ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਛਤਾਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬੜੇ ਦਯਾਲੂ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਸਿੱਧਾ ਸੁਰਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਹੋਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ ਕਿ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿਮਾਨ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੁਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਧੰਨ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ—ਜੋ ਅਜਰ, ਅਬਿਨਾਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ—ਅਜਨਮਾ, ਅਪਾਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ—ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੌਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।