ਪ੍ਰਸੰਗ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਾਲਗੁਣ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਹਲਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ। ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮਹਾਤੱਤਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਰਾਹੀਂ ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ? ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ?" ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਕਣ੍ਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਮਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਜਣੇਗੀ?" ਸਾਧੂ, ਜੋ ਅਲੌਕਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪਰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਠੱਗੇ ਗਏ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਇਕ ਮੂਸਲ ਜਣੇਗੀ।" ਇਹ ਮੂਸਲ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਾ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਂਬ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਮੂਸਲ ਜੰਮਿਆ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੂਸਲ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਚੂਰਨ ਬਣਾ ਦਿਉ, ਤੇ ਉਹ ਚੂਰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੂਸਲ ਦਾ ਇਕ ਭਾਗ, ਜੋ ਭਾਲੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਬਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਜਦ ਮੱਛੀ ਫੜੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਉਹ ਲੋਹਾ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕਰਿਸ਼ਨ) ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵਰਤਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਪਵਨ ਦੇਵ ਕੇਸ਼ਵ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਚੁਪਚਾਪ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ। ਵਸੂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ, ਆਦਿਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧ੍ਯ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ। ਹੁਣ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਤੁਸੀਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਰਾਖੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਜਾਓ।" ਇੰਦਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ ਇੱਥੇ ਰਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ।" ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਦੂਤ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਲਾ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਹਾਲੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਭਾਰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਸਾਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਦੇਵ) ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਦਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿਕ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਲਕੀਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਕਾਇਮ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੇਖਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਭਾਸ ਜਾਈਏ।" ਜਦ ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਭਗਤ ਉਧਵ ਨੇ ਨਿਵਾ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਉ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੂਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋਗੇ। ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਪਜੀਵਤ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਚਲਾ ਜਾ। ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਥੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਚਲਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਤਦ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦੇਵੀਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ। ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛੂਹੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਮੇਰਾ ਡਰ ਕਰੇਗਾ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰਹਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਧਵ ਨੇ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਥੋਂ ਤੁਰਨ ਲਈ ਆਗਿਆ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਨਰ-ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਰਿਸ਼ਨ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਕੁਰ, ਆਂਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੇਖੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਝਗੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।