ਇਕ ਵਾਰ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬੋਲੇਾ: "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸਰਵ-ਉੱਤਮ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ। ਯਜਨਾ, ਵਸ਼ਟ-ਉਚਾਰ, ਓਮ ਅੱਖਰ, ਤੇ ਅੱਗ—all ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵੇਦ ਹੋ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਹੋ, ਯਜਨ-ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ, ਹਰੀ। ਸੂਰਜ, ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ—all ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।" "ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਤੁਸੀਂ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹੋ, ਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵੀ; ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹੋ, ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਹਿਆ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਹਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੜੀ-ਮੜੀ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਤਦ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਧਰਤੀ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਸਤਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਢੀਂਗਾ-ਮਿੰਗਾ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਸਾਮ-ਵੇਦ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾਰ ਰੋੜਾ ਪਾਇਆ।" ਫਿਰ, ਵੱਡਾ ਸੂਅਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਂਹ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਨੀਲੀ ਪਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਚਰੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਨੰਦਨ ਆਦਿ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਤਲ ਤੇ ਉਸਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ; ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਿਧ ਤੇ ਯੋਗੀ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਵੱਡਾ ਸੂਅਰ ਉੱਪਰ ਆਇਆ, ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਹਾਲੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਸਨੰਦਨ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੀ ਨਿਗਾਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਸ਼ਵ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਲਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਰਵ-ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਸਕ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸੋਂਹਾਂ ਯਜਨ-ਸਥੰਭ ਹਨ, ਦੰਦ ਯਜਨ-ਕਰਮ ਹਨ, ਮੂੰਹ ਯਜਨ-ਵੇਦਿਕ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਦੀ ਜੀਭ ਹੋ, ਵਾਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹਨ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ।" "ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ; ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ; ਤੁਹਾਡਾ ਰੋਆ Hymns ਦਾ ਸੰਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੱਕ ਸਭ ਭੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਨੱਕ ਯਜਨ-ਕੁੰਡ ਹੈ, ਆਵਾਜ਼ ਸਾਮ-ਵੇਦ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਪੂਰਬੀ ਵੇਦਿਕ ਹੈ, ਸਭ ਯਜਨਾ ਦਾ ਜੋੜ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸੁਣਨ-ਸਮਝ ਹੋ—ਹੇ ਨਿੱਤ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦਇਆ ਕਰੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਪੇ ਹੋਏ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਦਿ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ—ਦਇਆ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਂਹ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਐਵੇਂ ਲੱਗਦੀ ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਪੱਤਾ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ-ਤਾਜ਼ਾ ਕਾਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਵੱਡੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਚਿਮੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।" "ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਵਿਸਥਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਰਵ-ਉੱਤਮ ਤੱਤ ਹੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੋ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਮੋਹ ਨਾਲ ਢਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਯੋਗੀਓ।" "ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਦਾਰਥ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਵਾਂਗ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ।" "ਪਰ ਜੋ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ خاطر; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਓ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਜੋ ਇਸ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਸੀਂ ਸਤ੍ਤਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ; ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਖਾਤਰ ਉਠਾਓ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ।" "ਇਹ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਿਰਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੋਵੇ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ—ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ।" ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇੰਝ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।" ਉਸ 'ਤੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀ ਰਹੀ; ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਡੁੱਬੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰ ਕੇ, ਆਦਿ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਿਨਾ ਆਰੰਭ ਦੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਪਿਛਲੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲੋੜ ਦੇ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਚਾਰ ਲੋਕ—ਭੂ ਆਦਿ—ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਢਕ ਕੇ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਹਰੀ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਰਚਨਾ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਉਪਕਰਨ-ਕਾਰਨ ਹੈ; ਰਚਨਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ, ਉਪਕਰਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਹੇ ਵਧੀਆ ਤਪਸਵੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਤਰੇਯ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰਚਿਆ?" "ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਏ? ਦੱਸੋ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀਆਂ ਕਰਮ-ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ।" ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸਤ੍ਯ ਦੇਵ, ਸਤ੍ਤਵ-ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਨਮੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋ-ਜਨਮੇ।" "ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਰਜਸ-ਗੁਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਤੰਗਾਂ ਤੋਂ ਰਜਸ ਤੇ ਤਮਸ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਨਮੇ।" "ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋ-ਜਨਮੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਤਮਸ-ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਇੰਝ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਕਟਾਵਾ ਹੋਇਆ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋ-ਜਨਮੇ, ਮੂੰਹ, ਛਾਤੀ, ਤੰਗ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ, ਅਨੁਕ੍ਰਮ ਵਜੋਂ, ਜਨਮੇ।" "ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਰਵ-ਉੱਤਮ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਾਨ।" "ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਚਮੁਚ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਯਜਨਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਮ-ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਚਲਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਉਤਪਤੀ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।