ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਖੁਰਾਕ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ? ਉਸ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਸੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਾਦ–ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ—‘ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਅਸੁਆਦ ਉੱਤੇ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ। ਇਹੀ ਤੋਂ ਵਿਵਾਦ ਅਤੇ ਝਗੜਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।” ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਇਕ–ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ–ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਅਣਵਾਰਿਆ ਵਿਲੱਖਣ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੇੜੇ–ਨੇੜੇ ਸੀ, ਉਹ ਇਰਕਾ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਲੈ ਲਏ। ਇਹ ਇਰਕਾ ਘਾਸ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੜੀ, ਉਹ ਵਿਦਯੁਤ–ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ–ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸਾਂਬਾ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਪ੍ਰਥੁ ਅਤੇ ਵਿਪ੍ਰਥੁ, ਚਾਰੁਵਰਮਾ, ਚਾਰੁਕੁ, ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਆਦਿ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਰਕਾ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨਾਲ ਇਕ–ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਇਰਕਾ ਘਾਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇਰਕਾ ਘਾਸ ਦੀ ਡੰਡੀ ਲੈ ਲਈ; ਨਾਸ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਡੰਡੀ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗਦਾ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਕਾਰੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭਿੜੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਕ–ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦਰੂਕਾ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਤੂਣੀਰ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਮਕੁਟ, ਹਰੀ ਦੇ ਆਲੇ–ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵਤ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਦਰੂਕਾ ਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਜਦ ਉਹ ਚੱਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੱਪ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਇਹ ਸਭ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।” “ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਸ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ—ਜਦ ਮੈਂ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।” “ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਆਹੁਕਾ ਨੂੰ ਆਖੋ: ‘ਸਮੁੰਦਰ ਇਸ ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦੇਵੇਗਾ।’” “ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ; ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਜਾਵੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹਿਓ।” “ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੌਰਵ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੋ: ‘ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸਹਾਰੇ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।’” “ਤੁਸੀਂ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ; ਅਤੇ ਵਜ੍ਰਾ, ਜਾ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਰੂਕਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਾਰੀ–ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਿਆ; ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਜ੍ਰਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਧਨਵੰਤ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦਾ; ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤਿਸੂਖਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵ ਨੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਗੋਡੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਉੱਤਮ। ਫਿਰ, ਜਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਮਸਲ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਦੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹਿਰਨ ਦੀ ਆਕৃতি ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਵਾਰੀ–ਵਾਰੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। “ਅਣਜਾਣੇ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਹਿਰਨ ਸਮਝ ਕੇ; ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਮਾਫ ਕਰ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਿਆ।” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰੇ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਤੂੰ ਸੁਰਗ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵਾਸ–ਸਥਾਨ, ਨੂੰ ਜਾ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਧਨਵੰਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ–ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ—ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਕਲਪਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਪਰਿਵੇਸ਼ਿਤ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਅਪਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।