ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੀਵਾ ਖੁਦ ਹਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ। ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸ ਲਤਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਵਿਭਾਵਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਦਿਵਸ ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਵਰ ਦੈਨ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੰਵਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਵੀ ਨਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੂੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਝੰਡਾ ਕਮਲਾਲਯਾ ਹੈ। ਤਰਸ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਤੇ ਕਾਮਨਾ ਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਹਨ। ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਮ ਹਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸਤਰੀ ਰੂਪ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਧਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅਸਧਾਰਣ ਮਾਲਾ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਮਾਲਾ ਇੰਨੀ ਸੁਗੰਧੀ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਮਹਕਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵ ਉਸਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਧਰੀ ਕੁੜੀ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਧਰੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿਮਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇ। ਇੰਦਰ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਨ। ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਲਾ ਸਿਰ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਏਰਾਵਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਲਾ ਓਥੇ ਇੰਨੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ। ਪਰ, ਏਰਾਵਤ, ਜੋ ਮਸਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਲਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਸੁੰਘੀ ਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਰੁੱਸ ਗਏ ਤੇ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਨਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਾਲਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਰਗਾ ਜਾਂ ਓਹਨਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਤੇਜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਫੌਰਨ ਏਰਾਵਤ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ ਤੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਦਇਆਲੂ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਮਾਫੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ繁ਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ। ਨਾ ਯੱਗ ਹੋਏ, ਨਾ ਤਪੱਸਿਆ, ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਕੀਤੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਲਾਲਚ ਆਦਿਕ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਛੋਟੀ-ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਜਿਥੇ ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ繁ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ繁ਦੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ繁ਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ, ਗੁਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਤਾਕਤ, ਸੂਰਵੀਰਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਬਦਨਾਮ ਤੇ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ繁ਦੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਣ। ਐਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਲਾਲਚ ਤੇ ਬਿਨਾ繁ਦੀ ਦੇ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ繁ਦੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਭੱਜ ਕੇ ਰਾਖੀ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਆਖਰ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।