ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਸੰਕਟ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕਟ्ठੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਮੁੜੇ। ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਜੋ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਤੂੰ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ। ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਰਚਨਾ ਦਾ ਕੰਮ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ।" ਸ੍ਰੀ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੀਰ ਕਾਰਨ, ਧਰਤੀ ਕਦੇ ਡੁੱਬਦੀ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਿਛਲੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਮੁੜ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਰਚਨਾ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਚਨਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਪ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਧਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈ? ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਏ? ਅਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਆਦਿਕ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਕੀ ਹਨ?" ਸ੍ਰੀ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਜੋ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਸੱਚੇ ਜੀਵ ਉਪਜੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਉਪਜੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਨਾਂ ਤੋਂ ਰਜਸ ਤੇ ਤਮਸ ਦੋਵੇਂ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਪਜੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਵੱਧੀਆ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਤਮਸ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਉਪਜੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਬਣੀਆਂ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਛਾਤੀ, ਰਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਚੌਕਸ ਜਾਤੀ-ਵਿਵਸਥਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਯਜਨ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਜਨ ਸਦਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੇ ਪਾਬੰਦ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਮੋਹਨ ਗਿਆਨੀ, ਕੋਈ ਸਵਰਗ, ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਇਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਸਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਬਿਲਵ' ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ—even ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ—ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਦਾ ਬੀਜ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸਨਾ ਆਦਿ, ਜੋ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਜਾਤ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਰਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਆਉਣੀ ਆਦਿ ਉਪਜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਵਧਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਿਲ੍ਹੇ ਬਣਾਏ—ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਨਿਰਮਿਤ ਗੜ੍ਹ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਛੋਟੇ ਪਿੰਡ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘਰ ਬਣਾਏ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਠੰਢ, ਗਰਮੀ ਆਦਿ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਅਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਚੌਲ, ਜੌ, ਗੇਂਹੂ, ਚਣੇ, ਤਿਲ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੁ, ਉਦਾਰਾ, ਕੋਰਦੂਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸਤੀਨਕਾ ਆਦਿ ਫਸਲਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਸ਼, ਮੂੰਗ, ਮਸਰ, ਨਿਸ਼ਪਾਵਾ, ਕੁਲਥ, ਆਢਕਯ, ਚਣੇ ਅਤੇ ਭੰਗ—ਇਹ ਸਤਾਰਾਂ ਵੀ ਯਾਦ ਹਨ। ਇਹ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਖੇਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਘਰੇਲੂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜੜੀਆਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ। ਚੌਲ, ਜੌ, ਮਸ਼, ਗੇਂਹੂ, ਚਣੇ, ਤਿਲ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੁ ਅਤੇ ਅਠਵਾਂ ਕੁਲਥ ਹੈ। ਸ਼ਿਆਮਾਕਾ, ਨੀਵਾਰਾ, ਜਰਤਿਲ, ਗਵੇਧੁਕਾ, ਵੇਣੂਯਵ, ਅਤੇ ਮਰਕਟਕ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਜੜੀਆਂ, ਘਰੇਲੂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ; ਯਜਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸਾਥੀ ਦੁਆਰਾ ਘੇਰ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ।