ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਰੂਕਾ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਤੂਣੀਰ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮਕੁਟ — ਇਹ ਸਭ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਡ ਗਏ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵਤ ਨਾ ਬਚਿਆ, ਸਗੋਂ ਕੇਵਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਦਰੂਕਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੁਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਜੋ ਯज्ञ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਹਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਉੱਚੇ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਵਿਦਾਇਗੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਇਹ ਸਭ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਵਿਦਾਇਗੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ — ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਦੱਸੋ: ‘ਸਮੁੰਦਰ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਡੁਬੋ ਦੇਵੇਗਾ।’ ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ; ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੌਰਵ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣਾ: ‘ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।’ ਤੁਸੀਂ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ; ਤੇ ਵਜ੍ਰਾ, ਜਦੋਂ ਜਾਵੇਗਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਰੂਕਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਗਿਆਨੁਸਾਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸਿਆ; ਤੇ ਵਜ੍ਰਾ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਚੌਥੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਯਾਦਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਗੋਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਰਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ (ਗਦਾ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ) ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਮਾਫੀ ਮੰਗੀ: “ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਇਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝਿਆ; ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।” ਤਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਤੇਰੇ ਲਈ ਥੋੜਾ ਵੀ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਥਾਨ, ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।” ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਇੱਕ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥ ਆਇਆ, ਤੇ ਜਰਾ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਜਰਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ — ਜੋ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਅਕਲਪਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਅਪਾਰ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ — ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।