ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲੋਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਂ ਲਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ। ਉਹ ਹਰੀ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਫਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਫਲ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਫਲ ਤੋਂ ਫਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਭੋਗਤਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਭੋਗਣਯੋਗ ਵੀ, ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸਰਵਸੁ ਵੀ; ਤੇਰਾ ਸਰੂਪ ਹੀ ਕਰਮ ਅਤੇ ਫਲ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਸੱਚੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਅਜਨਮਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ, ਅਪਰਗਟ ਅਤੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਾ ਸਥੂਲ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸੁੱਖਮ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਅਣਗਿਣਤ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਇਕ-ਅੱਛੋਤ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀ, ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਪੁੰਨ ਦੋਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਬ ਪਵਿੱਤਰ ਓਮ ਵਿੱਚ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈਂ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾ। ਇਹ ਉਚਾਰਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲੇ, “ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ।” ਜਿਸ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਸ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਕਠੇ ਹੋਏ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਆਦਿ ਰੂਪ, ਸਭ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨਿਰੁਪਾਧਿਕ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਰੂਪੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ। ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਪੂਸ਼ਾ ਅਤੇ ਪਾਵਕਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੱਗਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਵਾਸੂ, ਸਾਵਾ, ਮਰੁਤ-ਗਣ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਸਰਣ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਜਦੋ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਪਮਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਚਕਰ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਅਨੋਖੇ ਤੇਜੋਮਈ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। “ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਅਦਵੈਤ ਸਰੂਪ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਵੀ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਯਮ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਾਸੂ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਗਣ ਹੈਂ। ਸਾਰੀ ਦੇਵ ਮੰਡਲੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਜ, ਵਸ਼ਟ, ਓਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਗਿਆਤਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਵੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵੀ ਤੂੰ ਹੈਂ। ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੈਥੋਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਰ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸਰਣ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ। ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ, ਵਾਸਨਾ, ਮੋਹ ਤੇ ਸੋਗ, ਤੇਰੀ ਸਰਣ ਪਾਉਣ ਤਕ ਹੀ ਰਹਿਣ। ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਰਣ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਹੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਰਣ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਵਧਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਵਧਾਵਾਂਗਾ। ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਸਭ ਜੜੀਆਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਕੋਲ ਲੈ ਆਓ। ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਾਨ ਲਈ ਦੰਡ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਬਣਾਓ। ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਮਥੋ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਂਝੇ ਯਤਨ ਲਈ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਫਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਮਥਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਿਕਲੇਗਾ—ਉਹ ਪੀ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸਿਰਫ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਮਿਹਨਤ ਹੀ ਹੱਥ ਆਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤਿਆ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੇਮੰਤ ਰੁਤੂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਾਨ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਥਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਪੁੱਛ ਫੜਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਮਥਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।