ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਖਤਮ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਉਦਧਵ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਦਧਵ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਸੇ ਹਟਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅਚੂਤ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਲਕੜੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਪਜ ਰਹੇ ਹਨ।” ਤਦ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਦਧਵ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਦਿਵਯ ਮਾਰਗ ਦੁਆਰਾ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨੂੰ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਥੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਸੁਰਗ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦੇਵੀਂ; ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਘਰ ਤੂੰ ਡੁਬਾ ਦੇਵੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੇਗਾ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰਹਾਂਗਾ।” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਉਦਧਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ, ਨਰਾ-ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਕੁਰ, ਆੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਮਦਿਰਾ-ਪਾਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਧੇਰੇ ਗੁਮਾਨ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਤੋਂ, ਝਗੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਉਪਜੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਾਸ ਲਿਆ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝਗੜੇ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਸੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।” ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਜਦ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, ‘ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ’, ਸੁਆਦ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਤੋਂ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਵਿਵਾਦ ਵਧਿਆ।” ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ। ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੇੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦੇ ਡੰਡੇ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਜਦ ਉਹ ਡੰਡੇ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਪਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰਨ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬਾ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਪ੍ਰਥੁ ਅਤੇ ਵਿਪ੍ਰਥੁ, ਚਾਰੁਵਰਮਾ, ਚਾਰੁਕ, ਅਕ੍ਰੂਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਏਰਕਾ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਵਾਰਨ ਲੱਗੇ। ਹਰੀ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਏਰਕਾ ਦਾ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਡੰਡਾ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸਟ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰ ਵੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਕਰ-ਧਾਰੀ ਦਾ ਜਿੱਤਿਆ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਦਰੂਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁ ਸ਼ਾਰੰਗ, ਤੂਣੀਰ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਮਕੁਟ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਯਾਦਵ ਜਿੰਦਾਂ ਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਸਿਰਫ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਦਰੂਕਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਜਦ ਉਹ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਤਲੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾ-ਸੱਪ ਯਜਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸਿਧਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ ਆਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉੱਤਮ ਸੱਪਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਵਿਦਾਇਗੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਵਿਦਾਇਗੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ—ਜਦ ਮੈਂ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਆਖੋ ਕਿ ‘ਸਮੁੰਦਰ ਇਸ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦੇਵੇਗਾ।’ ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ; ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਜਾਵੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੋ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੌਰਵ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੋ: ‘ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਂਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।’ ਤੂੰ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ; ਵਜ੍ਰਾ, ਜਾ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਰੂਕਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਜ੍ਰਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਪਵਿੱਤਰ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲ ਸੱਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਚੌਥੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੰਤ ਦੁर्वਾਸਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵ ਨੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਗੋਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਜਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦਾ ਤੀਰ ਸੀ, ਜੋ ਗਦਾ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹਿਰਨ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ।