ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਾਂਬਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਇਕ ਮੋਸਲ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਮੋਸਲ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਚੂਰਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਚੂਰਨ, ਜੋ ਮੋਸਲ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੋਹੇ ਦਾ ਮੋਸਲ ਪੀਸਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਭਾਲੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਰਗਾ ਟੁਕੜਾ ਬਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਟੁਕੜਾ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੱਛੀ ਫੜੀ ਗਈ ਤੇ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਟੁਕੜਾ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਾਗ ਦੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਉਪਰੰਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਵਾ-ਦੇਵਤਾ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਹਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਵੱਸੂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ, ਆਦਿਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਸੋ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ।" "ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪਾਪੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਹੁਣ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਵਲ ਪਰਸਥਾਨ ਕਰੋ।" "ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਇੱਥੇ ਰਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਥਿਰ ਰਹੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੂਤ! ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਾਲੂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਹਾਲੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਕਰਕੇ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਸਾਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਆਪਣੀ ਮਾਨਵ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ! ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਆਉਂਗਾ, ਹੋਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ।" "ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿਕ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਬੱਚਾ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਹਟਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ।" ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਦੂਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦਿਨ ਰਾਤ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਨਾਸ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਸਨ। ਇਹ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਓ ਫੌਰਨ ਪ੍ਰਭਾਸ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।" ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਗਤ ਉਧਵ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੂਰਾ ਵੰਸ਼ ਜਲਦੀ ਹਟਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਹੇ ਅਚੂਤ! ਮੈਂ ਇਹ ਨਾਸ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉੱਤਪੰਨ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਰਮ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਹਟਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਵਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦੇਵੀਂ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ; ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਛੂਹੇਗਾ।" ਇਹ ਆਗਿਆ ਪਾ ਕੇ, ਉਧਵ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਕુકੁਰ, ਆੰਧਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਦਿ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਧਾਈਆਂ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਝਗੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉੱਠੀ। "ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ," ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਸੁਆਦ ਉੱਤੇ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਿਵਾਦ ਤੇ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਨੇੜੇ ਪਏ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦੇ ਡੰਡੇ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਹ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸਾਂਬਾ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਨੀਰੁੱਧ, ਪ੍ਰਿਥੁ, ਵਿਪ੍ਰਿਥੁ, ਚਾਰੁਵਰਮਾ, ਚਾਰੁਕ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਆਦਿ, ਸਭ ਨੇ ਏਰਕਾ ਦੇ ਵਜਰ-ਸਮਾਨ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੀ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਏਰਕਾ ਡੰਡਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਨਾਸ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ।