੀਯਾ ਅਤੇ ਸਹਿਣੁ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਪੂਲਹਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਤੋਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਨਨਤੀ ਤੋਂ ਬਾਲਖਿਲਯਾ ਜਨਮੇ।” “ਛੇਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤਪਸਵੀ, ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਜੁਆਇੰਟ ਜਿਹੇ ਛੋਟੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਉੱਪਰ ਵਹਿੰਦਾ, ਜਲ, ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜਨਮੇ। ਵਿਸ਼ਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਊਰਜਾ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ: ਰਜੋਗਾਤ੍ਰ, ਊਰਧਵਬਾਹੁ, ਵਸਨਾ, ਅਨਘ, ਸੁਤਪਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਨਿਰਮਲ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ। ਇਹ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।” “ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਰਾਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ: ਪਾਵਕ, ਪਾਵਮਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਚਿ—ਜੋ ਜਲ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਤਾਲੀ ਹੋਰ ਜਨਮੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੱਲ ਉਨੰਜਾ (49) ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” “ਇਹ ਸਭ ਅੱਗਾਂ ਪਿਤਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਰਚੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।” ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।