ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਦੰਦਾਂ 'ਚ ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਟੇਰੇ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਦੰਦਾਂ 'ਚ ਹੀ ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਹੀ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਯਜਨ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਹੈਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਅਤਿ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਜਟਾ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ। ਤੇਰੀ ਸੂੰਡ ਹਵਨ ਦੀ ਚਮਚ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਮਵੇਦ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਸੁਰ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਬੀ ਵੇਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਮਕ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਹੈਂ। ਹੇ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਦਿ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸਰੂਪ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਸੂੰਡ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਐਵੇਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤਾਜ਼ਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਪੱਤੀ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਜਲ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਚੰਬੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਰਹੇਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੱਚ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪੂਰੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਚਲ ਸੰਸਾਰ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਪਦਾਰਥ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵਸਤੂਆਂ ਵਾਂਗ ਵੇਖ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੋਹ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨ-ਮਈ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਜੋ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੂੰ ਸਤਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ। ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ। ਇਹ ਜੋ ਸਰਜਨ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ। ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜਦ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਐਵੇਂ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਜਹਾਜ਼। ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੀਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਡੁੱਬੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਅਨਾਦਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਿਛਲੇ ਸਰਜਨ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਏ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਲਾਲਚ ਦੇ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੱਤ ਟਾਪੂ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਭੂ ਆਦਿਕ ਚਾਰ ਲੋਕ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਜਸ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਹਰੀ, ਉਸਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਪਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਪ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਤਪਸਵੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਤਰੇਯਾ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈ? ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਏ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜੇ ਕਰਤੱਬ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ। ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਰਜਸ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਉਸਦੀ ਜੰਘਾ ਤੋਂ ਰਜਸ ਤੇ ਤਮਸ ਦੋਵੇਂ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹੋਏ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤਮਸ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇਹ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ, ਛਾਤੀ, ਜੰਘਾ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ, ਅਨੁਕ੍ਰਮਵਾਰ ਨਿਕਲੇ। ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਵਾਈ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਾਧਨ ਹਨ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ। ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਉਹ繁ਤਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਲੋਕ ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ। ਜੋ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਉਹ ਸਹੀ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਮਕ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾਗ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਿਲਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਾਸਿਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜਿਸਨੂੰ ਸਮਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ—even ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ—ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮੈਤਰੇਯਾ, ਉਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਦਾ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਮ ਆਦਿਕ, ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਅੱਠ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੀਵ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੁਆਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਬਣਾਏ: ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਨਿਰਮਿਤ ਕਿਲ੍ਹੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਪਿੰਡ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਆਦਿਕ ਵਿੱਚ ਘਰ ਬਣਾਏ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਠੰਢ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਰਗੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਪੱਧਰਾਂ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।