ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਅਤੇ ਰਚਨਾ-ਸੰਚਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਆਓ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ-ਨੀਵੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਰਚਨਾ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ। ਉਹ ਅਸਲੀ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।” ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ, ਜੋ ਅਨੰਤ, ਅਜੇਤ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੂਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਸਰਵ-ਸ਼ਾਂਤ, ਅਨੰਤ, ਅਜਨਮਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਖੰਡ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ—ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਵਿੱਚ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ—ਉਹਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵੀ ਹੈ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਤ ਆਦਿ ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ। ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਪਾਂ (ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਨਿਮੇਸ਼ ਆਦਿ) ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇ।” ਉਹ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਲੋਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ। ਜੋ ਕਾਰਣ ਤੇ ਫਲ, ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਦਾ ਵੀ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਲ ਦਾ ਵੀ ਫਲ ਹੈ—ਉਹ ਹਰੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਕਾਰਣਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕਾਰਣਾਂ ਦਾ ਵੀ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਭੋਗਤਾ ਹੈ, ਭੋਗਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਸਰਜਨਹਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਰਮ ਤੇ ਫਲ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ, ਨਿਤ, ਅਜਨਮਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਚਲ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਵਿਕਾਰੀ ਹੈ—ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਂ ਸਥੂਲ ਹੈ, ਨਾਂ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਲਛਣ ਦੇ ਅਧੀਨ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜਿਸਦੀ ਅਣਗਿਣਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਂ ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ), ਤੇ ਨਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਅਵਸਥਾ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਸਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਸ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਓਮ ਵਿਚ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਵਰੂਪ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ।” ਇਹ ਉਚਾਰਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮਿਹਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਉਹਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ, ਯੱਗ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਸਭ ਦਾ ਪੂਰਵਜ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰਜਨਹਾਰ ਤੇ ਨਿਰਪੇਖ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ ਧਾਰੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਯ, ਪੂਸ਼ਾ, ਪਾਵਕ ਤੇ ਅੱਗਾਂ ਹਨ; ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਵਸੁ, ਸਾਵਾ, ਮਰੁਤਗਣ, ਸਾਧਯ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਇੰਦਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਨਮਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਤੇ ਅਦਵਿਤੀਯ ਪ੍ਰਭਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਅਭੇਦ, ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ), ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਯਮ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਵਸੁ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਯ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਂ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੇਵ-ਸਮੂਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰਜਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਯੱਗ, ਵਸ਼ਟ ਮੰਤ੍ਰ, ਓਮ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਗਿਆਤਾ ਤੇ ਗਿਆਨ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ; ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੈਥੋਂ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ। ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭਟਕਣਾ ਤੇ ਸੋਗ ਸਿਰਫ਼ ਤਦ ਤੱਕ ਰਹਿਣ ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਹੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ। ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਵਧਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।