ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ, ਇੱਥੇ ਰਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਥੇ ਠਹਿਰੋ ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਦੇਵਦੂਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਭਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਸਾਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿਕ, ਜਿਹੜੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਨ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਬੱਚਾ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਵੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਾਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਭਾਸ ਪਹੁੰਚੋ।" ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤਦ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਉੱਧਵ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੂਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋਗੇ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਾਸ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਬਦਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਦ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦੇਵੀਂ। ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹੇਗਾ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰਹਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉੱਧਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਦਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਕੁਰ, ਆਂਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਾਣ ਕਰਨ ਤੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। "ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਵਧੀਆ, ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ," ਆਦਿ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਆਦ ਉੱਤੇ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਝਗੜਾ ਤੇ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੂੜ ਪਏ। ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਨੇੜੇ ਪੈ ਰਹੀ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ। ਉਹ ਘਾਹ, ਜਦ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆਈ, ਤਾਂ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਹੋਰ, ਪ੍ਰਥੁ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਥੁ, ਚਾਰੁਵਰਮਾ, ਚਾਰੁਕ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਆਦਿਕ, ਸਾਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਏਰਕਾ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੀ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦਾ ਸਾਥੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਏਰਕਾ ਲੱਕੜੀ ਫੜੀ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੁਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਵੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਦਰੂਕਾ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਤਰਕਸ਼, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮਕੁਟ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਡ ਗਏ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਦਰੂਕਾ ਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਤੁਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਰਾਮ (ਰਾਮ) ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੇਠ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਯਗੀਅ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਵਿਦਾਇਕ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਭ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ ਦੇਵੀਂ।" "ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਵਿਦਾਈ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ, ਯੋਗ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਆਖੀ, 'ਸਮੁੰਦਰ ਪੂਰੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦੇਵੇਗਾ।'" "ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਦਵਾਰਕਾ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿਣਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ, ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਿਦਾਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸੰਪੂਰਨ ਕੀਤੀ।