ਦੇਵਤੇ ਜਦੋਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਹਰੀ, ਮਿਹਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰਾਂਗਾ। ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਫਿਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਓ। ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਾਣੀ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤੋ।" ਹਰੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥੋ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਨਤੀਜਾ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿਕਲੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਅਮਰ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਹਨਤ ਮਿਲੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉਪਰੰਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤਿਆ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਾਣੀ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਪੂੰਛ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਗ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਲ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰੋ-ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹਰੀ ਆਪ ਹੀ ਕੱਛਵੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹਨ। ਕੇਸ਼ਵ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜੋ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਨਾ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਮਥਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਦਰਨੀਯਾ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੁਰਗਵਾਸੀ ਸ਼ੁੱਧ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਤਾਂ ਮਦਮਸਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਾਰਿਜਾਤ ਵ੍ਰਿਖਸ਼ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵੀ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੇ ਨਾਗ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇਵਤਾ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੀ ਕਲਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਪ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੁੜ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਮਹਿਲਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਜਲ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਾਵਾਸੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲੈ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਏ। ਦੇਵੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅੱਗੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਣੁ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਆਦਿ ਦੈਤਿਆ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਛੀਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਣੁ ਜੀ ਨੇ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੰਝਾ ਲਿਆ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੈਤਿਆ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਪਰਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਰੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਚਮਕ ਉਠਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਸਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੁੜ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।