ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਬਦਮਾਸ਼ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਉਹ ਵਾਨਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਣਗਣੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖੜਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਹ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰ ਬਲਦੇਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਗਦਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੀ, ਵਾਨਰ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਾਉਂਦੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ। ਡਰਾਵਿੜ ਨਾਮਕ ਵਾਨਰ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਯੁਤ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਆਏ ਕਿ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਤੁਸੀਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ।" ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਮਕਾਰ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੇ ਵੀਰ! ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਮਹਾਨ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਅਨੇਕ ਅਣਗਿਣਤ ਕਰਤਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖਤਮ ਕੀਤਾ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਾਲਗੁਣ (ਅਰਥਾਤ ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ-ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਅਸਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਰਾਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ? ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਤਿਆਗਿਆ?" ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਕਣਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਸਨ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਮਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਮ੍ਬ ਨੂੰ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਧੂਆਂ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਇਹ ਔਰਤ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿਸਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ?" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਅਤਿ-ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪਰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਏ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਇੱਕ ਮੋਸਲ (ਉਖਲ) ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ।" ਉਹ ਮੋਸਲ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇਗਾ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਾ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ-ਸੱਚੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸੀ। ਫਿਰ, ਸਾਮ੍ਬ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮੋਸਲ ਜਨਮਿਆ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਮੋਸਲ ਨੂੰ ਪਿਸਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੂਰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੋਸਲ ਨੂੰ ਪੀਸਣ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਭਾਲੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਰਗਾ ਟੁਕੜਾ ਬਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੱਛੀ ਫੜੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਹ ਟੁਕੜਾ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਜੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਲਿਖੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਵਸੁ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ, ਆਦਿਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਸੁਣੋ।" "ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਲਾਹੁਣ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ।" "ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਭਾਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਰੱਖਿਆ ਬਿਨਾ ਹਨ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ।" "ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਹੁਣ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰੋ।" "ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ ਇੱਥੇ ਰਹੋ; ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਆਪਣੇ ਸਨਰਖਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਦੂਤ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" "ਅਜੇ ਵੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਪੂਰਾ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਰ ਪੂਰਾ ਲਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਸਾਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਰ ਹੋਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਭਾਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇਕ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਭਾਰ ਪੂਰਾ ਲਾਹ ਦਿਆਂਗਾ, ਮੈਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।" ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਇੰਝ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਦੂਤ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।" "ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਨਾਸ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਸਨ।" ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੋ; ਤੁਸੀਂ ਭਲੇ ਰਹੋ, ਆਓ, ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ ਚਲੀਏ।